Charakter i temperament: klaun w ciele arystokraty
Jeśli oczekujecie od otterhounda bezwzględnego posłuszeństwa owczarka, lepiej rozejrzyjcie się za inną rasą. To klasyczny ogar - niezależny, uparty, ale bezgranicznie dobroduszny. Właściciele często opisują je jako „wielkich klaunów”. Uwielbiają się bawić, mogą być niezdarne w domu (uwaga na wazony na niskich stolikach!) i kochają towarzystwo.
- Przyjacielskość. Agresja jest obca tej rasie. Cieszą się z gości, dzieci, innych psów. Jednak ich rozmiary i żywiołowa radość mogą być problemem dla bardzo małych dzieci.
- Głos. „Muzyka” otterhounda to osobny temat. One nie po prostu szczekają, one „śpiewają”. Ich głos to głęboki, rezonujący bas, który słychać z odległości kilometrów. Lubią też „mruczeć” i wydawać różne zabawne dźwięki podczas rozmowy z właścicielem.
- Instynkt łowiecki. Nos rządzi mózgiem. Jeśli otterhound poczuje interesujący zapach, „głuchnie” na komendy. Dlatego spacery bez smyczy w mieście to temat tabu.
Porównując je do mniej myśliwskich ras, na przykład biorąc pod uwagę odisa, który jest idealnie przystosowany do mieszkania w bloku i zorientowany na człowieka, otterhound potrzebuje znacznie więcej przestrzeni i zrozumienia dla swojej pierwotnej natury. To nie sługa, ale partner w przygodach.
Szkolenie i wychowanie: kto kogo
Szkolenie otterhounda wymaga anielskiej cierpliwości i poczucia humoru. Są inteligentne, ale ich inteligencja jest ukierunkowana na rozwiązywanie własnych zadań (jak zdobyć jedzenie ze stołu lub jak znaleźć źródło zapachu), a nie na wykonywanie komendy „siad” po raz dziesiąty. Ostre metody nie działają - pies po prostu zamknie się w sobie lub obrazi. Tylko pozytywne wzmocnienie, smakołyki i zabawa.
Ważne jest, aby zrozumieć, że dojrzewają powoli. Dwuletni pies może mieć ciało giganta i mózg naiwnego szczeniaka. Socjalizacja musi być wczesna, aby nauczyć tego olbrzyma ostrożnego obchodzenia się z mniejszymi stworzeniami.
Plusy i minusy rasy
Zalety (+)
- Unikalny wygląd i ekskluzywność (mało prawdopodobne, że spotkasz drugiego takiego na spacerze).
- Brak agresji wobec ludzi, przyjazny charakter.
- Świetnie dogadują się z innymi psami (nawyk życia w sforze).
- Wysoka inteligencja i zdolność do podejmowania samodzielnych decyzji.
Wady (-)
- Trudna pielęgnacja sierści i brody („mokra broda” wszędzie).
- Specyficzny zapach „psiny” (zwłaszcza gdy jest mokry), który może być silniejszy niż u innych ras.
- Głośny głos, który może nie spodobać się sąsiadom.
- Upór w tresurze.
- Wysoka cena i trudność w nabyciu szczeniaka (długie kolejki).
