Historia pochodzenia rasy
Historia rasy owczarek wschodnioeuropejski jest nierozerwalnie związana z historią Związku Radzieckiego. Prace nad stworzeniem rasy rozpoczęły się w latach 30. XX wieku w centralnej hodowli psów służbowych „Czerwona Gwiazda”. Głównym celem było stworzenie psa, który przewyższałby swoimi cechami użytkowymi i wytrzymałością istniejące rasy, w szczególności owczarka niemieckiego krótkowłosego. Potrzebny był pies zdolny do pracy w surowych warunkach klimatycznych ZSRR – od arktycznych mrozów po upalne pustynie Azji Środkowej.
Za podstawę posłużyły przedstawiciele owczarka niemieckiego, które celowo krzyżowano z innymi rasami (dokładna lista ras do dziś jest przedmiotem dyskusji, ale uważa się, że mogły to być łajki i niektóre rasy lokalne). Selekcja prowadzona była według surowych kryteriów: wybierano większe, masywniejsze i bardziej wytrzymałe osobniki o silnym systemie nerwowym. OWE miał być uniwersalnym żołnierzem: strzec granic, pracować w służbie konwojowej, brać udział w operacjach poszukiwawczych i służyć w armii. Podczas II wojny światowej psy te wykazały się prawdziwym bohaterstwem: były sanitariuszami, łącznikami, saperami i dywersantami.
Pierwszy standard, utrwalający unikalny typ rasy OWE, został zatwierdzony w 1964 roku. Standard ten wyraźnie odróżniał owczarka wschodnioeuropejskiego od jego niemieckiego przodka, podkreślając większy rozmiar, prostą linię grzbietu i inny typ ruchu. Obecnie rasa jest uznana przez Międzynarodowy Związek Kynologiczny (UCI) oraz wiele krajowych organizacji kynologicznych z krajów byłego ZSRR. Jednak Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) wciąż nie uznała OWE za odrębną rasę, traktując ją jako wariant owczarka niemieckiego, co nie przeszkadza rasie w posiadaniu milionów zwolenników na całym świecie.
Jak wygląda owczarek wschodnioeuropejski: wzorzec rasy
Owczarek wschodnioeuropejski to duży, harmonijnie zbudowany pies, który sprawia wrażenie siły i pewności siebie. Jego wygląd jest ucieleśnieniem funkcjonalności i szlachetności. Sylwetka jest lekko wydłużona, z mocnym kośćcem i wyraźnie zaznaczoną, suchą muskulaturą.
- Głowa: Klinowata, proporcjonalna do tułowia, dość masywna. Czoło płaskie, stop umiarkowanie zaznaczony. Kufa ma długość zbliżoną do długości mózgoczaszki.
- Oczy: Owalne, średniej wielkości, skośnie osadzone. Kolor – od ciemnobrązowego do niemal czarnego. Spojrzenie inteligentne, uważne i pewne siebie.
- Uszy: Średniej wielkości, stojące, wysoko osadzone, w kształcie trójkąta równoramiennego. U szczeniąt uszy mogą stanąć do 4–5 miesiąca życia.
- Tułów: Grzbiet prosty, szeroki i mocny. Kłąb dobrze rozwinięty, o 1–2 cm wyższy od zadu. Lędźwie krótkie, umięśnione. Zad zaokrąglony, długi, lekko opadający.
- Ogon: W kształcie szabli, w stanie spoczynku opuszczony, sięga stawu skokowego. W stanie pobudzenia unosi się do linii grzbietu.
- Sierść: Gęsta, twarda, prosta, z dobrze rozwiniętym podszerstkiem. Taka „szata” niezawodnie chroni psa przed każdą pogodą.
Umaszczenie może być różne, ale za klasyczne uważa się: czarne, czaprakowate (z czarnym „płaszczem” na grzbiecie i bokach na jaśniejszym tle), czarne podpalane oraz wilczaste. Tło może wahać się od jasnoszarego do intensywnie płowego. Ważną cechą jest ciemna maska na pysku.
