Historia rasy: mity a rzeczywistość
Historia pochodzenia tej rasy owiana jest tajemnicami, które naukowcy próbują rozwikłać od dziesięcioleci. Dokładne pochodzenie psa faraona z wyspy Malta do dziś pozostaje przedmiotem dyskusji. Swoją majestatyczną nazwę rasa zawdzięcza uderzającemu podobieństwu do wizerunków boga Starożytnego Egiptu Anubisa, którego przedstawiano jako człowieka z głową szakala lub dzikiego psa. Właśnie ten typ psów, według jednej z romantycznych wersji, uważany jest za przodka współczesnego Psa Faraona. Istnieje pogląd, że starożytni Egipcjanie wykorzystywali podobne charty do polowań na gazele.
Brytyjczycy i historycy przypuszczają, że na Maltę psy te trafiły dzięki fenickim kupcom, którzy aktywnie handlowali w basenie Morza Śródziemnego i przywieźli tam swoje psy ponad 2000 lat temu. Tam, w izolacji na wyspie, rasa zachowała się w niemal pierwotnej formie. To czyni je genetycznie podobnymi do innych starożytnych ras, takich jak pies kanaanejski, który również należy do typu pierwotnego i zachował cechy swoich dzikich przodków.
Dziedzictwo narodowe Malty
Jednak sami Maltańczycy mają własne spojrzenie na historię. Uważają, że psy te ukształtowały się właśnie na terytoriach Zachodniego Morza Śródziemnego. Co ciekawe, miejscowi mieszkańcy nawet nie używają nazwy „Pies Faraona”. Na Malcie rasa ta oficjalnie nazywa się „Kelb tal-Fenek”, co w dosłownym tłumaczeniu oznacza „pies na króliki” lub „pies do polowania na króliki”. Ta nazwa najlepiej opisuje ich przeznaczenie. Przez stulecia maltańscy rolnicy cenili te zwierzęta nie za urodę, lecz za ich zdolność do łapania dzikich królików na kamienistym terenie.
W latach 20. XX wieku pierwsze egzemplarze zostały sprowadzone do Wielkiej Brytanii, ale wtedy nie wywołały entuzjazmu. Prawdziwa popularność przyszła dopiero w latach 60., kiedy kynolodzy docenili unikalność i elegancję rasy. W 1974 roku rasa została oficjalnie uznana przez Angielski Kennel Club, a w 1977 roku zatwierdzono międzynarodowy standard FCI. W 1979 roku rząd Malty ogłosił „Kelb tal-Fenek” narodowym psem kraju, a jego wizerunek wybito nawet na maltańskich monetach.
Jak wygląda Pies Faraona: opis wyglądu
Wygląd faraona to połączenie atletyzmu i gracji. Jest to pies średniego wzrostu, smukły, ale jednocześnie potężny. Nie ma w nim grama grubiaństwa, każdy ruch przepełniony jest szlachetnością. W swoim typie przypomina inne charty śródziemnomorskie i niewprawne oko może pomylić go z taką rasą jak podenco z Ibizy, choć są to różne psy z odmiennymi niuansami w budowie i charakterze.
- Głowa: Wydłużona, ma kształt tępego klina. Czaszka długa, sucha, wyraźnie zarysowana. Przełom czołowy (stop) widoczny, ale łagodny.
- Nos: Wyłącznie cielisty (kolor mięsa), harmonizujący z umaszczeniem sierści. To ważna cecha rasy. Czarny nos jest wadą dyskwalifikującą.
- Oczy: Owalne, osadzone umiarkowanie głęboko. Kolor - jasny bursztyn, co nadaje spojrzeniu przenikliwości i inteligencji. U szczeniąt oczy są błękitne, ale z wiekiem zmieniają kolor na żółty lub bursztynowy.
- Uszy: To „wizytówka” rasy. Są bardzo duże, cienkie, stojące, szerokie u nasady. Gdy pies jest czujny, uszy są uniesione wysoko, co nadaje mu charakterystyczny, majestatyczny wygląd.
- Tułów: Elastyczny, niemal kwadratowego formatu. Linia górna prosta, zad nieco pochyły. Klatka piersiowa głęboka, sięga łokci, co zapewnia dużo miejsca dla płuc i serca - silnika tego biegacza.
- Kończyny: Długie, proste, równoległe. Kątowanie umiarkowane, co pozwala psu poruszać się swobodnym, zamaszystym krokiem. Łapy silne, pazury jasne. Wilcze pazury są zazwyczaj usuwane w młodym wieku.
- Ogon: Podobny do bicza. Gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. W spoczynku zwisa w dół, sięgając stawu skokowego. W ruchu unosi się łukowato do góry, ale nie powinien zakręcać się w pierścień.
- Sierść i umaszczenie: Sierść krótka, ściśle przylegająca, waha się od delikatnej do nieco szorstkiej. Brak podszerstka. Kolor - różne odcienie rudego (od żółtobrązowego do nasyconego kasztanowego). Dopuszczalne są białe znaczenia: na końcówce ogona (pożądane), na piersi („gwiazda”), na palcach. Cienka biała strzałka na środku pyska również jest dozwolona.
