Historia powstania rasy Old Danish Pointer
Historia Old Danish Pointera nierozerwalnie związana jest z nazwiskiem duńskiego entuzjasty Mortena Baka, który mieszkał w Glenstrup około 1710 roku. To on jest uważany za założyciela rasy. Jego celem było stworzenie idealnego psa myśliwskiego, który łączyłby w sobie najlepsze cechy ówczesnych wyżłów. W tym celu przez osiem pokoleń krzyżował lokalne psy farmerskie z psami pochodzenia cygańskiego, które prawdopodobnie były potomkami hiszpańskich wyżłów krótkowłosych (takich jak Perdiguero de Burgos) oraz innych europejskich ras myśliwskich. Ważną rolę w uformowaniu rasy odegrały również bloodhoundy (psy św. Huberta), które sprowadzono do Danii z Holandii. To właśnie od nich Old Danish Pointer odziedziczył swój wyjątkowy węch, potężną budowę i charakterystyczną fałdę skóry na szyi (podgardle).
Rezultatem pracy selekcyjnej był pies o unikalnym biało-brązowym umaszczeniu, który był nie tylko zręcznym myśliwym, ale także oddanym towarzyszem. Rasa szybko zdobyła popularność wśród duńskich myśliwych, ale jej liczebność pozostała niewielka. Dwie wojny światowe zadały druzgocący cios populacji, i w połowie XX wieku Old Danish Pointer znalazł się na skraju wyginięcia. Tylko dzięki wysiłkom niewielkiej grupy duńskich hodowców i miłośników rasy udało się ją uratować. Starannie dobierali oni najlepiej zachowane osobniki i stopniowo odbudowali pogłowie. Dziś Old Danish Pointer jest dumą Danii, cenionym za swoje wszechstronne walory myśliwskie, stabilną psychikę i oddanie rodzinie.
Jak wygląda Old Danish Pointer: wzorzec i opis wyglądu
Old Danish Pointer to pies o mocnej, harmonijnej budowie, sprawiający wrażenie siły i wytrzymałości, ale bez zbędnej masywności. Został stworzony do długotrwałej pracy w terenie, a każda cecha jego wyglądu podkreśla to przeznaczenie.
- Głowa: Ciężka, szeroka, ale nie toporna. Część mózgowa i kufa są mniej więcej tej samej długości. Przejście od czoła do kufy (stop) wyraźnie zaznaczone.
- Kufa: Szeroka i głęboka. Wargi nieco obwisłe, co nadaje psu poważny wyraz. Trufla nosowa duża, mięsista, wyłącznie koloru wątrobianego.
- Oczy: Średniej wielkości, nie wypukłe i nie głęboko osadzone. Kolor - ciemnobrązowy. Spojrzenie spokojne, pewne siebie i inteligentne.
- Uszy: Średniej długości, osadzone dość nisko. Są szerokie, lekko zaokrąglone na końcach i przylegają ściśle do policzków.
- Tułów: Prostokątny, lekko wydłużony. Szyja muskularna, z widocznym podgardlem (fałdą skóry). Klatka piersiowa głęboka i szeroka, co zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla serca i płuc. Grzbiet mocny i prosty, przechodzący w silne lędźwie.
- Ogon: Średniej długości, gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. W stanie spoczynku pies trzyma go opuszczonego. Podczas ruchu ogon podnosi się, ale nie wyżej niż linia grzbietu.
- Kończyny: Silne, proste i muskularne. Łapy zwarte, z ciasno zebranymi palcami i mocnymi opuszkami, co pozwala psu swobodnie poruszać się po różnorodnym terenie.
- Sierść i umaszczenie: Sierść krótka, gęsta, ściśle przylegająca do ciała. Umaszczenie jest wizytówką rasy: białe z brązowymi łatami lub dużymi znaczeniami. Na całym białym tle rozrzucony jest gęsty brązowy deresz. Im więcej dereszowania, tym lepiej. Duże jednolite brązowe łaty są również normą.
