Historia powstania rasy
Historia eurasiera to przykład celowej i naukowej selekcji, której zadaniem było stworzenie idealnego psa dla rodziny. Prace nad rasą rozpoczęły się w latach 50. XX wieku (aktywna faza przypadła na rok 1960), kiedy to niemiecki hodowca Julius Wipfel wraz ze współpracowniczką Charlotte Baldamus postanowili stworzyć idealnego psa „północnego”. Ich celem było połączenie atrakcyjnego, egzotycznego wyglądu ze wspaniałym, łagodnym charakterem, maksymalnie przystosowanym do życia we współczesnych warunkach domowych, w tym w miejskich mieszkaniach.
Eksperyment zaczął się od skrzyżowania dwóch ras. Jako bazę wykorzystano chow chow o rudym i czarnym umaszczeniu, które wniosły do genotypu spokój i niezależność, oraz szpica niemieckiego (wilczego), który dodał bystry umysł, zdolność uczenia się i orientację na człowieka. Pierwsze pokolenie psów nazwano „Wolf-Chow”. Psy te miały już wiele pożądanych cech, ale hodowcy dążyli do perfekcji.
Aby utrwalić elegancję, poprawić strukturę sierści i dodać jeszcze więcej przyjacielskości, w 1972 roku do programu hodowlanego włączono krew samojeda. Właśnie ten ostatni szlif ukształtował rasę taką, jaką znamy dzisiaj. W rezultacie powstał towarzyski pies rodzinny, bardzo oddany, zupełnie nieagresywny (w przeciwieństwie do niektórych przodków), choć nieco uparty.
Ciekawostka: w tworzeniu rasy brał udział słynny etolog, laureat Nagrody Nobla Konrad Lorenz. Kupił on szczeniaka z pierwszych miotów, był zachwycony charakterem psa i aktywnie wspierał pracę Wipfela. W 1973 roku rasa została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) pod nową nazwą - Eurasier. Nazwa ta symbolizuje połączenie korzeni europejskich (szpic wilczy) i azjatyckich (chow chow, samojed). Swoją drogą, jeśli interesują was rzadkie rasy azjatyckie, zwróćcie też uwagę na kai (tora inu), chociaż z charakteru znacznie różni się on od łagodnego eurasiera.
Jak wygląda Eurasier: szczegółowy opis wyglądu
Eurasier to harmonijnie zbudowany pies średniej wielkości, w typie szpica, ze stojącymi uszami i charakterystycznym „uśmiechem”. Nie powinien być zbyt ciężki jak chow chow, ani zbyt lekki. Elegancja w połączeniu z krzepą - to klucz do zrozumienia eksterieru tej rasy.
Głowa i kufa
Głowa ma kształt klina, patrząc zarówno z góry, jak i z boku. Czaszka szeroka, ale bez przesady, czoło płaskie z wyraźną bruzdą. Przełom czołowo-nosowy (stop) widoczny, ale łagodny, niezbyt ostry. Kufa mocna, nie spiczasta, jej długość jest mniej więcej równa długości czaszki.
- Nos: Średniej wielkości, zawsze czarny.
- Wargi: Suche, ściśle przylegające, czarne.
- Język: To cecha szczególna. Język może być różowy, całkowicie niebiesko-czarny (spadek po chow chow) lub łaciaty (różowy z niebieskimi plamami). Wszystkie warianty są dopuszczalne przez wzorzec.
- Oczy: Ciemne, średniej wielkości, ustawione nieco skośnie (kształt migdała). Spojrzenie inteligentne, żywe i przyjazne. Obwódki oczu koniecznie czarne.
- Uszy: Trójkątne, stojące, średniej wielkości z zaokrąglonymi czubkami. Osadzone szeroko (mniej więcej na szerokość nasady ucha).
Tułów i kończyny
Szyja umięśniona, średniej długości, płynnie przechodząca w wyraźny kłąb. Grzbiet mocny, prosty i świetnie umięśniony. Klatka piersiowa owalna, głęboka, sięgająca łokci. Ogon eurasiera to jego duma. Jest wysoko osadzony, gęsto pokryty długim włosem. W spoczynku może być opuszczony, ale w ruchu obowiązkowo zakręcony w pierścień lub półpierścień nad grzbietem, ściśle do niego przylegając.
Sierść i umaszczenie
Szata średniej długości, dwuwarstwowa: składa się z gęstego, miękkiego podszerstka i twardszego włosa okrywowego. Na pysku, uszach i przedniej części łap sierść jest krótka. Na tylnej stronie przednich łap występują „pióra”, a na tylnych - obfite „portki”. Na szyi włos tworzy umiarkowaną kryzę, ale nie powinna ona być tak masywna jak u chow chow.
Dopuszczalne umaszczenia: Wzorzec rasy dopuszcza niemal wszystkie kolory i ich kombinacje. Najczęstsze to: rudy, czerwień, wilczasty (szary), czarny, czarny podpalany, płowy. Niedopuszczalne umaszczenia: Czysto biały, biały w łaty (srokatość) oraz wątrobiany (brązowy). Białe znaczenia (np. na piersi) nie są pożądane, ale niewielkie plamki czasem sie zdarzają.
