Historia pochodzenia kota Kanaan
Historia kota Kanaan jest nierozerwalnie związana z Izraelem i entuzjazmem jednej kobiety – Doris Pollatschek, rzeźbiarki i miłośniczki kotów mieszkającej w Jerozolimie. Pod koniec lat 90. XX wieku zauważyła dużą populację dzikich kotów, które swobodnie żyły w okolicach miasta i w całym kraju. Koty te, będące potomkami afrykańskiego kota dzikiego (Felis lybica), uważanego za przodka wszystkich kotów domowych, doskonale przystosowały się do trudnych warunków lokalnego klimatu i środowiska.
Zainspirowana ich wytrzymałością i naturalnym pięknem, Doris postanowiła stworzyć nową rasę, która zachowałaby zewnętrzne cechy dzikich przodków, ale miała bardziej zrównoważony i towarzyski charakter, odpowiedni do trzymania w warunkach domowych. Celem było uzyskanie kota przypominającego dzikiego, ale w pełni uspołecznionego.
Aby zrealizować ten pomysł, Doris Pollatschek rozpoczęła program hodowli selekcyjnej. Odławiała dzikie koty libijskie i krzyżowała je ze starannie dobranymi przedstawicielami różnych ras kotów domowych. W pracy hodowlanej brały udział:
- Kot libijski (Felis lybica): Aby nadać dziki wygląd, charakterystyczne umaszczenie pręgowane (tabby) i wytrzymałość.
- Kot abisyński: Aby uzyskać ticking (strefowe zabarwienie włosów) i elegancką sylwetkę.
- Kot bengalski: Aby wzmocnić wzór cętkowany i egzotyczny wygląd.
- Kot orientalny krótkowłosy: Aby nadać smukłość linii ciała, duże uszy i migdałowate oczy.
- Koty domowe krótkowłose: Aby utrwalić pożądane cechy charakteru i zapewnić różnorodność genetyczną.
Pierwsze kocięta odpowiadające założonemu standardowi pojawiły się na początku lat 2000. Nazwa „Kot Kanaan” (Canaan Cat) pochodzi od starożytnej nazwy regionu – Kanaan, co podkreśla jego izraelskie korzenie. Rasa uzyskała wstępne uznanie od niektórych organizacji felinologicznych, w szczególności World Cat Federation (WCF) zaklasyfikowała ją jako rasę eksperymentalną, co oznacza, że wciąż znajduje się na etapie rozwoju i obserwacji.
Obecnie kot Kanaan pozostaje bardzo rzadką rasą, a hodowle istnieją głównie w Izraelu i niektórych krajach europejskich (np. w Niemczech). Znalezienie kociaka tej rasy poza jej ojczyzną może być dość trudne.
Standard rasy i wygląd zewnętrzny kota Kanaan
Kot Kanaan to eleganckie, ale jednocześnie silne zwierzę średniej lub dużej wielkości, łączące cechy dzikich i domowych przodków. Ma dobrze rozwiniętą muskulaturę i mocny kościec, co świadczy o jego wytrzymałości.
- Tułów: Długi, smukły, ale muskularny. Nie powinien być ani zbyt masywny, ani zbyt lekki. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta.
- Głowa: Szeroki trójkąt o miękkich konturach. Czoło płaskie, przejście do nosa ledwo zauważalne. Pyszczek dobrze zarysowany, ale nie spiczasty. Podbródek mocny.
- Uszy: Duże, szerokie u nasady, wysoko i prosto osadzone. Końcówki lekko zaokrąglone. Pożądana obecność pędzelków na uszach, jak u rysia, co dodaje dzikiego uroku. Odległość między uszami dość duża.
- Oczy: Duże, w kształcie migdałów, wyraziste. Osadzone lekko skośnie. Kolor oczu – wszystkie odcienie zielonego. Intensywny kolor jest zaletą.
- Szyja: Długa, smukła, ale silna.
- Kończyny: Długie, smukłe, proporcjonalne do tułowia. Tylne kończyny nieco dłuższe od przednich. Łapy owalne, zwarte.
- Ogon: Długi, gruby u nasady, zwężający się ku końcowi.
- Sierść: Krótka, gęsta, sprężysta w dotyku, dobrze przylegająca do ciała. Posiada niewielki podszerstek, który może być bardziej wyraźny w chłodniejszych porach roku. Tekstura sierści nie powinna być zbyt miękka.
- Umaszczenie i wzór: Uznawane są tylko dwa typy wzoru pręgowanego (tabby): cętkowany (spotted) oraz marmurkowy (classic lub marbled tabby). Cętki powinny być wyraźne, kontrastujące z tłem. Wzór marmurkowy powinien być symetryczny, z charakterystycznymi „motylami” na łopatkach i pasami wzdłuż ciała. Obowiązkowa jest obecność tickingu – strefowego zabarwienia każdego włosa tła, co tworzy charakterystyczne „migotanie”. Główne tło sierści waha się od piaskowo-beżowego do intensywnie brązowego i cynamonowego. Wzór (cętki lub marmurek) jest zawsze ciemniejszy od tła – od brązowego do czarnego.
Ogólnie rzecz biorąc, kot Kanaan sprawia wrażenie zwinnego, zręcznego i czujnego zwierzęcia, które zachowało naturalne piękno swoich dzikich przodków.
