Historia pochodzenia rasy
Historia labradora retrievera nie zaczyna się na półwyspie Labrador, jak mogłaby sugerować nazwa, ale na sąsiedniej wyspie Nowa Fundlandia, u wschodnich wybrzeży Kanady. Przodkami współczesnych labradorów były tzw. „małe nowofundlandy” lub „psy wodne św. Jana” (St. John's water dog). Były to wytrzymałe, pracowite psy średniej wielkości o krótkiej, gęstej, wodoodpornej sierści, które miejscowi rybacy wykorzystywali do pomocy w codziennych obowiązkach. Bez strachu skakały do lodowatej wody, aby wyciągać ryby, które wypadły z sieci, i pomagały wciągać sieci na brzeg.
Na początku XIX wieku angielscy arystokraci, w szczególności hrabia Malmesbury, zwrócili uwagę na te utalentowane psy i przywieźli kilku przedstawicieli do Wielkiej Brytanii. Byli pod wrażeniem ich niesamowitego węchu, „miękkiego pyska” (zdolności do przynoszenia zwierzyny bez jej uszkadzania) oraz pasji do aportowania. To właśnie w Anglii rozpoczęła się celowa praca hodowlana. Nazwę „labrador” rasie prawdopodobnie nadał sam hrabia Malmesbury, aby odróżnić je od większych psów – nowofundlandów. Istnieje również teoria, że nazwa pochodzi od portugalskiego słowa „labrador”, oznaczającego „pracownika”, lub od czarnego kamienia „labradoryt”, który przypominał umaszczenie pierwszych przedstawicieli rasy.
Przez długi czas uznawano jedynie labradory o czarnym umaszczeniu. Szczenięta biszkoptowe i czekoladowe uważano za wadliwe. Z czasem jednak również te kolory zyskały uznanie. W 1903 roku rasa została oficjalnie uznana przez Angielski Kennel Club. Dzięki swoim wybitnym zdolnościom użytkowym i wspaniałemu charakterowi labradory szybko wyparły z pozycji liderów w polowaniach wodnych inne rasy, w tym flat-coated retrievera.
Jak wygląda labrador: wzorzec rasy i wygląd zewnętrzny
Labrador retriever to mocny, umięśniony pies o harmonijnych proporcjach. Jego wygląd emanuje siłą, atletyzmem i życzliwością. Istnieje umowny podział na dwa typy: typ wystawowy (angielski) – bardziej masywny, krępy, z szeroką głową, oraz typ użytkowy (amerykański) – lżejszy, smuklejszy, z bardziej wydłużoną kufą, nastawiony na próby polowe.
Jak wygląda labrador: wzorzec rasy i wygląd zewnętrzny · 9
| Część ciała | Opis zgodny z wzorcem rasy |
|---|---|
| Głowa | Szeroka czaszka, czyste linie, bez mięsistych policzków. Wyraźny stop (przejście od czoła do kufy). Kufa średniej długości, mocna, nie spiczasta. |
| Oczy | Średniej wielkości, brązowe lub orzechowe. Wyraz inteligentny i przyjazny. |
| Uszy | Niezbyt duże ani ciężkie, zwisające, osadzone dość daleko z tyłu, przylegające do głowy. |
| Zgryz | Szczęki średniej długości, mocne, z idealnym, regularnym i kompletnym zgryzem nożycowym. |
| Tułów | Zwarty. Klatka piersiowa szeroka i głęboka. Lędźwie krótkie i mocne. |
| Ogon | „Ogon wydry” – cecha charakterystyczna rasy. Bardzo gruby u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi. Pokryty krótką, gęstą sierścią, co nadaje mu okrągły kształt. Służy jako ster w wodzie. |
| Kończyny | Proste, o mocnym kośćcu. Łapy zwarte, okrągłe, z dobrze rozwiniętymi opuszkami. Między palcami znajduje się błona pławna, która pomaga w pływaniu. |
| Sierść | Krótka, gęsta, twarda w dotyku, z gęstym, wodoodpornym podszerstkiem. Może być lekko falista wzdłuż grzbietu. |
| Umaszczenie | Jednolite: czarne, biszkoptowe (od jasnokremowego do lisiego rudego) oraz czekoladowe/wątrobiane. Dopuszczalna mała biała plamka na piersi. |
