Tajemnicza historia rasy – od legend świątynnych po światową sławę
Pochodzenie Birmy Świętej spowija mgiełka mistycyzmu, w której fakty łączą się z piękną legendą. Istnieją dwie główne wersje: romantyczna, prowadząca do górskich świątyń dawnej Birmy, oraz pragmatyczna, związana z francuską selekcją hodowlaną.
Legenda świątynna opowiada o klasztorze Lao-Tsung, poświęconym złotolicej bogini Tsun-Kyank-Se z oczami jak szafir. Mieszkały tam białe długowłose koty z żółtymi oczami, uważane za wcielenie dusz mnichów. Gdy kapłan Mun-Ha został śmiertelnie raniony, jego kot Sinh położył łapy na ciele pana i spojrzał w oczy bogini. Futro kota stało się złotawe, oczy przybrały głęboki błękit, a łapy, które dotknęły siwych włosów mnicha, pozostały olśniewająco białe. Następnego dnia wszystkie koty w świątyni przemieniły się podobnie. Białe „rękawiczki” do dziś uznaje się za znak świętości.
Fakty historyczne wskazują, że rasa ukształtowała się we Francji na początku XX w. W 1925 r. zarejestrowano ją pod nazwą Sacré de Birmanie. Populacja prawie wyginęła podczas II wojny światowej, lecz pasjonaci odbudowali ją, krzyżując ocalałe koty z persami i syjamami. W 1966 r. uznano ją w Wielkiej Brytanii, rok później w USA. Dziś Birma Święta podbija serca na całym świecie.
Wygląd Birmy Świętej – standard i unikalne cechy
Birma Święta to harmonijnie zbudowany kot średniej lub dużej wielkości, łączący siłę i elegancję. Kontrast ciemnych pointów, jasnego tułowia, szafirowych oczu i śnieżnobiałych „pończoch” robi wrażenie.
- Ogólne wrażenie: solidny, lekko wydłużony kot o dobrze rozwiniętej muskulaturze, lecz nie masywny.
- Głowa: szeroka, lekko zaokrąglona; nos średniej długości z subtelnym garbkiem.
- Uszy: średnie, szerokie u nasady, lekko pochylone do przodu.
- Oczy: duże, prawie okrągłe; im głębszy błękit, tym lepiej.
- Tułów: długi, mocny, z potężną klatką piersiową.
- Nogi i łapy: średniej długości, silne; charakterystyczne białe znaczenia – „rękawiczki” z przodu oraz „skarpetki” i „ostrogi” z tyłu muszą być symetryczne.
- Ogon: średniej długości, puszysty, noszony jak eleganckie pióro.
- Sierść: półdługa, jedwabista, prawie bez podszerstka, tworzy kryzę na szyi.
- Umaszczenie: wszystkie koty Birman są colour-point. Kocięta rodzą się białe – pointy pojawiają się stopniowo.
Uznane odmiany colour-point
Organizacje felinologiczne akceptują szeroką gamę pointów. Do najpopularniejszych należą: Seal, Blue, Chocolate, Lilac, Red, Cream, Tortie oraz Lynx (tabby).
Uznane odmiany colour-point · 8
| Odmiana | Opis pointów | Kolor tułowia | Poduszki łap / Nos |
|---|---|---|---|
| Seal | Głęboki czekoladowy brąz | Beżowy – z wiekiem ciemnieje | Ciemnobrązowe / Ciemnobrązowy |
| Blue | Chłodny szaro-niebieski | Srebrzysto-szary | Ciemnoszare / Łupkowy szary |
| Chocolate | Ciepły mleczno-czekoladowy | Kość słoniowa | Różowobrązowe / Cynamonowy róż |
| Lilac | Ciepły różowoszary | Śnieżnobiały | Lawendowe / Lawendowy |
| Red | Intensywny rudo-pomarańczowy | Kremowy | Różowe / Różowy |
| Cream | Pastelowy krem, „morelowy” | Biały | Różowe / Różowy |
| Tortie | Mieszanka koloru bazowego z rudymi lub kremowymi plamami | Zależny od koloru bazowego | Zależny od koloru / Plamiste |
| Lynx (Tabby) | Prążki tabby, litera „M” na czole | Jak kolor bazowy | Jak kolor bazowy / Nos z ciemnym obramowaniem |
Uwaga: Występują również kombinacje, np. Seal Tortie Lynx Point. Kolor tułowia może z wiekiem ciemnieć lub reagować na temperaturę, lecz kontrast z pointami powinien pozostać wyraźny.
