Historia pochodzenia rasy
Historia buldoga angielskiego, którego nazwa dosłownie oznacza „byczy pies”, jest ściśle związana z krwawymi rozrywkami minionych epok. Przodkami tych czworonogów były buldogi staroangielskie, używane do szczucia byków (bull-baiting) - popularnej w Anglii rozrywki od XIII do XIX wieku. Były to psy niezwykle wytrzymałe, nieustraszone i odporne na ból. Posiadały potężne szczęki i nisko osadzony środek ciężkości, co pozwalało im wczepić się w pysk byka i utrzymać chwyt za wszelką cenę. Ich wygląd i charakter zostały ukształtowane wyłącznie przez funkcjonalne wymogi tego brutalnego sportu.
Kardynalne zmiany w losach rasy nastąpiły w 1835 roku, kiedy w Wielkiej Brytanii uchwalono ustawę zakazującą walk zwierząt. Zapotrzebowanie na agresywnych wojowników zniknęło, a rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Na szczęście znaleźli się entuzjaści, którzy postanowili ocalić buldoga, zmieniając jego przeznaczenie. Rozpoczęli pracę hodowlaną, której celem było złagodzenie charakteru i zmiana wyglądu. Agresja i cechy bojowe były stopniowo eliminowane, a w ich miejsce kultywowano spokój, zrównoważenie i cechy psa do towarzystwa.
Kluczowymi postaciami w odrodzeniu rasy stały się psy Crib i Rosa, wpisane w 1817 roku do księgi rodowodowej Angielskiego Klubu Kynologicznego, stając się wzorcem nowego typu. Uważa się, że wszystkie współczesne buldogi angielskie są ich potomkami. W 1858 roku urodził się legendarny King Dick, uznawany za ideał rasy. Prawdziwym przełomem było założenie w 1875 roku pierwszego na świecie klubu monorasy - The Bulldog Club Inc. Klub ten opracował standard, który z niewielkimi zmianami obowiązuje do dziś, chroniąc unikalność i czystość buldoga angielskiego.
Jak wygląda buldog angielski: wzorzec i opis wyglądu
Buldog angielski to pies, którego nie da się pomylić z żadną inną rasą. Jest gładkowłosy, krępy i przysadzisty, o potężnym, zwartym ciele. Jego sylwetka emanuje siłą, stabilnością i godnością.
- Głowa: Bardzo masywna, duża w stosunku do reszty ciała. Czaszka szeroka, kwadratowa. Czoło płaskie, pokryte licznymi fałdami skóry.
- Kufa: Bardzo krótka, szeroka, zadarta i głęboka od kącika oka do kącika ust. Żuchwa wyraźnie wysunięta do przodu, tworząc charakterystyczny przodozgryz. Fafle grubę, mięsiste, zwisające po bokach, całkowicie zakrywające żuchwę.
- Oczy: Szeroko rozstawione, okrągłe, średniej wielkości, bardzo ciemne, niemal czarne. Spojrzenie spokojne i życzliwe.
- Uszy: Małe, cienkie, typu „płatek róży” (odchylone do tyłu, odsłaniające przewód słuchowy). Osadzone wysoko i szeroko.
- Tułów: Krótki, mocny, z szeroką klatką piersiową. Grzbiet krótki, z lekkim łukiem w lędźwiach (tzw. roach back). Brzuch podciągnięty.
- Kończyny: Krótkie, bardzo potężne i umięśnione. Przednie łapy szeroko rozstawione, co zapewnia psu stabilność.
- Ogon: Krótki, nisko osadzony, prosty lub korkociągowaty. Nigdy nie jest noszony powyżej linii grzbietu.
- Sierść: Krótka, gładka, ściśle przylegająca.
- Umaszczenie: Jednolite (białe, płowe, rude) lub łaciate (połączenie białego z którymkolwiek z wymienionych kolorów). Dopuszczalne jest również umaszczenie pręgowane. Kolor czarny i czarny podpalany są niepożądane.
Choć buldogi wyglądają groźnie, ich aparycja jest myląca. Mają wiele cech wspólnych z innymi molosami, takimi jak bullmastiff, ale są od nich znacznie mniejsze. Ważne, aby nie mylić buldoga angielskiego z jego krewniakami - buldogiem francuskim oraz buldogiem amerykańskim. Są to odrębne rasy, posiadające własne wzorce i historię.
