Charakter: temperament i zachowanie
Niezwykła siła fizyczna psów tej rasy łączy się z twardym, niezależnym usposobieniem. Owczarki bułgarskie są inteligentne i samodzielne, przyzwyczajone do podejmowania decyzji bez komendy człowieka, zwłaszcza gdy chodzi o ochronę stada. Pies zawsze czuwa i jest gotowy dać natychmiastowy odpór napastnikowi, czy to wilkowi, czy złoczyńcy.
W gronie rodzinnym ich zachowanie ulega zmianie. Surowy ochroniarz staje się spokojny, a nawet łagodny. Ich życzliwość może objawiać się szczególnie wyraźnie w stosunku do dzieci, z którymi karakaczan dorastał. Pies toleruje dziecięce wybryki, ale zostawianie ogromnego psa sam na sam z maluchami bez nadzoru nie jest wskazane ze względu na gabaryty zwierzęcia.
Wobec innych członków rodziny pies zachowuje się równo i spokojnie, ale z reguły obdarza prawdziwym oddaniem tylko jednego pana - „przywódcę stada”. W obecności właściciela owczarek bułgarski nie będzie warczał na gości, jeśli widzi, że opiekun jest nastawiony przyjaźnie. Jednak obcy człowiek nie powinien sam wchodzić na podwórko, którego pilnuje karakaczan. U przedstawicieli tej rasy niezwykle silnie rozwinięty jest instynkt terytorialny.
Warto zaznaczyć różnicę w tempramencie: to nie jest maskotka do zabawy. Jeśli szukasz małego, zawsze wesołego towarzysza do mieszkania, lepiej zwróć uwagę na cavapoo. Karakaczan to poważny pracownik, który wymaga szacunku dla swojej natury.
Szkolenie i socjalizacja
W charakterze i temperamencie owczarków bułgarskich nietrudno zauważyć skłonność do dominacji. To nie jest pies, który będzie bezmyślnie wykonywał komendę „aport” dla piłeczki. One myślą. Czasami aż za dużo. Aby szkolenie się udała, psa należy bardzo wcześnie socjalizować i nie żałować czasu na wychowanie.
Socjalizacja powinna zacząć się od momentu pojawienia się szczeniaka w domu. Trzeba go zapoznawać z różnymi dźwiękami, ludźmi, transportem, innymi zwierzętami. Jeśli odizolujesz szczeniaka na podwórku, dorosły pies może stać się nadmiernie agresywny lub, przeciwnie, lękliwy. Karakaczany będą słuchać tylko silnego psychicznie opiekuna z cechami lidera, który zachowuje się pewnie i konsekwentnie, ale bez okrucieństwa. Kary fizyczne są niedopuszczalne - jedynie rozjątrzą psa i zniszczą zaufanie.
Pod fachowym okiem łatwo nauczą się komend podstawowego posłuszeństwa („Do mnie”, „Na miejsce”, „Nie wolno”, „Noga”), gdyż natura obdarzyła te mądre zwierzęta doskonałą pamięcią. Kurs „Pies stróżujący” lub IPO (obrona) zalecany jest tylko pod nadzorem bardzo doświadczonego instruktora, znającego specyfikę ras pierwotnych.
Zalety i wady rasy
| Zalety | Wady |
|---|---|
| Fenomenalne cechy stróżujące, niezawodna ochrona terenu. | Skłonność do samodzielnego podejmowania decyzji, co może być odbierane jako upór. |
| Zdrowie jest ogólnie mocne, ale nie sporządzono rasowej listy chorób dziedzicznych — „nieopisane” znaczy „niezbadane”, a nie „nie ma”. | Nie nadaje się do mieszkania w bloku, wymaga dużego terenu. |
| Niewybredność w jedzeniu i warunkach bytowych (dobrze znosi zimno). | Obfite linienie, sierść wymaga wyczesywania. |
| Oddanie rodzinie i tolerancja dla „swoich” dzieci. | Agresja wobec obcych psów i nieznajomych (bez odpowiedniej socjalizacji). |
| Zrównoważona psychika, nie szczeka bez powodu. | Wymaga doświadczonego wlaściciela o silnym charakterze. |
