Historia powstania rasy Niemiecki Jagdterrier
Historia niemieckiego jagdterriera jest nierozerwalnie związana z tradycjami łowieckimi Niemiec oraz pragnieniem stworzenia idealnego, narodowego psa myśliwskiego. Prace nad hodowlą rozpoczęła po I wojnie światowej, w 1923 roku, grupa myśliwych-entuzjastów pod przewodnictwem Waltera Zangenberga, Karla-Ericha Grünewalda i Rudolfa Friesa. Oddzielili się oni od popularnego w tamtych czasach klubu foksterierów, uważając, że foksy straciły swoje cechy użytkowe na rzecz wystawowego wyglądu.
Ich celem było stworzenie małego, ciemno umaszczonego, wszechstronnego psa myśliwskiego o wyjątkowej odwadze i zaciętości w stosunku do zwierzyny. Za podstawę wzięto cztery czarno-podpalane szczenięta foksteriera, które podarował im dyrektor ogrodu zoologicznego. Uważa się, że szczenięta te miały domieszkę krwi staroangielskich terierów. Do dalszej selekcji dodano krew szorstkowłosych foksterierów, a także welsh terierów, aby poprawić węch, wytrzymałość i zrównoważenie. Selekcja była niezwykle surowa: wszelkie przejawy tchórzostwa, słabości czy niespełnienia standardów pracy prowadziły do natychmiastowego wykluczenia z hodowli. Preferowano psy o ciemnym umaszczeniu, ponieważ uznano, że są mniej zauważalne dla zwierzyny. To, co go wyróżnia, opisujemy szerzej na Tvaryny.com. Jego zachowanie znacznie różni się od charakteru teriera irlandzkiego miękkowłosego pszenicznego, który jest przede wszystkim psem do towarzystwa.
W 1926 roku założono „Niemiecki Jagdterrier Klub”. Rasa szybko zyskiwała popularność wśród niemieckich myśliwych. Jednak II wojna światowa zadała dotkliwy cios populacji, która znalazła się na skraju wyginięcia. W okresie powojennym entuzjaści musieli włożyć tytaniczny wysiłek w odbudowę rasy. Kryteria selekcji tymczasowo złagodzono, aby zwiększyć liczebność, ale gdy tylko zagrożenie minęło, wymagania znów stały się maksymalnie surowe. W krajach byłego ZSRR niemieckie jagdteriery zaczęły pojawiać się dopiero w latach 70. XX wieku, gdzie szybko doceniono ich wybitne walory użytkowe.
Jak wygląda Niemiecki Jagdterrier: wzorzec i opis wyglądu zewnętrznego
Niemiecki jagdterrier to kompaktowy, mocny, proporcjonalnie zbudowany pies, w którego wyglądzie od razu widać siłę, szybkość i gotowość do działania. Nie ma on nic wspólnego z rasami ozdobnymi; każda cecha jego eksterieru jest funkcjonalna i nastawiona na wykonywanie zadań myśliwskich.
- Głowa: Długa, w kształcie klina, z mocną żuchwą. Czaszka płaska i szeroka między uszami, zwęża się w kierunku oczu. Przejście od czoła do kufy (stop) ledwo zauważalne.
- Kufa: Nieco krótsza od części mózgowej, silna. Szczęki bardzo potężne, co jest kluczowe dla trzymania zwierzyny. Zgryz nożycowy.
- Oczy: Małe, owalne, ciemnego koloru, głęboko osadzone. Spojrzenie zdecydowane, odważne i inteligentne.
- Uszy: Osadzone wysoko, nie za małe, w kształcie litery V, wiszą na chrząstce, przylegając do policzków.
- Tułów: Format prostokątny. Szyja mocna, nie za długa. Grzbiet prosty i silny, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Klatka piersiowa głęboka, ale nie za szeroka, co pozwala psu swobodnie wchodzić do nor.
- Ogon: Osadzony wysoko. Zgodnie z tradycją, kopiuje się go na około jedną trzecią, aby uniknąć urazów podczas pracy w norze. W krajach, gdzie kopiowanie jest zabronione, pozostaje w naturalnej formie. Pies nosi go lekko podniesionego lub poziomo.
- Kończyny: Proste i równoległe, z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Łapy zwarte, z ciasno zaciśniętymi palcami i twardymi poduszkami.
Typy sierści i umaszczenie
Istnieją dwie odmiany niemieckiego jagdterriera pod względem typu sierści:
- Gładkowłosy (Smooth-haired): Sierść krótka, gęsta, gładka, dobrze chroniąca przed złą pogodą.
- Szorstkowłosy (Wire-haired): Sierść gęsta, sztywna, drutowata. Na pysku tworzy charakterystyczną „brodę”.
W obu przypadkach sierść ma gęsty podszerstek, który chroni psa przed zimnem i wilgocią. Podstawowe umaszczenie to czarne, ciemnobrązowe lub czarno-szare (strefowe) z wyraźnie oddzielonymi rudymi lub żółtymi podpalaniami na brwiach, pysku, klatce piersiowej, kończynach i pod ogonem. Dopuszcza się niewielką białą plamę na klatce piersiowej i białe znaczenia na palcach.
