Historia powstania rasy
Historia dobermana jest nierozerwalnie związana z nazwiskiem jednego człowieka - Karla Friedricha Louisa Dobermanna (1834–1894). Mieszkał on w niemieckim mieście Apolda, gdzie pracował jako poborca podatkowy, a także prowadził schronisko dla zwierząt i był hyclem. Jego praca była niebezpieczna, dlatego potrzebował niezawodnego, odważnego i jednocześnie oddanego psa obrońcy.
Dobermann nie prowadził precyzyjnych zapisów hodowlanych, dlatego dokładny „przepis” na stworzenie rasy pozostaje zagadką. Uważa się, że używał psów ze swojego schroniska. Głównymi przodkami współczesnego dobermana, prawdopodobnie, były stare niemieckie pinczery (protoplaści dzisiejszego pinczera niemieckiego), znane ze swojej nieustraszoności i cech stróżujących. Przypuszcza się, że domieszano do nich krew „psów rzeźnickich” (przodków rottweilera), beaucerona, wyżła weimarskiego (dla poprawy węchu) oraz teriera manchesterskiego (dla krótkiej, gładkiej sierści i wyraźnych podpaleni).
Friedrich Louis Dobermann dążył do stworzenia nie tylko psa, ale „super-psa” - idealnego obrońcy, inteligentnego, szybkiego i zdecydowanego. I udało mu się to osiągnąć. Psy, które wyhodował, szybko zyskały sławę wspaniałych stróżów.
Po śmierci Dobermanna w 1894 roku, prace nad rasą kontynuowali inni entuzjaści, w tym Otto Goeller, uznawany za „ojca chrzestnego” rasy. To właśnie Goeller złagodził nieco agresywny temperament pierwszych dobermanów, czyniąc je bardziej odpowiednimi do roli towarzysza i psa służbowego. Założył pierwszy klub rasy w 1899 roku. Dzięki niemu dobermany stały się jeszcze bardziej popularne, zarówno jako psy służbowe, jak i domowi towarzysze.
Wkrótce psy te zaczęły rozprzestrzeniać się na cały świat. Już od 1902 roku w Rosji pełniły obowiązki psów policyjnych. Były aktywnie wykorzystywane podczas I i II wojny światowej, gdzie zasłużyły na przydomek „Diabelskie psy” (Devil Dogs) wśród amerykańskich marines za swoją nieustraszoną odwagę. Rasa została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) w 1960 roku.
Jak wygląda doberman: wzorzec i wygląd
Doberman jest ucieleśnieniem atletyzmu i elegancji. To pies średniej wielkości lub nieco większy, o muskularnej, ale „suchej” budowie. Nie ma w nim nic zbędnego - każda linia ciała świadczy o sile i szybkości. Sylwetka dobermana powinna być niemal kwadratowa (szczególnie u samców), z dumną postawą.
Głowa i kufa
Głowa dobermana jest mocna i umięśniona, oglądana z góry ma kształt tępego klina. Przejście od czoła do kufy jest wyraźnie zaznaczone. Kufa jest dość szeroka. Wargi są suche, ściśle przylegające do silnych szczęk z idealnym zgryzem nożycowym. Nos jest szeroki, z dużymi nozdrzami; kolor zależy od umaszczenia (czarny u czarnych psów, brązowy - u brązowych). Oczy są średniej wielkości, owalne, ciemne (im ciemniejsze, tym lepiej). Spojrzenie jest żywe, inteligentne i pewne siebie.
Uszy i ogon: kopiowanie
Historycznie, dobermanom kopiowano (przycinano) uszy i ogon. Ogon kopiowano bardzo krótko (pozostawiano 2–3 kręgi), a uszom nadawano ostry, stojący kształt. Robiono to z praktycznych powodów - aby w pracy (ochronie, walce) pies nie miał wrażliwych miejsc. Dziś w wielu krajach Europy (w tym w Niemczech, ojczyźnie rasy) oraz w Australii kopiowanie jest zabronione przez prawo i uważa się je za niehumanitarne. W Polsce także jest to zakazane. Trend do „naturalnego” wyglądu rośnie.
- Naturalne uszy: średniej wielkości, osadzone wysoko, wiszące, przylegające do policzków.
- Naturalny ogon: długi, szablasty.
Z tego powodu wygląd współczesnego dobermana może się znacznie różnić w zależności od kraju i decyzji hodowcy. „Naturalny” doberman wygląda mniej groźnie, ale nie traci swojej elegancji.
Ciało i kończyny
Szyja jest długa, muskularna, z pięknym wygięciem. Grzbiet prosty, krótki, dość szeroki i mocny. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, owalna. Brzuch elegancko podciągnięty, tworzący piękną dolną linię. Kończyny proste, równoległe, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Łapy są zwarte, „kocie”, ze sklepionymi palcami.
Sierść i umaszczenie dobermana
Sierść - to jedna z charakterystycznych cech dobermana. Jest krótka, sztywna, gęsta i ściśle przylegająca, bez podszerstka. To sprawia, że pielęgnacja jest minimalna, ale jednocześnie czyni psa wrażliwym na zimno.
Wzorzec FCI uznaje tylko dwa podstawowe umaszczenia:
- Czarny z rudo-rdzawymi podpaleniami.
- Brązowy (lub ciemnobrązowy) z rudo-rdzawymi podpaleniami.
Podpalenia powinny być wyraźnie odgraniczone i rozmieszczone w ściśle określonych miejscach: na kufie, policzkach, nad oczami, na gardle, na klatce piersiowej (dwie plamy), na łapach i pod ogonem.
Istnieją również „rozcieńczone” umaszczenia, takie jak błękitne (osłabiony czarny) i izabelowate (osłabiony brąz, „sarni”). Nie są one uznawane przez wzorzec FCI i często wiążą się z chorobą genetyczną - łysieniem z powodu mutacji koloru (CDA), co prowadzi do problemów ze skórą i sierścią. Istnieje też „biały” (właściwie kremowy) doberman - to częściowy albinos, co również wiąże się z poważnymi problemami zdrowotnymi i nie jest uznawane przez żadną poważną organizację kynologiczną.
