Historia pochodzenia English Toy Terriera
Historia English Toy Terriera jest nierozerwalnie związana z rewolucją przemysłową w Anglii XIX wieku. Jego przodkami były stare angielskie czarno-podpalane teriery, cenione za wyjątkowe zdolności myśliwskie. Te psy były niezastąpionymi pomocnikami w walce z gryzoniami w fabrykach, kopalniach i domach. Jednocześnie były one przodkami innej, większej rasy — teriera manchesterskiego, który zasłynął swoimi umiejętnościami polowania na szczury.
W tamtych czasach niezwykle popularnym i brutalnym sportem były szczurze nagonki (rat-baiting). Psa wypuszczano na arenę („szczurzą jamę”) wypełnioną szczurami, a zwycięzcą zostawał ten, kto w najkrótszym czasie zabił najwięcej gryzoni. Czarno-podpalane teriery wykazywały niesamowitą szybkość, nieustraszoność i silnego ducha walki, co czyniło je gwiazdami tych zawodów. Znany mistrz o imieniu Billy, ważący około 12 kg, ustanowił rekord, zabijając 100 szczurów w 5 minut i 30 sekund w 1823 roku.
Z czasem hodowcy zaczęli zauważać, że w miotach pojawiają się zarówno większe, jak i znacznie mniejsze osobniki. Miniaturowe psy zaczęto selekcjonować do dalszej hodowli, ponieważ były idealnymi towarzyszami dla dam epoki wiktoriańskiej. Doceniano je za elegancję i kompaktowy rozmiar. Tak rozpoczęło się rozdzielenie na dwa typy. W 1920 roku podjęto decyzję o oficjalnym podziale psów ze względu na wagę, a w 1962 roku miniaturowe czarno-podpalane teriery otrzymały swoją współczesną nazwę – English Toy Terrier (Black & Tan). Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) zatwierdziła oddzielne wzorce dla obu ras, co potwierdza ich samodzielność. Warto jednak zaznaczyć, że Amerykański Kennel Club (AKC) do dziś nie uznaje toy terrierów za oddzielną rasę, uważając je za miniaturową odmianę teriera manchesterskiego.
Jak wygląda English Toy Terrier: wzorzec rasy
English Toy Terrier to kompaktowy, harmonijny i elegancki pies o proporcjonalnej budowie ciała, który łączy w sobie cechy teriera i rasy miniaturowej. Jego wygląd świadczy o szybkości i zwinności.
Głowa i kufa
Głowa jest długa, klinowata, z wąską i płaską czaszką. Przejście od czoła do kufy jest płynne, ledwo zauważalne. Grzbiet nosa jest prosty, a trufla nosa musi być czarna. Wargi ściśle przylegają do mocnych szczęk z idealnym zgryzem nożycowym. Oczy są małe, w kształcie migdałów, ciemnego koloru, osadzone ukośnie, co nadaje psu czujne i inteligentne spojrzenie.
Uszy i szyja
Wizytówką rasy są uszy. Są cienkie, wysoko i dość blisko osadzone, o unikalnym kształcie, przypominającym płomień świecy (candle-flame ears) — lekko zaostrzone na końcach. Uszy są stojące i skierowane do przodu. Szyja długa, wyrafinowana, z lekkim wygięciem, płynnie przechodząca w barki.
Korpus i kończyny
Grzbiet jest lekko wygięty od kłębu do lędźwi. Klatka piersiowa głęboka i wąska. Ogon jest średniej długości, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi, opuszczony w dół i nie podnoszący się powyżej linii grzbietu. Przednie kończyny są proste, o cienkim, ale mocnym kośćcu. Tylne kończyny mają dobrze zaznaczone kąty stawów kolanowych, co zapewnia mocne odbicie. Łapy są kompaktowe, „kocie”, z zakrzywionymi palcami; na przednich łapach dwa środkowe palce są nieco dłuższe od pozostałych.
Sierść i umaszczenie
Sierść jest krótka, gęsta i lśniąca. Umaszczenie jest ściśle określone wzorcem: czarne jak heban, z nasyconymi podpalaniami w kolorze mahoniu. Wyraźna linia rozgraniczająca między czernią a podpalaniem jest obowiązkowa. Podpalania znajdują się na kufie, nad oczami (dwie plamy), na gardle, na wewnętrznej stronie uszu, na piersi (dwie plamy, znane jako „rozety”), na przednich łapach do nadgarstków, na wewnętrznej stronie tylnych łap i pod ogonem. Czarne „pociągnięcia” (pencil marks) na palcach są charakterystyczną cechą.
