Historia rasy: od książęcych dworów do współczesności
Te wspaniałe psy świat zawdzięcza szczęśliwemu przypadkowi, który z czasem przerodził się w celową pracę hodowlaną. Historia rasy ma swój początek w burzliwych czasach XIX wieku. Pierwszy zwiastun rasy pojawił się po skrzyżowaniu rasowego pointera angielskiego o imieniu „Sport”, należącego do księcia Fryderyka Chrystiana Augustenburga, z miejscową suczką o imieniu „Hertha”.
Choć dokładne pochodzenie samej Herthy pozostaje przedmiotem dyskusji wśród kynologów (jej rasa nie jest znana, jednak atletyczna budowa ciała tego kundelka jednoznacznie świadczyła o silnych korzeniach myśliwskich), wynik tego związku przerósł wszelkie oczekiwania. Szczenięta odziedziczyły pasję ojca do polowań i wytrzymałość matki. Od 1864 roku aż do dziś populacja Hertha Pointerów stopniowo rośnie, choć rasa pozostaje dość rzadka poza Skandynawią.
Miłośnicy polowań z bronią palną cenią tę rasę za wysokie walory użytkowe: doskonały węch, stabilną psychikę i umiejętność pracy w różnorodnym terenie. Rodzinni domatorzy wybierają je za przyjemny charakter i wierność. W Danii Hertha Pointery są trzymane głównie jako psy do towarzystwa, które nie zatraciły swoich pierwotnych instynktów. Mimo zasłużonej popularności w ojczyźnie, przedstawiciele tej niemłodej rasy wciąż nie są uznawani przez wielkie międzynarodowe organizacje kynologiczne (np. FCI) za w pełni samodzielną rasę, często traktuje się je jako odmianę wyżłów duńskich, jednak kluby krajowe prowadzą staranną ewidencję linii.
Jak wygląda Hertha Pointer: opis wyglądu i eksterieru
Atletyczny pies o eleganckich liniach budowy ciała sprawia wrażenie prawdziwego arystokraty, gotowego do maratonu. Wygląd Hertha Pointera to balans między mocą a gracją. W przeciwieństwie do cięższych ras, Hertha wygląda na psa „suchego” i zwartego.
Głowa i pysk
Psy te mają wydłużoną, rzeźbioną głowę z szerokim grzbietem nosa, co zapewnia doskonałą aerodynamikę węchu. Przejście od czoła do pyska (stop) jest zaznaczone, ale nie tak ostro, jak u niektórych innych pointerów. Uszy to osobna duma rasy: są duże, wiszące, miękkie w dotyku, osadzone dość wysoko i ściśle przylegają do policzków. Oczy mają inteligentny, uważny wyraz, kolor waha się od bursztynowego do ciemnobrązowego, harmonizując z podstawowym umaszczeniem sierści.
Tułów i kończyny
Szyja jest umięśniona, bez zbędnego podgardla, płynnie przechodzi w wyraźny kłąb. Szeroka i głęboka klatka piersiowa zapewnia wystarczającą objętość płuc do długiego biegu, płynnie przechodzi w podciągnięty brzuch, tworząc charakterystyczną sportową sylwetkę. Grzbiet jest prosty i mocny. Kończyny długie, z mocnym kośćcem i dobrze rozwiniętą muskulaturą, co pozwala psu rozwijać znaczną prędkość i wykonywać wysokie skoki. Łapy są zwarte, z mocnymi opuszkami.
Sierść i umaszczenie
Jedynym dopuszczalnym wariantem umaszczenia jest brązowy (żółto-brązowy, pomarańczowo-brązowy) z możliwymi białymi znaczeniami. Najczęściej białe plamy występują na piersi, końcówkach łap, końcu ogona i pysku. Sierść jest krótka, gęsta, gładka i przyjemna w dotyku. Dobrze chroni psa przed kłującymi zaroślami podczas polowania, ale nie posiada rozwiniętego podszerstka do ochrony przed silnymi mrozami.
Ogon
Wzorzec rasy wciąż nie jest ostatecznie ustalony na poziomie międzynarodowym, ale w klubach krajowych przyjęto, że długiego ogona Hertha Pointerów nigdy się nie kopiuje. Jest on naturalnym przedłużeniem linii górnej, zwęża się ku końcowi i podczas ruchu jest noszony na poziomie grzbietu lub nieco wyżej.
