Szczegółowa historia rasy kot perski
Historia kota perskiego owiana jest tajemnicami i legendami, ale powszechnie uznaje się, że jego przodkowie pochodzą z regionu Persji (współczesny Iran) oraz sąsiedniej Turcji (koty angorskie). Pierwsze długowłose koty trafiły do Europy już w XVI-XVII wieku dzięki włoskiemu podróżnikowi Pietro della Valle, który przywiózł je do Włoch około 1620 roku. Niemal jednocześnie francuski przyrodnik Nicolas-Claude Fabri de Peiresc sprowadził podobne długowłose koty z Angory (Turcja) do Francji. Koty te szybko zdobyły popularność wśród europejskiej arystokracji dzięki swojemu egzotycznemu wyglądowi i luksusowemu futru.
Jednakże, współczesny kot perski znacznie różni się od swoich historycznych przodków. Prawdziwe kształtowanie się rasy miało miejsce w Wielkiej Brytanii pod koniec XIX wieku. Brytyjscy hodowcy rozpoczęli celową pracę hodowlaną, krzyżując koty przywiezione ze Wschodu w celu uzyskania masywniejszej budowy ciała, okrągłej głowy oraz jeszcze gęstszego i dłuższego futra. Koty perskie po raz pierwszy zostały zaprezentowane na wystawie w Pałacu Kryształowym w Londynie w 1871 roku, zorganizowanej przez Harrisona Weira, „ojca felinologii”. Właśnie wtedy rozpoczęło się formowanie oficjalnych standardów rasy.
Ważnym etapem w rozwoju rasy było pojawienie się tak zwanego „ekstremalnego” typu persów w USA w połowie XX wieku. Amerykańscy hodowcy dążyli do uzyskania jeszcze bardziej płaskiego pyszczka (tzw. „peke-face”, przez analogię do pekińczyka), bardzo małego nosa, umiejscowionego między dużymi, okrągłymi oczami. Ten typ szybko zdominował wystawy, chociaż doprowadził również do szeregu specyficznych problemów zdrowotnych. Jednocześnie zachował się także „klasyczny” lub „tradycyjny” typ persów (doll-face), z mniej spłaszczonym pyszczkiem, który wielu uważa za zdrowszy.
Dalsza praca hodowlana doprowadziła do powstania ogromnej różnorodności umaszczeń kotów perskich. Wyhodowano szynszylowe (srebrzyste i złociste), dymne, bikolory, tabby o różnych wzorach. Osobnym kierunkiem było stworzenie persów colorpoint poprzez krzyżowanie z kotami syjamskimi – tak pojawiły się koty himalajskie, które w wielu systemach felinologicznych uważane są za odmianę rasy perskiej. Również na bazie persów stworzono rasę kotów egzotycznych krótkowłosych, które mają taką samą budowę ciała i charakter, ale krótkie, pluszowe futro.
Jak wygląda kot perski: szczegółowy opis wyglądu
Kot perski to rasa, której nie da się pomylić z żadną inną dzięki jej charakterystycznemu wyglądowi. Jest to kot średniej i dużej wielkości, o masywnym, krępym ciele na krótkich, grubych łapach. Klatka piersiowa jest szeroka, grzbiet prosty, a muskulatura dobrze rozwinięta. Ta przysadzista budowa (typ cobby) nadaje persowi solidny i nieco ociężały wygląd.
Głowa kota perskiego to jedna z najbardziej charakterystycznych cech rasy. Jest duża, okrągła, masywna, z szeroką czaszką. Czoło jest wypukłe. Policzki pełne, dobrze rozwinięte. Podbródek mocny, szeroki.
Pyszczek jest krótki i szeroki. Nos bardzo krótki, szeroki, ze stopem (gwałtownym przejściem od czoła do nosa), umiejscowionym między oczami. U typu ekstremalnego nos może być niemal płaski, co tworzy charakterystyczny „lalkowaty” wyraz twarzy. U typu klasycznego pyszczek jest nieco bardziej wydłużony, a nos mniej zadarty.
Oczy – duże, okrągłe, szeroko rozstawione, bardzo wyraziste. Ich kolor jest nasycony i odpowiada umaszczeniu sierści. Najczęściej spotyka się oczy miedziane lub ciemnopomarańczowe. U białych persów oczy mogą być niebieskie lub różnokolorowe (jedno niebieskie, drugie miedziane). U szynszylowych i złocistych persów oczy są szmaragdowozielone lub niebieskozielone. U colorpointów (himalajskich) – intensywnie niebieskie.
Uszy są małe, z zaokrąglonymi końcówkami, szeroko rozstawione i nisko osadzone na głowie, lekko pochylone do przodu. Są gęsto pokryte sierścią, często z pędzelkami włosów wewnątrz.
Szyja jest krótka i gruba, co podkreśla masywność głowy.
Łapy są krótkie, grube, proste. Przednie łapy mają pięć palców, tylne – cztery. Stopki duże, okrągłe, zwarte, z kępkami sierści między palcami.
Ogon jest krótki, gruby u nasady, proporcjonalny do ciała, bez załamań. Jest obficie pokryty długą sierścią, tworząc puszysty „pióropusz”.
Sierść – główna ozdoba i jednocześnie główny kłopot kota perskiego. Jest bardzo długa (do 10–15 cm), gęsta, jedwabista, z obfitym, miękkim podszerstkiem, który odstaje od ciała. Sierść tworzy okazały kołnierz na szyi i ramionach oraz „portki” na tylnych łapach. Tekstura sierści może nieco różnić się w zależności od umaszczenia, ale zawsze powinna być lśniąca i nie kołtunić się.
Umaszczenia kotów perskich są niezwykle zróżnicowane i dzielą się na kilka grup: jednolite (biały, czarny, niebieski, rudy, kremowy, czekoladowy, liliowy), szylkretowe, dymne, szynszylowe (srebrzyste i złociste), cieniowane, tabby (marmurkowe, tygrysie, cętkowane), particolor (bikolory, arlekiny, vany), colorpoint (himalajskie). Każde umaszczenie ma swoje ścisłe standardy.
