Historia rasy
Pojawienie się kota himalajskiego to wynik celowej i długotrwałej pracy selekcyjnej, prowadzonej przez entuzjastów w dwóch krajach - Wielkiej Brytanii i USA - mniej więcej w tym samym czasie. Cel był ambitny: stworzyć kota, który miałby luksusową długą sierść i masywną budowę ciała persa, ale jednocześnie posiadałby charakterystyczne umaszczenie colourpoint (ciemniejsze znaczenia na pyszczku, uszach, łapach i ogonie na jasnym tle ciała) oraz przeszywające, niebieskie oczy kota syjamskiego.
Pierwsze udokumentowane próby krzyżowania persów i syjamów przeprowadzono już w latach 20. XX wieku w Szwecji, ale poważne prace rozpoczęły się w latach 30. XX wieku w USA. Doktor Clyde Keeler z Uniwersytetu Harvarda oraz hodowczyni Virginia Cobb rozpoczęli eksperymentalne krzyżówki w celu zbadania genetyki dziedziczenia umaszczenia colourpoint. Ich praca położyła podwaliny pod przyszłe stworzenie rasy. Odkryli, że gen colourpoint jest recesywny.
Po II wojnie światowej, w latach 50. XX wieku, prace nabrały tempa. W Wielkiej Brytanii Brian Stirling-Webb poświęcił ponad dziesięć lat na doskonalenie rasy. W USA Marguerita Goforth również odniosła sukces, uzyskując pierwszego kota pożądanego typu, którego nazwano „Princess Himalayan Hope”. To właśnie praca tych i innych hodowców doprowadziła do oficjalnego uznania rasy.
Nazwę „himalajski” rasa otrzymała nie z powodu pochodzenia geograficznego, ale przez analogię do królików himalajskich i innych zwierząt, które mają podobne umaszczenie akromelanistyczne (ciemniejsze kończyny na jasnym ciele).
Co ciekawe, status rasy do dziś jest przedmiotem dyskusji wśród organizacji felinologicznych. CFA (Cat Fanciers' Association) i GCCF (Governing Council of the Cat Fancy) nie traktują kotów himalajskich jako odrębnej rasy, ale jako odmianę (dywizję) rasy perskiej z umaszczeniem colourpoint. Jednocześnie TICA (The International Cat Association) i ACFA (American Cat Fanciers Association) uznają himalajczyki za odrębną rasę w ramach grupy ras perskich.
Jak wygląda kot himalajski: wzorzec rasy
Wygląd kota himalajskiego niemal w pełni odpowiada wzorcowi rasy perskiej, z wyjątkiem dwóch kluczowych kwestii: umaszczenia sierści (colourpoint) i koloru oczu (zawsze niebieski). To kot o masywnym, przysadzistym ciele, luksusowej długiej sierści i charakterystycznym, płaskim pyszczku.
Jak wygląda kot himalajski: wzorzec rasy · 11
| Część ciała | Opis wzorca (na podstawie CFA/TICA Persian Standard) |
|---|---|
| Ogólny wygląd | Kot od średniego do dużego rozmiaru, przysadzisty (typ cobby), o ciężkim kośćcu i dobrze rozwiniętej muskulaturze. Sprawia wrażenie siły i masywności, ale nie otyłości. Nisko osadzony na nogach. Ogólny wygląd – zaokrąglony. |
| Głowa | Duża, okrągła, masywna, z szeroką czaszką. Osadzona na krótkiej, grubej szyi. |
| Pyszczek | Okrągłe, pełne policzki. Nos krótki, szeroki, zadarty, z wyraźnym „stopem” (nagłym przejściem od czoła do nosa) między oczami. Ważne: istnieją wariacje od typu „pekińskiego” (bardzo ekstremalnego, płaskiego) do „doll-face” (z mniej wyraźnym stopem i dłuższym nosem). Typ ekstremalny jest związany z większymi problemami zdrowotnymi. |
| Szczęki / Podbródek | Szczęki szerokie, potężne. Podbródek silny, dobrze rozwinięty, zaokrąglony, tworzy płynną linię z pyszczkiem. Ważny jest prawidłowy zgryz. |
| Uszy | Małe, zaokrąglone na końcach, szeroko rozstawione i nisko osadzone na głowie, nie naruszając ogólnego okrągłego konturu głowy. Często z kępkami sierści w środku. |
| Oczy | Duże, okrągłe, wyraziste, szeroko rozstawione. Kolor - zawsze jaskrawy, intensywnie niebieski. Ceniona jest głębia koloru. |
| Ciało | Typ cobby – krótkie, masywne, z szeroką klatką piersiową, masywnymi ramionami i zadem. Grzbiet krótki, prosty. |
| Kończyny i łapy | Nogi krótkie, grube, silne. Łapy duże, okrągłe, mocne. Pożądane kępki sierści między palcami. |
| Ogon | Krótki, proporcjonalny do ciała, gruby, bez zagięć. Pokryty bardzo gęstą, długą sierścią („pióropusz”). |
| Sierść | Bardzo długa, gęsta, jedwabista, z obfitym, miękkim podszerstkiem, który tworzy objętość. Pokrywa całe ciało, tworząc bujny kołnierz na szyi i piersi, „spodnie” na tylnych łapach. Tekstura miękka, nie watowata. |
| Umaszczenie | Colourpoint: ciało jasnego, jednolitego odcienia (od białego do kremowego/beżowego), z wyraźnym kontrastem do ciemniejszych, intensywnie zabarwionych obszarów (pointów) na pyszczku (maska), uszach, łapach i ogonie. Maska nie powinna obejmować całej głowy. Kolor ciała może ciemnieć z wiekiem, ale kontrast z pointami powinien się zachować. |
Uznane kolory pointów:
- Seal Point: Ciemnobrązowe pointy na jasno-beżowym ciele.
- Blue Point: Szaroniebieskie pointy na chłodnym białym/niebieskawym ciele.
- Chocolate Point: Ciepłe mleczno-czekoladowe pointy na ciele koloru kości słoniowej.
- Lilac Point: Mroźno-szare pointy z różowawym odcieniem na białym ciele.
- Red Point / Flame Point: Jaskrawo-pomarańczowo-czerwone pointy na kremowo-białym ciele.
- Cream Point: Delikatne kremowe pointy na białym ciele.
- Tortie Point: Szylkretowe (łaty czerwonego/kremowego na głównym kolorze pointu – seal, blue, chocolate, lilac) pointy.
- Lynx Point: Wzór tabby (paski) na obszarach pointów w dowolnym z wymienionych kolorów.
