Historia rasy Malinois (owczarek belgijski)
Historia Malinois jest ściśle związana z rozwojem wszystkich owczarków belgijskich. Pod koniec XIX wieku w Belgii istniała duża liczba różnorodnych psów pasterskich, które różniły się rodzajem sierści i umaszczeniem. W 1891 roku w Brukseli założono Klub Miłośników Owczarków Belgijskich (Club du Chien de Berger Belge), który pod kierownictwem profesora Adolfa Reula (A. Reul) ze Szkoły Weterynaryjnej w Cureghem rozpoczął klasyfikację i standaryzację lokalnych ras.
Profesor Reul wyróżnił kilka typów psów, różniących się głównie teksturą, długością i kolorem sierści. Psy o krótkiej, płowej sierści z czarną maską były najczęściej spotykane w okolicach miasta Malines, od którego pochodzi nazwa „Malinois”. Pierwszy wzorzec rasy, obejmujący trzy odmiany (długowłosą, krótkowłosą i szorstkowłosą), został spisany w 1892 roku. Malinois, wraz z trzema innymi odmianami – długowłosym czarnym Groenendael, szorstkowłosym płowym Laekenois oraz długowłosym płowym/rudym/szarym Tervuerenem – jest oficjalnie uznawany za odmianę jednej rasy według klasyfikacji Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI). Jednak w niektórych krajach, na przykład w USA (AKC), są one uznawane za oddzielne rasy.
Początkowo Malinois były wykorzystywane głównie jako psy pasterskie, ale ich wybitna inteligencja, chęć do pracy i cechy obronne szybko przyciągnęły uwagę policji i wojska. Stały się jednymi z pierwszych psów, które zaczęto wykorzystywać w służbie policyjnej w Belgii i innych krajach. Obecnie Malinois jest jedną z najpopularniejszych ras do pracy w służbach (policja, wojsko, ratownictwo, wykrywanie narkotyków i materiałów wybuchowych), a także w różnych dyscyplinach sportów kynologicznych.
Jak wygląda Malinois (owczarek belgijski): wzorzec rasy
Malinois to pies średniej wielkości, o kwadratowej sylwetce, sprawiający wrażenie eleganckiej siły. Jest harmonijnie zbudowany, silny, zwinny i umięśniony. Jego wygląd łączy w sobie moc i grację.
- Głowa: Proporcjonalna do tułowia, noszona wysoko. Czaszka średniej szerokości, czoło raczej płaskie. Stop umiarkowany. Kufa dobrze wymodelowana, stopniowo zwężająca się ku nosowi, ale nie szpiczasta.
- Oczy: Średniej wielkości, migdałowatego kształtu, nie wyłupiaste. Ciemnobrązowe. Spojrzenie żywe, inteligentne i pytające.
- Uszy: Wysoko osadzone, wyraźnie trójkątne, stojące. Wielkość proporcjonalna do głowy.
- Nos: Czarny.
- Zgryz: Nożycowy.
- Szyja: Dobrze zarysowana, lekko wydłużona, umięśniona, bez podgardla.
- Tułów: Mocny, ale nie ciężki. Linia grzbietu prosta. Kłąb wyraźny. Grzbiet mocny, krótki i umięśniony. Lędźwie krótkie, szerokie, muskularne. Zad lekko opadający. Klatka piersiowa głęboka, ale niezbyt szeroka.
- Ogon: Dobrze osadzony, mocny u nasady, średniej długości. W spoczynku opuszczony, w ruchu unosi się, ale nie powyżej linii grzbietu i nie zakręca się.
- Kończyny: Przednie proste, równoległe, o mocnym kośćcu i suchej muskulaturze. Tylne kończyny mocne, z dobrze zaznaczonymi kątami. Łapy okrągłe („kocie”), palce zwarte, opuszki grube, pazury ciemne.
- Sierść: Bardzo krótka na głowie, zewnętrznej stronie uszu i dolnej części kończyn. Na pozostałych częściach ciała sierść jest krótsza, gęstsza i z obfitym wełnistym podszerstkiem, co zapewnia doskonałą ochronę przed niepogodą. Wokół szyi sierść jest nieco dłuższa, tworząc niewielką kryzę.
- Umaszczenie: Główny kolor — od płowego do mahoniowego z czarną maską na pysku i czarnymi końcówkami sierści (nalotem węglowym), co nadaje umaszczeniu głębi. Uszy również są przeważnie czarne. Niewielka biała plama na piersi i końcach palców jest dopuszczalna, ale niepożądana.
