Historia pochodzenia: od watah wilków do odrodzenia rasy
Historia płowego gryfona bretońskiego sięga korzeniami głębokiego średniowiecza. Uważa się, że jego przodkami były starożytne gończe celtyckie. Już w XIV wieku bretoński rycerz Huon du Banier trzymał sfory tych psów, z którymi polował na wilki. Rasa była tak szanowana, że nawet francuski król Karol IX wspomina o płowym gończym w swoim słynnym dziele z 1570 roku „Królewskie łowy”, opisując go jako wytrwałego i odważnego myśliwego.
Wraz ze zniknięciem wilków we Francji popularność rasy zaczęła zanikać, a polowania przestawiły się na mniejszą zwierzynę, taką jak lisy i zające. Wielka Rewolucja Francuska i późniejsze zmiany społeczne zadały poważny cios wielu arystokratycznym rasom psów, a płowy gryfon bretoński nie był tu wyjątkiem. Pod koniec XIX wieku rasa znalazła się na skraju wyginięcia.
Prawdziwe odrodzenie rozpoczęło się dopiero w 1949 roku, kiedy grupa entuzjastów pod przewodnictwem Marcela Pambrena założyła „Club de Fauve de Bretagne”. Zebrali oni ocalałych przedstawicieli rasy i rozpoczęli staranną pracę hodowlaną. Dzięki ich wysiłkom udało się nie tylko uratować rasę, ale i spopularyzować ją wśród myśliwych. Co ciekawe, aby zmniejszyć rozmiar i dostosować psa do polowań na mniejszą zwierzynę, na bazie gryfona wyhodowano płowego basseta bretońskiego, który jest jego niskorosłą wersją.
Wzorzec i wygląd zewnętrzny
Płowy gryfon bretoński to pies średniej wielkości, o mocnej, ale nie ciężkiej budowie, co świadczy o jego wytrzymałości i energiczności. Jego wygląd harmonijnie łączy w sobie siłę i elegancję.
- Głowa: Czaszka wydłużona, lekko wypukła, guz potyliczny widoczny. Przejście od czoła do kufy (stop) jest słabo zaznaczone. Kufa jest raczej zwężająca się, niż kwadratowa.
- Oczy: Ciemnobrązowe, nie wyłupiaste. Spojrzenie jest żywe i przenikliwe.
- Uszy: Wiszące, osadzone na wysokości linii oczu, lekko zaostrzone na końcach, pokryte krótszą i bardziej miękką sierścią niż na tułowiu.
- Tułów: Grzbiet szeroki i krótki. Lędźwie mocne i muskularne. Klatka piersiowa głęboka i przestronna, zapewniająca wystarczająco dużo miejsca dla płuc.
- Ogon: Średniej długości, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi, szablasty. W ruchu pies niesie go nieco powyżej linii grzbietu.
- Sierść i umaszczenie: Główna cecha rasy – szorstka, sucha, „druciana” sierść. Nie powinna być długa ani kręcona. Takie futro doskonale chroni psa przed kolczastymi krzewami i złą pogodą. Umaszczenie waha się od złocisto-pszenicznego do nasyconego ceglastoczerwonego. Czasem na piersi może pojawić się mała biała plamka.
