Spaniel pikardyjski — Historia i wzorzec

Historia i pochodzenie

Historia spaniela pikardyjskiego jest ściśle spleciona z historią samej Francji, zwłaszcza jej północnych regionów. Uważa się, że jest on bezpośrednim potomkiem dawnych francuskich spanieli (Oysel Hounds), które były popularne jeszcze w średniowieczu. Psy te zostały opisane w dziełach datowanych na lata 1300., między innymi w pracach Gastona Phoebusa. Czyni go to jednym z najstarszych, jeśli nie najstarszym, ze wszystkich spanieli kontynentalnych. Jego pochodzenie jest bardzo bliskie innej francuskiej rasie - spanielowi francuskiemu i prawdopodobnie kiedyś były one jedną rasą, która z czasem podzieliła się z powodu izolacji geograficznej i różnych priorytetów hodowlanych.

Przed Rewolucją Francuską psy te były ulubieńcami francuskiej szlachty. Można je zobaczyć na obrazach znanych animalistów z XVIII wieku, takich jak Alexandre-François Desportes i Jean-Baptiste Oudry. Ceniono je za zdolność do pracy w różnorodnym terenie, zwłaszcza na bagnach, podczas polowań na ptactwo.

Po rewolucji, gdy polowanie przestało być przywilejem wyłącznie arystokracji, spaniel pikardyjski stał się psem zwykłych ludzi, zwłaszcza myśliwych w regionie Pikardii. Jego gęsta, wodoodporna sierść czyniła go niezastąpionym do pracy w surowych, wilgotnych warunkach doliny rzeki Sommy. Był znany ze swojej wytrzymałości i zdolności do pracy godzinami bez zmęczenia.

Pojawienie się „Brytyjczyków” i narodziny błękitnego spaniela

Na początku XX wieku do Francji zaczęto aktywnie sprowadzać brytyjskie rasy myśliwskie, w szczególności setery angielskie. Doprowadziło to do tego, że wiele lokalnych francuskich ras, w tym spaniel pikardyjski, straciło na popularności. Myśliwi zaczęli krzyżować swoje „pikardy” z seterami angielskimi, aby dodać im szybkości i być może poprawić węch. To krzyżowanie doprowadziło do powstania nowej, odrębnej rasy - błękitnego spaniela pikardyjskiego. Ważne jest, aby zrozumieć, że spaniel pikardyjski (brązowo-dereszowaty) jest oryginalną i starszą rasą, a błękitny spaniel (czarno-dereszowaty) - jego potomkiem z domieszką krwi setera.

Ta „brytyjska inwazja” oraz dwie wojny światowe, których fronty przechodziły bezpośrednio przez Pikardię, postawiły rasę na skraju całkowitego wyginięcia. Region został spustoszony, a populacja psów została praktycznie zniszczona. Tylko dzięki niesamowitym wysiłkom kilku oddanych myśliwych i hodowców, którzy ukrywali i chronili psy, udało się uratować rasę. Pierwszy klub rasy (Club de l'Épagneul Picard) został założony w 1921 roku, co pomogło w standaryzacji i jej ochronie.

Wzorzec rasy spaniela pikardyjskiego

Spaniel pikardyjski to mocny, umięśniony pies średniej wielkości, nieco dłuższy niż wyższy, o dumnej postawie i dobrotliwym, wyrazistym spojrzeniu. Łączy w sobie siłę i elegancję, niezbędne do niestrudzonej pracy w polu.

• Ogólny wygląd: Silny, szeroki w grzbiecie pies o mocnych kończynach. Ruchy swobodne i energiczne.
• Głowa: Czaszka szeroka i zaokrąglona, z wyraźnym guzem potylicznym. Przejście od czoła do kufy (stop) łagodne, niezbyt głębokie.
• Kufa: Długa, dość szeroka, lekko zwężająca się ku nosowi. Grzbiet nosa może być lekko wypukły. Trufla nosa zawsze brązowa, nozdrza dobrze otwarte.
• Oczy: Ciemnobursztynowe, duże, szeroko otwarte. Spojrzenie bardzo wyraziste, otwarte, łagodne i przyjazne.
• Uszy: Osadzone dość nisko, na poziomie lub nieco poniżej linii oczu. Okalają twarz i są pokryte piękną, falującą, jedwabistą sierścią.
• Tułów: Grzbiet mocny, lędźwie szerokie i umięśnione. Zad lekko opadający i zaokrąglony. Klatka piersiowa głęboka, szeroka, sięgająca poziomu łokci.
• Ogon: Osadzony niezbyt wysoko. Ma dwa lekkie łuki (wypukły i wklęsły), tworząc kształt „szabli”. Niezbyt długi, pokryty jedwabistymi „piórami”.
• Sierść: Gęsta, ale niezbyt jedwabista, lekko falująca na tułowiu i delikatniejsza na głowie. Dobrze chroni przed złą pogodą i wodą.
• Umaszczenie: Charakterystyczne szare dereszowate (mieszanka białych i czarnych włosów dająca szary odcień) z brązowymi łatami różnej wielkości, rozrzuconymi po ciele. Umaszczenie to jest często nazywane „szatą jesiennych liści” (autumn leaves). Często występują rude (płowe) znaczenia na głowie i łapach.

Poniżej znajduje się szczegółowa tabela z głównymi cechami wzorca rasy.