Historia pochodzenia Irish Soft Coated Wheaten Terrier
Historia tej rasy sięga korzeniami w głąb wieków i jest nieodłączną częścią agrarnej historii Irlandii. Przez ponad 200 lat psy te były wiernymi pomocnikami irlandzkich rolników. Ceniono je nie za rodowód, ale za ich zdolności do pracy. Irish Soft Coated Wheaten Terrier był wszechstronnym psem: on chronił dom przed nieproszonymi gośćmi, alarmując głośnym szczekaniem, tępił gryzonie w spichlerzach, pomagał w wypasie bydła, a nawet polował na drobną zwierzynę. Często nazywano go „wilczarzem dla ubogich”, ponieważ prości rolnicy nie mieli prawa posiadać psów myśliwskich, takich jak wilczarze irlandzkie czy beagle — był to przywilej szlachty.
Przez długi czas rasa nie miała oficjalnego statusu i rozwijała się w sposób naturalny. Uważa się, że Irish Soft Coated Wheaten Terrier jest jednym z przodków tak znanych irlandzkich ras, jak Kerry Blue Terrier i terrier irlandzki. Istnieje legenda, że po katastrofach statków u wybrzeży Irlandii w czasie hiszpańskiej Armady, ocalałe psy o niebieskim umaszczeniu skrzyżowały się z lokalnymi miękkowłosymi terierami, co dało początek rasie Kerry Blue.
Dopiero w latach 30. XX wieku grupa entuzjastów pod przewodnictwem doktora George'a J. Pearsa zwróciła uwagę na te unikalne psy i rozpoczęła pracę nad ich standaryzacją oraz oficjalnym uznaniem. Dzięki ich wysiłkom, 17 marca 1937 roku, w Dzień Świętego Patryka, Irlandzki Klub Kynologiczny oficjalnie uznał Irish Soft Coated Wheaten Terrier za samodzielną rasę. Był to punkt zwrotny w historii „pszeniczniaków”, otwierając im drogę na ringi wystawowe i do serc ludzi na całym świecie. Po drugiej wojnie światowej pierwsi przedstawiciele rasy dotarli do USA, gdzie szybko zdobyli popularność dzięki swojemu atrakcyjnemu wyglądowi i wspaniałemu charakterowi.
Standard rasy i wygląd zewnętrzny
Irish Soft Coated Wheaten Terrier to harmonijnie zbudowany pies średniej wielkości, który sprawia wrażenie siły, zwinności i pewności siebie. Jego wygląd łączy w sobie cechy teriera pracującego i eleganckiego towarzysza. Głównym atutem rasy jest bez wątpienia jej unikalna sierść.
- Głowa: Dość długa, proporcjonalna do ciała. Czaszka płaska, nie szeroka. Stop wyraźnie zaznaczony. Kufa nie dłuższa niż część mózgoczaszki.
- Nos: Duży, wyłącznie czarnego koloru. Każdy inny kolor jest wadą dyskwalifikującą.
- Oczy: Kształt migdałowaty, niewielkie, o kolorze ciemnego orzecha lub brązu. Spojrzenie proste, inteligentne i pewne.
- Uszy: Kształt litery V, małe lub średnie, opuszczone do przodu, ściśle przylegające do policzków.
- Zgryz: Nożycowy lub prosty. Szczęki silne.
- Tułów: Kompaktowy, ale nie krótki. Linia grzbietu prosta i mocna. Klatka piersiowa głęboka, żebra dobrze zaokrąglone.
- Ogon: Wysoko osadzony, trzymany wesoło, ale nie zakręcony na grzbiet. Historycznie ogon był kopiowany na około dwie trzecie długości. Jednak w wielu krajach kopiowanie jest zabronione, a naturalny ogon nie jest wadą.
- Kończyny: Proste, z dobrym kośćcem i rozwiniętą muskulaturą. Łapy zwarte, okrągłe, z mocnymi czarnymi poduszkami i pazurami.
Sierść i umaszczenie: główna duma rasy
Sierść „pszeniczniaka” — jego wizytówka. Jest jednowarstwowa, bez podszerstka, co sprawia, że pies praktycznie nie linieje. W dotyku sierść jest miękka, jedwabista, z lekkim, naturalnym połyskiem. Nie powinna być szorstka, twarda ani puszysta, jak u pudla. Zgodnie ze standardem, sierść obficie pokrywa całe ciało, tworząc charakterystyczne „wąsy” i „brodę” na kufie.
Ciekawą cechą rasy jest to, że szczenięta rodzą się z ciemną sierścią (rudawo-szarą, szarą lub nawet prawie czarną) i ciemną maską na pysku. Z wiekiem, zazwyczaj do 18–24 miesięcy, sierść stopniowo „przebarwia się” i nabiera ostatecznego pszenicznego koloru, który może wahać się od jasnobeżowego do nasyconego złotego. U dorosłych psów dopuszczalne są pojedyncze czarne, białe lub szare włosy.
