Pixie-bob — Historia i wzorzec

Szczegółowa historia pochodzenia Pixie-bob

Historia rasy Pixie-bob owiana jest legendami, ale ma całkiem konkretny początek. Wszystko zaczęło się w 1985 roku w stanie Waszyngton, USA, kiedy Carol Ann Brewer zakupiła niezwykłego kota z krótkim ogonem i polidaktylią (dodatkowymi palcami) od pary, która znalazła go jako kocię w pobliżu Gór Kaskadowych. Ten kot, nazwany Keba, miał dziki wygląd. W 1986 roku Carol uratowała kolejnego kota, bardzo dużego, z krótkim ogonem, którego nazwała Maggie. Maggie później urodziła kocięta z Kebą. Jedno z tych kociąt, samica o imieniu Pixie („elf” lub „wróżka”), miała szczególny wygląd przypominający rysia (bobcat) i stała się fundamentem nowej rasy. To właśnie jej imię dało nazwę rasie – Pixie-bob.

Carol Brewer była zafascynowana „dzikim” wyglądem tych kotów i postanowiła stworzyć program hodowlany, aby utrwalić ich unikalne cechy. Opracowała standard rasy oparty na wyglądzie Pixie. Początkowo istniała legenda, że pixie-boby są wynikiem naturalnego krzyżowania kotów domowych z rysiem rudym (North American Bobcat). Ta legenda przyczyniła się do popularności rasy, nadając jej aurę tajemniczości i dzikiej natury. Jednakże testy genetyczne wielokrotnie obalały tę teorię, wykazując, że pixie-boby są w pełni kotami domowymi bez niedawnych dzikich przodków. Ich podobieństwo do rysia jest wynikiem starannej selekcji pod kątem cech zewnętrznych.

W 1993 roku Carol Brewer zwróciła się do Międzynarodowego Stowarzyszenia Kotów (TICA) o uznanie rasy. W 1994 roku pixie-bob otrzymał status „Wystawowej Rasy Nowego Rozwoju” (Exhibition New Breed and Color), a już w 1995 roku został przyjęty do kategorii „Nowa Rasa i Kolor” (New Breed and Color). Pełne uznanie championatu od TICA rasa otrzymała w 1998 roku. Z czasem pixie-bob został uznany również przez inne organizacje, takie jak Amerykańskie Stowarzyszenie Miłośników Kotów (ACFA) w 2005 roku.

Dziś pixie-boby pozostają stosunkowo rzadką, ale uwielbianą rasą, cenioną za unikalny wygląd i wspaniały charakter.

Jak wygląda kot Pixie-bob: standard i cechy zewnętrzne

Pixie-bob to duży i muskularny kot, sprawiający wrażenie dzikiego leśnego mieszkańca. Jego wygląd zewnętrzny to kluczowa cecha rasy.

• Rozmiar i budowa ciała: Są to koty od średnich do dużych rozmiarów, o mocnym kośćcu i rozwiniętej muskulaturze. Kocury są znacznie większe od kotek, ich waga może osiągać 10 kg i więcej, podczas gdy kotki zazwyczaj ważą 3–6 kg. Ciało jest długie, mocne, z szeroką klatką piersiową i wystającymi łopatkami. Linia grzbietu może być lekko opadająca w kierunku ogona.
• Głowa: Głowa ma kształt odwróconej gruszki, jest średniej lub dużej wielkości. Pysk szeroki, pełny, z wyraźnymi poduszkami wibrysów („whisker pads”) oraz mocną, głęboką brodą. Nos szeroki, z lekką wypukłością.
• Oczy: Oczy średniej wielkości, głęboko osadzone, mają kształt lekko przysłoniętego kapturem trójkąta lub cytryny. Kolor oczu waha się od złotego po brązowy („zielony agrest” jest również dopuszczalny, ale rzadki). Ciężki, zwisający łuk brwiowy nadaje spojrzeniu charakterystycznej senności lub zadumy.
• Uszy: Uszy średniej wielkości, szerokie u podstawy, z zaokrąglonymi końcówkami. Pożądana obecność pędzelków rysia (lynx tips) na końcach uszu, co wzmacnia dziki wygląd. Uszy osadzone dość nisko i pod kątem od czubka głowy.
• Ogon: Ogon krótki, jest wizytówką rasy. Minimalna długość według standardu TICA to 2 cale (około 5 cm), maksymalna – do stawu skokowego tylnej łapy. Ogon może być prosty, złamany lub sękaty, ale musi być giętki.
• Łapy i Polidaktylia: Łapy duże, długie, mocne. Tylne łapy nieco dłuższe od przednich. Charakterystyczną cechą rasy jest polidaktylia – obecność dodatkowych palców. Standard TICA dopuszcza do 7 palców na każdej łapie. Łapy powinny być duże, prawie okrągłe, z dobrze rozwiniętymi opuszkami.
• Sierść: Istnieją dwa rodzaje sierści: krótkowłosy (shorthaired) i długowłosy (longhaired).
  
  • Pixie-bob krótkowłosy: Sierść gęsta, pluszowa, sprężysta, odstająca od ciała. Długość sierści nie powinna przekraczać 2 cali (5 cm).
  
  
  • Pixie-bob długowłosy: Sierść półdługa, miękka, przylegająca do ciała, podobnie jak u niektórych innych ras o bujnym futrze, na przykład kota egzotycznego długowłosego. Długość sierści może być większa, szczególnie na brzuchu i ogonie, ale nie jest przesadnie gęsta ani puszysta.
  
  
  Oba typy mają gęsty, wodoodporny podszerstek.
  
• Umaszczenie i Wzór: Jedyne dopuszczalne umaszczenie to cętkowany tabby (spotted tabby). Podstawowy odcień waha się od jasnoszarego do rudawo-brązowego, z charakterystycznym tickingiem (prążki na każdym włosie). Cętki powinny być małe lub średnie, przypadkowo rozmieszczone na ciele, najlepiej w stonowanych odcieniach. Brzuch zawsze cętkowany.

Ogólnie rzecz biorąc, pixie-bob powinien sprawiać wrażenie zmniejszonej kopii północnoamerykańskiego rysia, ale z charakterem kota domowego.