Gończy Artois, czyli jak nazywają go w swojej ojczyźnie, Chien d'Artois, to nie tylko pies, ale żywa historia francuskiej kultury łowieckiej. Ta starożytna rasa, łącząca w sobie siłę, wytrzymałość i niesamowity węch, jest prawdziwym skarbem dla miłośników gończych. Charakterystyczną cechą gończego Artois jest jego wszechstronność jako myśliwego. Sprawnie pracuje na tropie, przedzierając się przez najgęstsze zarośla, z zapałem goni zwierzynę i ma donośny, melodyjny głos. Mimo swoich wybitnych cech użytkowych, pies ten ma zrównoważony temperament i przyjazny charakter, co czyni go wspaniałym towarzyszem. O wszystkich niuansach rasy, jej historii, charakterze i specyfice pielęgnacji przeczytasz dalej na Tvaryny.
Chociaż w szkoleniu młode osobniki mogą wykazywać pewną upartość, właściwą wszystkim niezależnym myśliwym, prawidłowo dobrane metody wychowania przynoszą doskonałe rezultaty. Gończy Artois należy do ras stosunkowo zdrowych i nie sprawia większych trudności w pielęgnacji i żywieniu, co jest ważnym czynnikiem dla przyszłych właścicieli.
Gończy Artois jako pies myśliwski
To właśnie na polowaniu ujawniają się wszystkie najlepsze cechy tej rasy. Artoise to klasyczny gończy na tropie (scent hound). Jego zadaniem jest odnalezienie śladu zwierzyny, a następnie z zapałem, z głosem, ściganie jej, wypędzając na myśliwego. Jego głos — głośny, donośny i bardzo melodyjny, co pozwala myśliwemu określić położenie psa z dużej odległości. W przeciwieństwie do, na przykład, gończego Schillera, który specjalizuje się w lisach, Artoise tradycyjnie jest ekspertem od zajęcy, choć z powodzeniem pracuje również na sarny. Warto również wspomnieć o gończym Ariege, który również jest ceniony za swoje walory łowieckie.
Ciekawe fakty o gończym Artois
- Królewski wybór: Uważa się, że sfora gończych Artois była ulubioną francuskiego króla Henryka IV do polowania na zające.
- Na skraju wyginięcia: W połowie XX wieku rasa była tak rzadka, że entuzjaści musieli włożyć niesamowite wysiłki, aby znaleźć zaledwie kilku czystorasowych psów do odbudowy populacji.
- „Briquet” - stara nazwa: Wcześniej rasa była znana pod nazwą „Briquet”, co w tłumaczeniu oznacza „mały pies”. Podkreślało to jego mniejszy rozmiar w porównaniu z innymi dużymi francuskimi gończymi.
- Niestrudzony biegacz: Dzięki swojej wytrzymałości, gończy Artois może ścigać zdobycz przez wiele godzin bez zatrzymywania się, pokonując dziesiątki kilometrów.
- Dziedzictwo narodowe: We Francji gończy Artois jest uważany za część narodowego dziedzictwa kulturowego, a jego hodowlą zajmują się głównie kluby myśliwych, którzy dążą do zachowania jego unikalnych cech użytkowych.