Szczegółowa historia pochodzenia rasy landseer
Historia landseera jest ściśle spleciona z historią nowofundlanda, jednak ich drogi rozeszły się ponad sto lat temu. Przodkowie tych psów pochodzą z wyspy Nowa Fundlandia, leżącej u wybrzeży Kanady. Były niezastąpionymi pomocnikami lokalnych rybaków: pomagały wyciągać sieci z wody, przewozić ładunki i ratować tonących ludzi. Europejczycy przybywający na wyspę byli pod wrażeniem siły, inteligencji i niezwykłej miłości tych psów do wody.
Od końca XVIII wieku psy te zaczęto sprowadzać do Anglii, gdzie szybko zdobyły popularność wśród arystokracji. Szczególnie ceniono osobniki o efektownym czarno-białym umaszczeniu. Właśnie taki pies stał się bohaterem słynnego obrazu artysty sir Edwina Landseera „Dostojny członek humanitarnego społeczeństwa” (1838). Na płótnie przedstawiono czarno-białego psa, który uratował dziecko z wody. Obraz odniósł ogromny sukces, a psy o tym umaszczeniu zyskały nazwę „pies Landseera” lub po prostu „landseer”.
Jednak na kontynencie, zwłaszcza w Niemczech i Szwajcarii, hodowcy poszli inną drogą. Dążyli do zachowania i rozwoju właśnie czarno-białego typu, kładąc nacisk na wyższe łapy, lżejszą budowę ciała i bardziej energiczny temperament w porównaniu z przeważnie czarnymi nowofundlandami. Podczas gdy w Anglii i Ameryce Północnej czarno-biały kolor nadal uważano za jedną z odmian umaszczenia nowofundlanda, w kontynentalnej Europie formowała się nowa, odrębna rasa.
Ogromną rolę w powstaniu rasy odegrał niemiecki kynolog Otto Waltersspiel. To właśnie dzięki wysiłkom niemieckich i szwajcarskich entuzjastów w 1960 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie uznała landseera (typu europejsko-kontynentalnego) za samodzielną rasę, odrębną od nowofundlanda, i przyznała patronat Niemcom i Szwajcarii. Od tego czasu te dwie rasy rozwijają się równolegle.
Jak wygląda landseer: standard rasy i wygląd zewnętrzny
Landseer to duży, harmonijnie zbudowany pies, który sprawia wrażenie siły i szlachetności. W przeciwieństwie do masywniejszego nowofundlanda, wygląda na bardziej „wysokonogiego” i atletycznego.
- Głowa: Masywna, z szeroką czaszką, ale bez wrażenia ciężkości. Skóra na głowie sucha, bez fałd. Przejście od czoła do kufy wyraźnie zaznaczone. Kufa głęboka i szeroka, w przybliżeniu równa długością głębokości. Wargi suche, ściśle przylegające, czarnego koloru.
- Oczy: Średniej wielkości, migdałowe, brązowe lub ciemnobrązowe. Spojrzenie spokojne i przyjazne.
- Uszy: Średniej wielkości, trójkątne z zaokrąglonymi końcówkami, osadzone wysoko, ściśle przylegające do policzków.
- Tułów: Bardzo szeroki i mocny od łopatek do zadu. Grzbiet prosty i równy. Lędźwie muskularne. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, z dobrze rozwiniętymi żebrami.
- Kończyny: Silne, proste, z potężną muskulaturą. Łapy duże, okrągłe, tzw. „kocie łapy”. Charakterystyczna cecha — dobrze rozwinięte błony między palcami, co czyni je doskonałymi pływakami.
- Ogon: Długi, gruby, pokryty gęstą sierścią. W spoczynku zwisa w dół, w ruchu pies nosi go poziomo z lekkim zagięciem na końcu.
- Sierść: Bardzo gęsta, z miękkim, nieprzemakalnym podszerstkiem. Włos okrywowy długi, prosty i przyjemny w dotyku. W dotyku sierść jest raczej szorstka niż miękka.
- Umaszczenie: Podstawowy kolor — czysto biały. Na tym tle znajdują się wyraźnie odgraniczone czarne łaty na grzbiecie i zadzie. Szyja, klatka piersiowa, brzuch, łapy i ogon powinny być białe. Głowa czarna, przy czym biała strzałka od kufy do szyi jest pożądaną cechą.