Flat-Сoated retriever — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy

Historia flat-coated retrievera jest ściśle związana z rozwojem kynologii łowieckiej w wiktoriańskiej Anglii XIX wieku. Podobnie jak większość retrieverów, jego korzenie sięgają Nowej Fundlandii, skąd sprowadzono tak zwane „psy wodne św. Jana” (małe nowofundlandy) – przodków wszystkich współczesnych retrieverów. Psy te były znane ze swojej miłości do wody i umiejętności aportowania postrzelonej zwierzyny.

W Wielkiej Brytanii psy te zaczęto krzyżować z innymi rasami w celu udoskonalenia określonych cech. Kluczową postacią w tworzeniu rasy był S.E. Shirley, założyciel brytyjskiego Kennel Clubu. To on w latach 60. XIX wieku rozpoczął celową pracę nad hodowlą retrievera o prostej sierści, który wówczas nazywany był „retrieverem o falistej sierści” (Wavy-Coated Retriever). Do stworzenia flata wykorzystano setery irlandzkie (dla poprawy węchu i dodania elegancji), spaniele wodne i prawdopodobnie border collie, aby zwiększyć inteligencję i posłuszeństwo.

Celem było uzyskanie nie tylko skutecznego psa myśliwskiego, ale także eleganckiego towarzysza. Pod koniec XIX wieku flat-coated retriever był najpopularniejszym psem aportującym na wystawach i próbach polowych w Wielkiej Brytanii. Jednak na początku XX wieku jego popularność zaczęła słabnąć na rzecz takich ras jak labrador retriever czy golden retriever. Mimo to, oddani entuzjaści uratowali rasę i dziś flaty, choć nie są najliczniejsze, mają stałe grono wielbicieli na całym świecie.

Jak wygląda flat-coated retriever: wzorzec i wygląd

Flat-coated retriever to ucieleśnienie siły i elegancji. Ma harmonijną, ale mocną budowę ciała, która świadczy o jego przeznaczeniu – byciu wytrzymałym psem myśliwskim, zdolnym do pracy zarówno na lądzie, jak i w wodzie. Jego wygląd łączy funkcjonalność i piękno.

• Głowa: Długa, sucha, z płynnym, ledwo zauważalnym przejściem od czoła do kufy. Czaszka i kufa są mniej więcej równej długości. Szczęki mocne, z idealnym zgryzem nożycowym.
• Oczy: Średniej wielkości, w kształcie migdałów, ciemnobrązowe lub orzechowe. Spojrzenie jest bardzo inteligentne i przyjazne.
• Uszy: Niewielkie, wiszące, osadzone niezbyt nisko, ściśle przylegające do głowy.
• Tułów: Klatka piersiowa głęboka i dość szeroka, z dobrze rozwiniętymi przednimi żebrami. Grzbiet krótki, mocny i prosty. Lędźwie silne.
• Ogon: Krótki, prosty, dobrze owłosiony, ale bez „pióra”. Pies nosi go wesoło, ale nie zadziera nad grzbiet. Stanowi przedłużenie linii grzbietu i jest w ciągłym ruchu.
• Sierść: Gęsta, cienka do średniej grubości, z pięknym połyskiem. Jak sama nazwa wskazuje, powinna być jak najbardziej prosta, chociaż dopuszczalna jest lekka falistość. Na nogach i ogonie tworzy piękne „pióra”. Podszerstek jest gęsty i miękki, chroniący przed złą pogodą i zimną wodą.
• Umaszczenie: Dopuszczalne są tylko dwa umaszczenia – jednolicie czarne lub jednolicie wątrobiane (liver).