Historia rasy
Historia szpica niemieckiego dużego sięga zamierzchłych czasów. Już po nazwie możemy się domyślić, że ojczyzną tych wspaniałych psów są Niemcy, chociaż ich ślad genetyczny można znaleźć w całej Europie Północnej i Środkowej. Historycznie były one niezwykle popularne w Holandii, Austrii oraz Wielkiej Brytanii.
Szpice duże to klasyczne psy północy. Niestety, dziś trudno ustalić ich dokładne pochodzenie z dokładnością do konkretnego roku. Kynolodzy i historycy przypuszczają jednak, że w żyłach szpiców płynie krew starożytnych „psów torfowych” (Canis familiaris palustris), których szczątki znajduje się w osadach ludzi z epoki kamienia. Istnieje również teoria, że przodkowie tych psów zostali przywiezieni na tereny dzisiejszych Niemiec i Holandii przez Wikingów. To czyni szpice jedną z najstarszych ras Europy Środkowej.
W przeszłości Großspitz nie był „pieskiem kanapowym”. Był to pies roboczy chłopów i rzemieślników. Ceniono go za wszechstronność: chronił winnice przed ptakami i złodziejami, towarzyszył wozom, strzegł dobytku na barkach. Cechą szczególną, za którą je kochano, był brak instynktu łowieckiego - szpic nie uciekał do lasu za zającem, lecz zawsze trzymał się blisko domu lub pana.
W 1899 roku w Niemczech założono klub miłośników szpiców („Verein für Deutsche Spitze”), a w 1906 roku przyjęto jednolity standard dla szpiców wszystkich rozmiarów, precyzując parametry i umaszczenie każdego z nich. Jednak z czasem moda się zmieniła. W latach powojennych popularność dużych szpiców drastycznie spadła na rzecz owczarków i terierów. Dziś szpic duży znajduje się na liście ras zagrożonych wyginięciem (w Niemczech listę tę prowadzi organizacja GEH). Dlatego każdy właściciel takiego psa faktycznie bierze udział w ratowaniu żywego dziedzictwa kulturowego.
Jak wygląda szpic niemiecki duży: szczegółowy opis standardu i wyglądu
Szpic niemiecki duży to pies średniej wielkości o kwadratowej budowie, co oznacza, że wysokość w kłębie jest mniej więcej równa długości tułowia. Tworzy to wrażenie zwartości i siły. Jego sylwetka jest nie do pomylenia dzięki bujnej sierści i dumnej postawie.
Głowa i kufa
Głowa u szpica dużego ma kształt klina, jest średniej wielkości. Patrząc z góry, jest najszersza w tylnej części i zwęża się klinowato w kierunku czubka nosa, przypominając lisią głowę. Przejście od czoła do kufy (stop) jest łagodne, ale wyraźne, nigdy ostre. Nos jest okrągły, mały i koniecznie czysto czarny (u psów o umaszczeniu brązowym - ciemnobrązowy).
Oczy i uszy
Uszy są osadzone wysoko, blisko siebie, niewielkie, o zaostrzonych, sztywnych końcach, w kształcie trójkąta równoramiennego. Zawsze stoją pionowo, co nadaje psu zuchwały i uważny wygląd. Oczy średniej wielkości, owalne, nieco skośnie osadzone, ciemne. Powieki są czarne (lub ciemnobrązowe u psów brązowych), co tworzy efekt „makijażu”.
Tułów i kończyny
Szyja jest lekko wygięta, średniej długości, bez podgardla; sierść wokół szyi tworzy słynny bujny kołnierz (kryzę), który jest szczególnie wyraźny u samców. Grzbiet prosty i krótki, lędźwie mocne. Klatka piersiowa bardzo dobrze rozwinięta, głęboka i szeroka, co świadczy o wytrzymałości. Kończyny proste, równoległe względem siebie, z rozwiniętą muskulaturą i mocnym kośćcem. Łapy zwarte („kocie łapy”), z twardymi opuszkami.
Ogon i szata
Ogon osadzony wysoko, średniej długości, tuż przy nasadzie unosi się w górę i zakręca w pierścień nad grzbietem. Jest pokryty bardzo gęstą i puszystą sierścią, co dopełnia sylwetkę psa.
Sierść u szpica jest podwójna: długi, prosty, odstający od ciała włos okrywowy i krótki, wełnisty, gęsty podszerstek. Na głowie, uszach i przednich stronach kończyn sierść jest krótka i aksamitna (gęsta), na reszcie ciała - długa i bogata. Ważne jest, aby sierść nie była falista ani kędzierzawa. Zgodnie ze wzorcem dopuszcza się trzy rodzaje umaszczenia:
- Biały: Sierść musi być czysto biała, bez zażółceń, szczególnie na uszach.
- Czarny: Podszerstek i skóra muszą być ciemne, a kolor sierści - lakierowano-czarny bez białych plam czy znaczeń.
- Brązowy: Jednolity ciemnobrązowy kolor. Niestety, to umaszczenie jest obecnie spotykane niezwykle rzadko.
