Historia pochodzenia rasy Briquet Griffon Vendéen
Historia Briquet Griffon Vendéen jest nierozerwalnie związana z regionem Wandea na zachodzie Francji, znanym z gęstych lasów i trudnego terenu. Pies ten jest bezpośrednim potomkiem gryfona wandejskiego dużego, który z kolei wywodzi się od starożytnych gończych galijskich. Nazwa „Briquet” w terminologii francuskiego myślistwa oznacza „psa średniego rozmiaru”, co dokładnie opisuje jego miejsce wśród czterech ras gryfonów wandejskich.
Kształtowanie się rasy rozpoczęło się jeszcze przed rewolucją francuską, ale to właśnie po niej, gdy duże watahy psów myśliwskich arystokracji zostały w znacznym stopniu zniszczone, rasa prawie wyginęła. Odrodzenie rozpoczęło się pod koniec XIX i na początku XX wieku dzięki wysiłkom entuzjastów, w szczególności hrabiego d'Elvy. Chciał on odtworzyć psa mniejszego niż gryfon duży, ale tak samo skutecznego do polowań na grubego zwierza. W tym celu selekcjonowano najlepszych przedstawicieli gryfona dużego o mniejszym rozmiarze. Uważa się, że w celu poprawy węchu i posłuszeństwa dolewano im krwi innych ras, w tym przodków współczesnego gryfona nivernais, który słynął ze swoich wybitnych cech użytkowych.
Pierwsza wojna światowa ponownie postawiła rasę na krawędzi wymarcia. Jedynie dzięki ofiarnej pracy francuskich kynologów w okresie międzywojennym udało się zachować i ustabilizować populację. Wzorzec rasy został oficjalnie uznany w latach 20. XX wieku. Dziś Briquet Griffon Vendéen pozostaje popularnym psem myśliwskim we Francji, ale poza jej granicami spotyka się go dość rzadko, co czyni go rasą ekskluzywną i unikalną.
Jak wygląda Briquet Griffon Vendéen: wzorzec i wygląd
Briquet Griffon Vendéen to pies średniego rozmiaru, o mocnej, ale nie ciężkiej budowie, z harmonijnymi proporcjami. Jego wygląd emanuje wytrzymałością i energią, a „potargana” sierść oraz wyraziste „brwi” i „wąsy” nadają mu niepowtarzalny urok.
Głowa i kufa
Głowa gryfona jest lekka, niezbyt długa. Czaszka jest lekko wypukła, a przejście od czoła do kufy (stop) wyraźnie zaznaczone. Kufa jest prosta, zakończona kwadratowo, nie zaostrzona. Wargi pokryte gęstymi wąsami. Oczy duże, ciemne, o żywym i inteligentnym wyrazie; gęste brwi nie powinny zakrywać oczu. Uszy są cienkie, giętkie, pokryte długą sierścią, osadzone poniżej linii oczu i lekko zawinięte do wewnątrz.
Tułów i kończyny
Grzbiet jest mocny i prosty, lędźwie muskularne. Klatka piersiowa głęboka, ale niezbyt szeroka, co zapewnia przestrzeń dla płuc i serca, niezbędną do długotrwałego biegu. Kończyny proste, o mocnym kośćcu i rozwiniętej muskulaturze. Łapy są zwarte, z twardymi opuszkami. Ogon osadzony wysoko, gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. Pies nosi go szablasto, nigdy nie zakręcając nad grzbietem.
Sierść i umaszczenie
Główną ozdobą i ochroną rasy jest jej sierść. Jest ona szorstka, długa, ale nie nadmiernie, i ma gęsty podszerstek. W dotyku sierść jest twarda, co chroni psa przed kłującymi krzewami i złą pogodą. Nie powinna być jedwabista ani kręcona. Obecność charakterystycznych brwi, wąsów i brody jest obowiązkowa.
Dopuszczalne umaszczenia są różnorodne:
- Płowe z czarnym płaszczem (czarno-płowe).
- Czarne z podpalaniem.
- Płowe z czarnym nalotem (z domieszką węgla drzewnego).
- Piaskowe z czarnym nalotem, z białymi znaczeniami lub bez nich.
- Trójkolorowe: białe, czarne i płowe.
