Szczegółowa historia rasy Maine Coon
Historia maine coona owiana jest legendami i romantycznymi przypuszczeniami, co tylko dodaje uroku tej wyjątkowej rasie. W przeciwieństwie do wielu innych ras kotów, wyhodowanych drogą celowej selekcji, maine coon uważany jest za rasę naturalną, która ukształtowała się na północnym wschodzie Stanów Zjednoczonych, szczególnie w stanie Maine, od którego pochodzi pierwsza część jej nazwy. Druga część, „coon”, prawdopodobnie jest skrótem od „racoon” (szop pracz), co wiąże się z jedną z najpopularniejszych, choć biologicznie niemożliwych, legend o pochodzeniu rasy ze skrzyżowania dzikich kotów z szopami. Gęsty, puszysty ogon maine coona rzeczywiście nieco przypomina ogon szopa.
Inna legenda łączy maine coony z nieudaną próbą ucieczki królowej Marii Antoniny podczas Rewolucji Francuskiej. Według podań, kapitan Samuel Clough wysłał do Ameryki jej ulubione długowłose koty (być może angory lub persy), które, podobnie jak inne eleganckie rasy długowłose, takie jak kot balijski, cenione były za swoje wyjątkowe futro. Te koty następnie skrzyżowały się z lokalnymi kotami krótkowłosymi, dając początek nowej rasie. Jeszcze inna wersja mówi o tym, że koty przywieźli wikingowie około XI wieku, co mogłoby tłumaczyć podobieństwo maine coonów do norweskich kotów leśnych.
Najbardziej prawdopodobna jest teoria, że przodkami maine coonów były długowłose koty przywiezione przez europejskich marynarzy (być może z Anglii lub Skandynawii) do Nowej Anglii w XVII-XVIII wieku. Koty te przystosowały się do surowego klimatu, krzyżując się z miejscowymi kotami krótkowłosymi. Dobór naturalny sprzyjał przetrwaniu największych, najsilniejszych osobników z gęstą, wodoodporną sierścią, która dobrze chroniła przed zimnem i wilgocią. Tak stopniowo ukształtował się charakterystyczny typ dużego, wytrzymałego kota, doskonałego myśliwego.
Już w drugiej połowie XIX wieku farmerzy ze stanu Maine byli dumni ze swoich niezwykłych kotów i zaczęli organizować specjalistyczne wystawy. Maine coony były bardzo popularne na pierwszych wystawach kotów w Bostonie i Nowym Jorku. Kot o umaszczeniu brązowe tabby o imieniu Cosey został zwycięzcą pierwszej dużej wystawy kotów w Madison Square Garden w Nowym Jorku w 1895 roku. Jednak na początku XX wieku, wraz z pojawieniem się bardziej egzotycznych ras (persów, kotów syjamskich), popularność maine coonów tymczasowo spadła. Przez pewien czas rasę uważano nawet za wymarłą.
Odrodzenie zainteresowania maine coonami rozpoczęło się w latach 50. XX wieku dzięki entuzjastom, którzy założyli pierwsze kluby miłośników rasy, w tym „Central Maine Cat Club”. Zaczęli oni prowadzić księgi hodowlane i pracować nad zachowaniem oraz popularyzacją tych unikalnych kotów. W 1975 roku rasa uzyskała tymczasowy status w Cat Fanciers' Association (CFA), a 1 maja 1976 roku została oficjalnie uznana przez tę autorytatywną organizację. Od tego czasu popularność maine coonów nieustannie rośnie na całym świecie.
Jak wygląda maine coon: szczegółowy opis wyglądu
Maine coon to ucieleśnienie siły, gracji i naturalnego piękna. Jego wygląd harmonijnie łączy cechy dzikiego drapieżnika i łagodnego domowego ulubieńca. To duży kot o mocnym kośćcu i dobrze rozwiniętej muskulaturze.
- Tułów: Długi, prostokątny, z szeroką klatką piersiową. Maine coony mają potężną, atletyczną budowę ciała, która wygląda proporcjonalnie, mimo dużych rozmiarów. Ważne jest, aby odróżniać duży rozmiar i mocny kościec od otyłości, do której niektórzy przedstawiciele rasy mogą mieć skłonność.
- Głowa: Średniej wielkości, nieco wydłużona, z wyraźnie zaznaczonymi, wysokimi kośćmi policzkowymi. Pyszczek kwadratowy, z mocną brodą, znajdującą się na jednej linii z nosem i górną wargą. Profil z lekkim, płynnym wygięciem.
- Uszy: Duże, szerokie u podstawy, wysoko osadzone, lekko nachylone na zewnątrz. Dobrze owłosione wewnątrz, a na końcach często obecne są charakterystyczne „rysiowe” pędzelki, dodające dzikiego uroku.
- Oczy: Duże, wyraziste, owalne, lekko skośnie osadzone. Kolor oczu może być zielony, złoty, miedziany, żółty. U białych kotów oraz kotów z białymi znaczeniami dopuszczalne są niebieskie oczy lub różnobarwność (heterochromia).
- Szyja: Średniej długości, mocna, muskularna, szczególnie u dorosłych kocurów.
- Kończyny i Łapy: Kończyny średniej długości, silne, mocne, szeroko rozstawione. Łapy duże, okrągłe, z gęstymi kępkami sierści między palcami („śniegowce”), co pomagało im poruszać się po śniegu.
- Ogon: Bardzo długi (idealnie – sięgający do łopatek), szeroki u podstawy, stopniowo zwężający się ku końcowi. Pokryty długą, gęstą, opadającą sierścią, przypominającą pióropusz lub wachlarz.
- Sierść: Unikalna cecha rasy. Jest długa, gęsta, ale nierównomierna: krótsza na głowie i ramionach, dłuższa na grzbiecie, bokach, brzuchu i „portkach” na tylnych łapach. Na szyi często tworzy się gęsty „kołnierz”. Tekstura sierści jedwabista, gładka, opadająca. Obecny gęsty, miękki podszerstek. Sierść ma właściwości hydrofobowe, co jest adaptacją do surowego klimatu.
- Umaszczenie: Dopuszczalne są prawie wszystkie tradycyjne umaszczenia i wzory. Za najbardziej klasyczne i rozpowszechnione uważa się tabby (pręgowane lub marmurkowe), szczególnie brązowe (brown tabby). Popularne są również umaszczenia jednolite (czarne, białe, rude, niebieskie, kremowe), dymne, srebrzyste, szylkretowe, bikolor (połączenie podstawowego koloru z białym). Niedopuszczalne według standardu są umaszczenia czekoladowe, liliowe, cynamonowe, płowe oraz akromelaniczne (typu point), charakterystyczne dla kotów syjamskich.
Warto zaznaczyć, że maine coony rozwijają się powoli i osiągają pełny rozmiar fizyczny oraz dojrzałość dopiero w wieku 3–5 lat.
