Historia pochodzenia glen of Imaal teriera
Historia rasy glen of Imaal terrier sięga korzeniami odległej i surowej doliny Glen of Imaal w górach hrabstwa Wicklow we wschodniej Irlandii. Obszar ten przez wieki był odizolowany, co sprzyjało ukształtowaniu unikalnej rasy, idealnie przystosowanej do lokalnych warunków. Pierwsze wzmianki o tych psach datują się na XVI wiek, kiedy flamandzcy żołnierze, którzy otrzymali ziemie za służbę brytyjskiej koronie, przywieźli ze sobą swoje niskorosłe teriery. Krzyżując się z lokalnymi irlandzkimi psami, położyli oni podwaliny pod przyszłe gleny.
Życie w dolinie było trudne, a od psów wymagano nie urody, lecz funkcjonalności. Gleny były prawdziwymi pracoholikami. Ich głównym zadaniem było polowanie na borsuki i lisy, przy czym często musiały pracować w ciszy, aby nie spłoszyć zwierzyny. W przeciwieństwie do wielu innych terierów, nie szczekały w norze, a cicho wypłaszały zwierzę lub wchodziły z nim w zwarcie. Ponadto, były niezastąpionymi pogromcami gryzoni w gospodarstwach rolnych.
Jedną z najciekawszych funkcji tych psów była praca w „ruszcie” (turnspit dog). Były to specjalne koła, podobne do kół dla chomików, które psy obracały, wprawiając w ruch rożen do pieczenia mięsa w kuchni. Ta ciężka praca wymagała dużej siły i wytrzymałości, co ukształtowało krzepką, krępą sylwetkę rasy. Dzięki swojej przyziemnej budowie i wytrzymałości idealnie nadawały się do tej monotonnej, ale ważnej pracy.
Po raz pierwszy rasę zaprezentowano na wystawie w Anglii w 1870 roku, ale wówczas wszystkie irlandzkie teriery były łączone pod jedną nazwą. Oficjalne uznanie przez Irlandzki Związek Kynologiczny glen of Imaal terrier uzyskał dopiero w 1934 roku, stając się jedną z ostatnich uznanych irlandzkich ras. Angielski Związek Kynologiczny uznał je w 1975 roku, a Amerykański – w 2004. Mimo swojej bogatej historii, rasa wciąż pozostaje dość rzadka poza rodzimą Irlandią i niewielkimi społecznościami entuzjastów na całym świecie.
Jak wygląda glen of Imaal terrier: wzorzec i opis wyglądu
Glen of Imaal terrier sprawia wrażenie dużej siły i mocy w kompaktowym ciele. To pies średniej wielkości, przyziemny, z długim tułowiem i krótkimi, wygiętymi przednimi łapami. Jego wygląd w pełni odpowiada jego przeszłości jako psa pracującego.
- Głowa: Czaszka szeroka i umiarkowanej długości. Przejście od czoła do kufy (stop) jest wyraźnie zaznaczone. Kufa potężna, zwężająca się w kierunku nosa. Nos musi być czarny.
- Oczy: Brązowe, średniej wielkości, o okrągłym kształcie. Spojrzenie inteligentne i spokojne.
- Uszy: Niewielkie, w kształcie róży lub półstojące. W stanie spoczynku przylegają do głowy, a gdy pies jest zaniepokojony – podnoszą się na chrząstkach. Kopiowanie uszu jest zabronione przez wzorzec.
- Tułów: Długi i mocny. Linia grzbietu prosta. Klatka piersiowa szeroka i głęboka. Szyja bardzo muskularna i silna, średniej długości.
- Ogon: Dawniej ogon był kopiowany, ale obecnie w większości krajów jest to zabronione. Naturalny ogon jest mocny u nasady, zwęża się ku końcowi i jest noszony wesoło, ale nie zakręca się na grzbiecie. Powinien być dobrze zbalansowany z ogólnym wyglądem psa.
- Kończyny: Przednie kończyny krótkie, wygięte i muskularne. Łapy są skierowane na zewnątrz. Jest to charakterystyczna cecha rasy, która pomagała im skutecznie kopać w ziemi. Tylne kończyny są silne i muskularne. Łapy zwarte i mocne.
- Sierść: Podwójna. Podszerstek jest miękki, a włos okrywowy szorstki, średniej długości. Taka struktura sierści doskonale chroni przed niepogodą.
- Umaszczenie: Wzorzec dopuszcza dwa główne typy umaszczenia: pszeniczne (od jasnokremowego do rudego) oraz pręgowane (niebiesko-pręgowane). Szczenięta często rodzą się ciemniejsze (niebieskie, pszeniczne lub rude) i z czasem jaśnieją, osiągając ostateczne umaszczenie w wieku 1.5–2 lat.
