Charakter: temperament, inteligencja i zachowanie
Psy rasy „mittelspitz” to jedni z najbardziej oddanych przedstawicieli psiego świata. Mocno przywiązują się nie tylko do swojego pana, ale i do „swojego” terytorium, czyli domu, w którym mieszkają. To właściciele z natury. Ważne jest dla nich kontrolowanie perymetru i wiedza, że całe „stado” jest bezpieczne.
Psy te potrzebują regularnej troski i kontaktu emocjonalnego. Są bardzo zazdrosne, to prawda. Dlatego w przypadku braku uwagi ze strony właściciela lub pojawienia się nowego faworyta w rodzinie, z pewnością będą okazywać swoje niezadowolenie - mogą demonstracyjnie ignorować komendy lub nawet drobno psocić. Jeśli jednak szpic średni w pełni poczuje miłość pana, zmienia się w istotę idealną: czułą, uległą, wesołą i niesamowicie przyjazną.
Mittelspitze mają bardzo twardy, czasem wręcz dominujący i niezależny charakter. Mimo swojego niewielkiego rozmiaru, czują się pewnie w każdej sytuacji. Nie mają „kompleksu małego psa”. Zawsze są gotowe stanąć w obronie swoich właścicieli. Oczywiście ich cechy stróżujące różnią się od poważnych ras służbowych. Jeśli potrzebujesz potężnej ochrony, warto zwrócić uwagę na sznaucera olbrzyma, ale jeśli potrzebujesz czujnego „dzwonka”, który nie przepuści żadnego szelestu - mittel poradzi sobie lepiej.
Ważne: Psów tej rasy w żadnym wypadku nie można oddawać innym ludziom w dorosłym wieku. To psy jednego pana. Szpice raz na zawsze przywiązują się do jednej rodziny i nawet niedługą rozłąkę ze swoimi bliskimi (na przykład podczas urlopu) znoszą wyjątkowo boleśnie, mogą odmawiać jedzenia i wpadać w depresję.
Szkolenie i socjalizacja
Mittelspitze to intelektualiści. Są mądrymi i bystrymi psami, które łatwo poddają się szkoleniu i błyskawicznie zapamiętują komendy. Jednak mają jedną cechę - spryt. Szybko rozumieją, gdzie można „się obijać”. Dlatego będziesz potrzebować cierpliwości i konsekwencji.
Na szpica w żadnym wypadku nie można krzyczeć, a już tym bardziej stosować siły fizycznej. Psy te mają poczucie własnej godności i wymagają szacunku. Przemoc uczyni psa lękliwym lub agresywnym. Najlepsza metoda to pozytywne wzmocnienie (smakołyki, pochwała, zabawa).
Walka ze szczekaniem: To kluczowy moment wychowania. Szpica trzeba wychowywać w surowości w kwestii głosu. Od małego trzeba go oduczać szczekania z byle powodu. Komenda „Cicho” musi być nauczona jako jedna z pierwszych. Jeśli przegapisz ten moment, otrzymasz psa, który „komentuje” każdy dźwięk na klatce schodowej.
Również szpice bardzo szybko przyzwyczajają się do rąk. To kuszące - nosić puszystą kulkę na rączkach, ale nie przyzwyczajaj go do tego nadmiernie. Pies musi chodzić na własnych łapach, inaczej stanie się zależny i niepewny siebie. Psy te trzeba wychowywać od pierwszych dni pojawienia się w domu.
Są bardzo pojętne i już w wczesnym wieku mogą doskonale opanować wszystkie podstawowe komendy („Siad”, „Do mnie”, „Na miejsce”). Jednak, aby szpicowi było ciekawie i się nie nudził, wymyślaj dla niego więcej nowych sztuczek (taniec na tylnych łapach, obroty, przybijanie piątki), które z przyjemnością wykona za kawałek sera. Przedstawiciele tej rasy to jedne z najmądrzejszych psów, które mogą być zwycięzcami zawodów agility czy obedience, a w domu po prostu przynosić Ci kapcie.
Wady i zalety rasy
Zalety:
- Wesoły, optymistyczny charakter, który poprawia nastrój.
- Wygodny rozmiar do podróży i życia w mieście.
- Wysoka inteligencja i zdolności do nauki.
- Brak instynktu łowieckiego (nie ucieknie za kotem).
- Mocne zdrowie i długowieczność.
- Efektowny wygląd.
Wady:
- Skłonność do głośnego szczekania (wymaga korekty).
- Sezonowe linienie (sierść będzie wszędzie, jeśli nie będziesz czesać).
- Bezczelność i zadziorność w stosunku do dużych psów (kompleks Napoleona).
- Potrzeba stałego kontaktu, nie znoszą samotności.
