Historia powstania: od myśliwego do arystokraty
Historia tej unikalnej rasy jest nierozerwalnie związana z imieniem sir Jocelyna Lucasa, znanego brytyjskiego hodowcy i polityka. W połowie XX wieku, a dokładniej pod koniec lat 40., stanął on przed problemem: jego ulubione Sealyham Terriery stawały się zbyt masywne do efektywnej pracy w norach, a także miały pewne trudności przy porodach ze względu na duże głowy szczeniąt. Sir Lucas pragnął stworzyć idealnego teriera pracującego - mniejszego, zwinniejszego, ale z tym samym „ogniem” wewnątrz.
Rozwiązaniem stało się skrzyżowanie jego linii Sealyhamów z jedną z najstarszych i najbardziej wytrzymałych ras. Do poprawy cech roboczych wykorzystano rasę norfolk terrier. Wynik przeszedł najśmielsze oczekiwania: potomek tych kompaktowych psów o drobnych łapach okazał się nie tylko atrakcyjny z wyglądu, ale też zaskakująco przyjemny w obcowaniu i wychowaniu.
Tradycyjny upór, właściwy grupie terierów, nie opuścił genów nowo powstałej rasy, ale wrodzona życzliwość i wesołe usposobienie w pełni zrekompensowały tę cechę. Co ciekawe, żadne inne rasy poza wymienionymi dwiema nie brały udziału w dalszej hodowli klasycznych Lucasów. Chociaż warto zauważyć, że na świecie istnieją też inne rzadkie rasy z unikalną historią, jak wyżeł nawaryjski (Perdiguero Navarro), to droga rozwoju Lucasa jest przykładem celowej selekcji dla charakteru, a nie tylko eksterieru.
Obecnie na próżno szukać oficjalnej nazwy „Lucas Terrier” w rejestrach Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI) jako osobnej jednostki wystawowej, jednak można go znaleźć w tysiącach domów w Wielkiej Brytanii i USA jako najlepszego czworonożnego przyjaciela. Istnieje specjalistyczny klub rasy, który surowo pilnuje czystości linii.
Wygląd zewnętrzny i cechy anatomiczne
Lucas Terrier to umięśniony pies o nieco wydłużonym tułowiu, krótkich, ale bardzo mocnych kończynach i prawie kwadratowym, wyrazistym pyszczku. Wygląd tego psa emanuje solidnością i brakiem zbędnej przesady.
Głowa i pysk
Głowa jest szeroka, ale proporcjonalna do ciała. Lucasy zdobi charakterystyczna szorstka broda i wąsy, które nadają im wygląd mądrego staruszka. Łatwo je rozpoznać po przyjaznym, zaciekawionym spojrzeniu ciemnych, okrągłych oczu. Spojrzenie nigdy nie powinno być złe czy nieufne. Pies ma wysoko osadzone wiszące uszy o aksamitnej teksturze, ściśle przylegające do policzków, i wyraźny czarny nos.
Tułów i kończyny
Ciało jest niskie, z głęboką klatką piersiową, co pozwala sercu i płucom pracować na pełnych obrotach podczas aktywności. Plecy są proste i mocne. Tylne kończyny mają dobrze zaznaczone kątowanie, co zapewnia potężne wybicie. Ten kompaktowy i wysportowany pies sprawia wrażenie dobrze zbudowanego „żywczyka” z krótkim ogonem, który nosi wesoło, ale nie zarzuca go na grzbiet.
Sierść i umaszczenie
Okrywa włosowa zasługuje na szczególną uwagę. Sierść jest krótka, gęsta i szorstka w dotyku - to spadek po przodkach pracujących w trudnych warunkach pogodowych. Dobrze chroni psa przed deszczem i kolczastymi zaroślami. Najczęściej spotyka się kolor rudo-brązowy (tan) lub czarny podpalany.
Można też spotkać przedstawicieli rasy z ciemnym czaprakiem (siodłem) na grzbiecie lub białymi znaczeniami. Dopuszczalne jest również rzadkie umaszczenie „irwin” - pstre, z chaotycznymi białymi łatami. Mocna i gruba budowa ciała Norfolka jest wizualnie łagodzona przez geny drugiego przodka - sealyham terrier dodał elegancji i białego koloru do palety, dlatego terier Lucasa wygląda bardziej wykwintnie niż jego „ojciec” Norfolk.
