Historia rasy: przypadek, który stał się legendą
Historia tej stosunkowo młodej rasy jest wyjątkowa, ponieważ nie kształtowała się ona przez wieki ludowej selekcji, ale powstała dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności i uporowi jednej kobiety. Wszystko pośrednio wiąże się z wydarzeniami wojennymi połowy ubiegłego wieku. W 1945 roku, gdy II wojna światowa zbliżała się ku końcowi, amerykańscy żołnierze przemieszczali się przez region Siegen w pobliżu gór Krumme Furche w Westfalii.
Wojskowi mieli ze sobą psa-maskotkę - kudłatego czworonoga o płowym umaszczeniu, który wabił się „Peter”. Według jednej z wersji pies się zgubił, według innej - żołnierze podarowali go miejscowej mieszkance, Ilse Schleifenbaum. Eksperci uważają, że Peter był mieszańcem dużego gryfona wandejskiego, co tłumaczy jego charakterystyczny wygląd i teksturę sierści.
Pani Schleifenbaum miała w tym czasie suczkę o imieniu „Fifi”, która nie posiadała rodowodu, ale fenotypowo była klasycznym foksterierem szorstkowłosym. Romantyczna historia Petera i Fifi doprowadziła do narodzin szczeniąt, które okazały się zadziwiająco jednolite, zdrowe i atrakcyjne. Różniły się od terierów łagodniejszym charakterem, ale zachowały bystrość umysłu. Ilse Schleifenbaum, oczarowana tymi psami, postanowiła utrwalić ten typ. Jej wysiłki zostały uwieńczone sukcesem niesamowicie szybko - już w 1955 roku rasa została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI).
Jak wygląda Kromfohrländer?
To silny pies o proporcjonalnej budowie ciała. Jego sylwetka wpisuje się w prostokąt, co oznacza, że długość tułowia nieco przekracza wysokość w kłębie. Szczególnie cenione są kromfohrländery szorstkowłose, ponieważ najbardziej przypominają praojca rasy - Petera. W każdym przypadku umaszczenie takiego psa to białe tło z łatami w różnych odcieniach rudego (od jasnobrązowego do bardzo ciemnego) na głowie i grzbiecie.
Głowa: Wydłużona głowa tego domowego ulubieńca i jego wiszące uszy mają klinowate zakończenia. Ważnym znacznikiem rasy jest „maska” - symetryczne łaty na głowie, które obejmują oczy i uszy, rozdzielone białą strzałką biegnącą od czoła do nosa.
Tułów i kończyny: Grzbiet prosty i mocny. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka i głęboka. Łapy to oddzielny temat: muszą być zwarte, tak zwane „kocie łapy”, co pozwala psu być bardzo zwrotnym. Ogon średniej długości, w stanie spoczynku opuszczony w dół, przy pobudzeniu noszony sierpowato nad grzbietem.
