Historia pochodzenia rasy
Prawdziwa myśliwska duma Ameryki, rasa Bluetick Coonhound, ma głębokie korzenie sięgające czasów kolonialnych. Jej historia rozpoczęła się jeszcze w XVIII wieku w stanie Luizjana. Podstawą do stworzenia rasy stały się europejskie psy gończe, które przywieźli do Nowego Świata pierwsi osadnicy. Kluczową rolę w formowaniu „blueticka” odegrały francuskie gończe gaskońskie (Grand Bleu de Gascogne), które - wedle legendy - podarował Jerzemu Waszyngtonowi markiz de La Fayette. Psy te krzyżowano z angielskimi foxhoundami, a także prawdopodobnie z lokalnymi rasami, aby przystosować je do unikalnych warunków łowieckich w Ameryce.
Głównym celem hodowców było uzyskanie psa zdolnego do pracy w trudnych warunkach amerykańskiego południa: na bagnistych terenach, w gęstych lasach i w nocy. Główną zdobyczą dla tych psów stał się szop pracz - chytre i zwinne zwierzę, polowanie na które wymagało od psa nie lada inteligencji, wytrzymałości i doskonałego węchu. Bluetick Coonhound stał się prawdziwym darem dla myśliwych, postrachem szopów, lisów i pum - nie miały sobie równych w łowach! Psy tej rasy znane są ze swojej zdolności do „zaganiania na drzewo” (treeing). Oznacza to, że po znalezieniu zdobyczy zmuszają ją do wejścia na drzewo i głośnym szczekaniem zatrzymują tam aż do przybycia myśliwego. Ten unikalny styl polowania dał nazwę grupie ras - coonhoundy (od ang. coon - szop).
Przez długi czas Bluetick Coonhoundy były rejestrowane jako angielskie coonhoundy, nie wydzielając ich w osobną rasę. Jednak dzięki wysiłkom entuzjastów, którzy pragnęli zachować unikalne cechy robocze i charakterystyczny wygląd tych psów, w 1945 roku rasa została oficjalnie uznana przez United Kennel Club (UKC) jako samodzielna jednostka. American Kennel Club (AKC) uznał rasę znacznie później, bo dopiero w 2009 roku. Dziś bluetick pozostaje popularnym psem myśliwskim i towarzyszem, szczegónie w południowych stanach USA.
Jak wygląda Bluetick Coonhound: wzorzec i opis wyglądu
Bluetick Coonhound to duży, umięśniony, ale jednocześnie elegancki pies, stworzony do szybkości i wytrzymałości. Jego wygląd łączy w sobie siłę i grację, charakterystyczne dla psów gończych.
- Wygląd ogólny: Atletyczna budowa, głęboka klatka piersiowa mieszcząca duże płuca, mocne nogi i grzbiet. Ruchy swobodne i zamaszyste.
- Głowa i kufa: Głowa proporcjonalna do ciała, z nieco kopulastą czaszką. Kufa długa, kwadratowa. Wyraz pyska często opisuje się jako błagalny lub smutny, co jest typową cechą wielu gończych.
- Oczy: Duże, okrągłe, szeroko osadzone. Kolor - od jasnego do ciemnobrązowego. Spojrzenie inteligentne, przenikliwe.
- Uszy: Bardzo długie, nisko osadzone, wiszące. Jeśli wyciągnie się je do przodu, powinny sięgać czubka nosa. Uszy są cienkie i miękkie w dotyku, co pomaga „zbierać” zapachy z ziemi i kierować je do nosa.
- Sierść i umaszczenie: Sierść krótka, gęsta, gładka i lśniąca. To właśnie umaszczenie jest wizytówką rasy. Kolor podstawowy to biały, gęsto pokryty czarnym nakrapianiem, co tworzy unikalny niebieskawy (błękitny) odcień. Na głowie i uszach zazwyczaj występują jednolite czarne łaty. Możliwe są także rude podpalania nad oczami, na policzkach, klatce piersiowej i nogach.
- Ogon: Osadzony wysoko, mocny u nasady, zwężający się ku końcowi. Pies nosi go swobodnie, w kształcie szabli, gdy się porusza.
