Havana Brown — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy Havana

Historia Havana Brown to opowieść o determinacji brytyjskich hodowców, którzy postanowili odtworzyć legendarne „jednolicie brązowe” koty, wspominane już pod koniec XIX wieku. Niestety, zniknęły one z wystaw na początku XX wieku z powodu zmiany standardów rasy syjamskiej.

W latach 50. XX wieku grupa brytyjskich entuzjastów (w tym baronessa Miranda von Ullmann z hodowli Roofspringer i pani Ann Hargreaves z hodowli Laurentide) postanowiła przywrócić jednolite czekoladowe umaszczenie u kotów typu orientalnego. Rozpoczęli program hodowlany, wykorzystując:

• Koty syjamskie: Jako nosicieli genu czekoladowego umaszczenia (b) oraz pożądanego typu orientalnego.
• Koty domowe krótkowłose o czarnym umaszczeniu: Aby uzyskać jednolite (nie point) umaszczenie.
• Koty rosyjskie niebieskie (prawdopodobnie): W celu poprawy typu i być może wpłynięcia na kolor oczu.

Pierwsze zarejestrowane kocię, które spełniało założenia programu, urodziło się w 1952 roku w hodowli Roofspringer i otrzymało imię Elmtower Bronze Idol. Stało się ono kamieniem węgielnym nowej rasy.

Pojawił się spór dotyczący nazwy rasy. Jedni proponowali „Chestnut Brown Foreign” (Kasztanowobrązowy Orientalny), inni – „Havana”. Nazwa „Havana” prawdopodobnie pochodzi od intensywnie brązowego koloru tytoniu znanych cygar hawańskich, chociaż istnieje również wersja o podobieństwie do królika hawańskiego o analogicznym umaszczeniu. W 1958 roku Governing Council of the Cat Fancy (GCCF) w Wielkiej Brytanii uznała rasę pod nazwą Chestnut Brown Foreign, ale w 1970 roku zmieniono ją na Havana.

Rozwój w USA i różnice w standardzie

W połowie lat 50. XX wieku pierwsze koty Havana zostały sprowadzone do USA. Amerykańscy hodowcy zachwycili się rasą, ale ich ścieżka rozwoju nieco różniła się od brytyjskiej. Doprowadziło to do powstania dwóch różnych standardów i, w gruncie rzeczy, dwóch odmiennych interpretacji rasy:

• Wielka Brytania i FIFe (Europa): Havana jest tam postrzegana nie jako odrębna rasa, lecz jako jeden z wariantów umaszczenia kota orientalnego krótkowłosego (jednolity czekoladowy lub liliowy). Koty te zachowują typową dla orientalnych i syjamskich kotów smukłą, elegancką sylwetkę (typ „orientalny”), podobnie jak niektóre inne rasy, na przykład German Rex.
• USA (CFA, TICA): Havana Brown jest uznawana za odrębną, samodzielną rasę z własnym unikalnym standardem. Amerykańscy hodowcy skupili się na zachowaniu i podkreśleniu specyficznych cech, w szczególności charakterystycznego kształtu głowy i pyszczka, a także intensywnego, ciepłego brązowego koloru. Standard opisuje bardziej umiarkowany, muskularny typ budowy ciała (semi-foreign) niż u kotów orientalnych. Aby zachować różnorodność genetyczną, dozwolone było ograniczone krzyżowanie z czarnymi lub niebieskimi kotami domowymi krótkowłosymi lub niektórymi kotami orientalnymi/syjamskimi, jednak z naciskiem na powrót do typu Havana Brown, co odróżnia je od podejścia w hodowli np. Burmilli, gdzie krzyżowanie międzyrasowe jest kluczowe.

Cat Fanciers' Association (CFA) uznała rasę Havana Brown w 1964 roku. Ważne jest, aby rozumieć, że mówiąc o Havana Brown jako o odrębnej rasie, zazwyczaj ma się na myśli amerykański standard.

Jak wygląda Havana: opis wyglądu (standard USA)

Amerykańska Havana Brown to kot średniej wielkości, który zachwyca elegancją, muskularnością oraz, oczywiście, unikalnym czekoladowym umaszczeniem i wyrazistymi zielonymi oczami.

1. Głowa: Nieco dłuższa niż szersza, zwężająca się ku zaokrąglonemu podbródkowi. Najbardziej charakterystyczną cechą jest pyszczek. Jest on dość długi, z dobrze rozwiniętymi poduszeczkami wąsów i wyraźnym „przełamaniem” lub zwężeniem za nimi, co nadaje mu wygląd porównywany do kolby kukurydzy („corn cob muzzle”) lub żarówki nałożonej na pyszczek. Profil z zauważalnym stopem (przejściem od czoła do nosa).
2. Uszy: Duże, szeroko rozstawione, z zaokrąglonymi końcami, lekko pochylone do przodu. Sprawiają wrażenie czujności. Pokryte krótką sierścią.
3. Oczy: Owalne, średniej wielkości, osadzone dość szeroko. Kolor – jaskrawy, żywy zielony. Im bardziej nasycony odcień, tym lepiej.
4. Tułów: Średniej długości, mocny i muskularny, ale jednocześnie elegancki (typ semi-foreign). Nie tak cylindryczny i wydłużony jak u kotów syjamskich czy orientalnych, ale też nie krępy. Klatka piersiowa dobrze rozwinięta.
5. Łapy: Dość długie i smukłe, proporcjonalne do tułowia. Tylne łapy nieco dłuższe od przednich. Opuszki łap owalne, zwarte. Kolor opuszek – różowawo-brązowy (pinkish-tan).
6. Ogon: Średniej długości, cienki, nie gruby u nasady, lekko zwężający się ku końcowi. Nie powinien przypominać bicza.
7. Sierść: Krótka lub średniej długości, gładka, lśniąca, ściśle przylegająca do ciała.
8. Umaszczenie: Nasycony, ciepły brązowy kolor, przypominający odcień mlecznej czekolady lub mahoniu (mahogany brown). Kolor powinien być równomierny na całym ciele. U kociąt może występować ledwo zauważalny wzór tabby („ghost tabby”), który z wiekiem powinien zniknąć. Wąsy również powinny być brązowe. Lusterko nosa brązowe z różowawym odcieniem.

Ważne: Standard CFA dla Havana Brown uznaje jedynie kolor brązowy. Wariant liliowy (mroźny szary z różowym odcieniem), chociaż istnieje genetycznie, jest rejestrowany osobno lub nie jest dopuszczany do championatu pod nazwą Havana Brown.

Porównanie standardów rasy Havana