Historia pochodzenia rasy
Historia brabantczyka jest nierozerwalnie związana z historią dwóch innych gryfonów belgijskich - gryfona brukselskiego i gryfona belgijskiego. Ich wspólnym przodkiem był mały, szorstkowłosy piesek o nazwie „Smousje”, który przez stulecia żył w okolicach Brukseli. Psy te były nie tylko towarzyszami, ale także zwierzętami pracującymi. Ceniono je wysoko za wyjątkowe umiejętności łowców gryzoni. Były stałymi mieszkańcami stajni i powozowni, gdzie niestrudzenie polowały na szczury, za co zyskały przydomek „gryfonów stajennych” (Griffons d’Ecurie).
Przełom w rozwoju rasy nastąpił w XIX wieku. Aby ulepszyć pewne cechy i złagodzić charakter, te lokalne psy zaczęto celowo krzyżować z innymi rasami. Uważa się, że kluczowy wpływ miały:
- Mops: Ta krzyżówka była decydująca dla brabantczyka. To właśnie po mopsie odziedziczył on swoją charakterystyczną krótką, gładką sierść i, być może, czarne umaszczenie. Krzyżowanie to utrwaliło również brachycefaliczną (krótką) kufę.
- King Charles Spaniel: Prawdopodobnie to rubinowy (czerwony) King Charles Spaniel dodał rasie intensywny rudy kolor, większe oczy i bardziej zaokrąglony kształt głowy.
- Affenpinscher: Ten niemiecki „pinczer małpi” jest prawdopodobnie jednym z najstarszych przodków, po którym gryfony odziedziczyły swoją żywiołowość, nieustraszoność i charakterystyczny wyraz pyska.
Co ciekawe, w jednym miocie po szorstkowłosych rodzicach (gryfonach) mogły urodzić się zarówno szczenięta szorstkowłose, jak i gładkowłose (brabantczyki). Początkowo gładkowłose szczenięta uważano za „wadliwe” i nie ceniono ich. Często nazywano je „brabantczykami” na cześć belgijskiego regionu Brabancji, być może z pewną pogardą.
Jednak ich uroczy charakter i mniej wymagająca pielęgnacja sierści stopniowo zdobywały zwolenników. W 1883 roku pierwsze gryfony (w tym brabantczyki) zostały zarejestrowane w Księdze Rodowodowej Św. Huberta (L.O.S.H.). Rasa szybko zyskała na popularności, zwłaszcza gdy królowa Belgii Maria Henrietta zaczęła je hodować, co przyciągnęło do nich uwagę arystokracji. Petit Brabançon, który kiedyś był zwykłym szczurołapem, stał się ulubieńcem królewskiego dworu. Wraz z gryfonem belgijskim i gryfonem brukselskim, brabantczyk został oficjalnie uznany za jedną z trzech odmian rasy, różniących się jedynie rodzajem i kolorem sierści.
Jak wygląda brabantczyk: standard i opis wyglądu
Brabantczyk to mały, ale mocny i dobrze zbalansowany pies. Jego wygląd jest pełen uroku i wyrazistości, którą często opisuje się jako „niemal ludzką” lub „małpią” (simian-like). Jego główną różnicą od „braci” gryfonów jest jego sierść.
Głowa i pysk
Głowa jest jedną z najbardziej charakterystycznych cech rasy. Jest duża w stosunku do ciała, zaokrąglona, z wypukłym czołem. Kufa jest bardzo krótka (brachycefaliczna), nos zadarty i umieszczony na jednej linii z oczami. Trufla nosa jest zawsze czarna, szeroka, z dobrze otwartymi nozdrzami. Przejście od czoła do kufy (stop) jest bardzo wyraźne i głębokie.
Oczy brabantczyka są duże, okrągłe, ciemne i szeroko rozstawione. Nie powinny być wyłupiaste. Spojrzenie jest bardzo wyraziste, inteligentne i czujne. Dolna szczęka jest szeroka i wysunięta do przodu, tworząc charakterystyczny przodozgryz (undershot). Jednocześnie, gdy pysk jest zamknięty, ani zęby, ani język nie powinny być widoczne. Ten „małpi” grymas nadaje im wyjątkowego uroku.
Uszy są małe, osadzone wysoko. Kiedyś często je kopiowano, aby nadać im spiczasty, stojący kształt. Dziś w wielu krajach kopiowanie jest zakazane, a naturalne uszy, które są pół-wiszące do przodu, są normą, a nawet nadają psu bardziej uroczego wyglądu.
Tułów, łapy i ogon
Tułów brabantczyka powinien mieć kwadratową sylwetkę - długość tułowia (od barku do guza kulszowego) jest mniej więcej równa wysokości w kłębie. Daje to wrażenie kompaktowego, ale mocnego psa. Grzbiet jest prosty, krótki i silny. Klatka piersiowa szeroka, dobrze opuszczona do łokci.
Kończyny są proste, równoległe, o mocnym kośćcu. Łapy małe, okrągłe („kocie”), z ciemnymi opuszkami i pazurami.
Ogon jest osadzony wysoko i noszony dziarsko, podniesiony do góry, często lekko zagięty w stronę grzbietu, ale nie powinien go dotykać ani zwijać się w pierścień. Standard dopuszcza kopiowanie ogona (skrócony o 2/3), ale podobnie jak w przypadku uszu, naturalny ogon staje się coraz bardziej powszechny i pożądany.
Sierść i umaszczenie brabantczyka
To kluczowa różnica rasy. W przeciwieństwie do szorstkowłosych gryfonów, brabantczyk ma krótką, gładką, prostą i błyszczącą sierść. Jest ona twarda w dotyku, a jej długość zazwyczaj nie przekracza 2 cm. Podszerstek jest nieobecny lub minimalny. Na pysku brabantczyk nie ma ani brody, ani wąsów, co wyraźnie podkreśla jego zadarty profil.
Standard FCI dla brabantczyka dopuszcza trzy główne warianty umaszczenia:
- Rude (Reddish/Rouge): Różne odcienie rudego lub czerwonawo-brązowego. Dopuszczalna jest nieco ciemniejsza maska na pysku.
- Czarne (Black): Całkowicie czarny kolor.
- Czarne podpalane (Black & Tan): Główny kolor czarny z wyraźnymi, symetrycznymi rudymi lub czerwonawymi znaczeniami (podpalaniami) nad oczami, na policzkach, na piersi, na dolnej części kończyn i pod ogonem.
Niewielka ilość bieli na piersi jest dopuszczalna, ale niepożądana.
