Dog niemiecki — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia majestatycznego doga niemieckiego

Historia doga niemieckiego sięga wieków wstecz, choć jego współczesny wygląd i nazwa ugruntowały się stosunkowo niedawno. Za poprzedników współczesnych dogów uważa się starożytne psy molosowate, używane już w Cesarstwie Rzymskim. Bezpośrednimi przodkami rasy są jednak duże i silne „Bullenbeisser” (łowcy byków) oraz „Hatz- und Saurüden” (psy myśliwskie do polowania na dziki), które stanowiły coś pośredniego między potężnym mastifem angielskim a szybkim chartem.

Od XVI wieku w Niemczech rozpoczęto celową hodowlę tych dużych psów, importując najsilniejsze i najbardziej eleganckie osobniki z Anglii. Przez długi czas istniała konfuzja z nazwami: nazywano je dogami ulmskimi, dogami duńskimi, dogami angielskimi, choć Dania nie ma z ich pochodzeniem nic wspólnego. Nazwa „dog duński” często była używana w odniesieniu do mniej potężnych, ale bardziej wyrafinowanych przedstawicieli.

Kluczowy moment w historii rasy nastąpił w 1878 roku w Berlinie, kiedy komitet siedmiu autorytatywnych hodowców i sędziów, pod przewodnictwem doktora Bodinusa, podjął decyzję o połączeniu wszystkich tych odmian pod jedną nazwą — dog niemiecki (Deutsche Dogge). To był pierwszy krok do uznania ich za narodową rasę Niemiec. W 1880 roku zatwierdzono pierwszy wzorzec rasy, a w 1888 roku w Berlinie założono Narodowy Klub Doga Niemieckiego (Deutscher Doggen-Club 1888 e.V.), który do dziś zajmuje się sprawami wzorca i hodowli. Od tego czasu hodowcy pracowali nad udoskonaleniem rasy, dążąc do stworzenia nie tylko olbrzymiego psa, ale harmonijnego połączenia siły, majestatu i elegancji, którego znamy dzisiaj.

Wzorzec rasy i wygląd zewnętrzny doga niemieckiego

Dog niemiecki to prawdziwy Apollo wśród psów. Jego wygląd zewnętrzny zachwyca harmonijnym połączeniem mocy, siły i wyrafinowania. Jest to pies o dobrze rozwiniętej muskulaturze, szlachetnych liniach ciała i dumnym wyglądzie. Dymorfizm płciowy jest wyraźnie zaznaczony: samce są znacznie masywniejsze i większe od samic.

Głowa i kufa

Głowa doga niemieckiego to jedna z kluczowych cech rasy. Jest długa, wąska, wyrazista, o wyraźnych liniach. Długość kufy i części mózgowej powinna być mniej więcej jednakowa. Stop jest wyraźnie zaznaczony. Kufa jest głęboka i prostokątna. Wargi obwisłe (fafały), ale nie przesadnie. Oczy średniej wielkości, migdałowatego kształtu, o żywym, inteligentnym i przyjaznym wyrazie. Kolor oczu przeważnie ciemny, choć u dogów błękitnych dopuszcza się jaśniejsze odcienie. Uszy wysoko osadzone, wiszące, średniej wielkości. Dawniej uszy tradycyjnie kopiowano, nadając im spiczasty kształt, ale dziś w większości krajów, w tym w Polsce, kopiowanie jest zabronione, a psy mają naturalne, trójkątne uszy.

Tułów i kończyny

Szyja długa, muskularna, o eleganckim łuku, bez podgardla. Kłąb dobrze zaznaczony, przechodzi w krótkie i mocne plecy, które są lekko opadające w kierunku zadu. Lędźwie szerokie, umięśnione. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, sięgająca stawów łokciowych, z dobrze rozwiniętą przednią częścią. Brzuch umiarkowanie podciągnięty. Ogon wysoko osadzony, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi, w spoczynku zwisa w dół. Kończyny silne, proste i równoległe, z dobrze rozwiniętą muskulaturą, co zapewnia mocny i jednocześnie sprężysty krok.

Sierść i umaszczenie

Sierść u doga niemieckiego jest bardzo krótka, gęsta, gładka i lśniąca, bez podszerstka. Wzorzec FCI uznaje trzy oddzielne grupy umaszczeń, które są hodowane niezależnie od siebie: