Historia pochodzenia ogara polskiego
Historia ogara polskiego sięga zamierzchłych czasów i jest nierozerwalnie związana z tradycjami łowieckimi polskiej szlachty. Pierwsze wzmianki o dużych gończych na terenie Polski datowane są już na XI wiek. Uważa się, że rasa wywodzi się ze skrzyżowania lokalnych polskich gończych z psami św. Huberta (bloodhoundami), które sprowadzono z terenów dzisiejszej Belgii i Francji. Istnieją również teorie o domieszce krwi gończych z Półwyspu Apenińskiego, co nadało rasie elegancji.
Złoty wiek dla rasy przypadł na XVI–XVII wiek. W tym czasie żadne polowanie polskiej arystokracji na dużą zwierzynę (jelenie, dziki, lisy) nie mogło się odbyć bez sfor ogarów. Ceniono je za niesamowity węch, wytrzymałość i charakterystyczny, głośny, melodyjny głos, który informował myśliwych o śladzie zwierza. W XVIII wieku, aby poprawić szybkość ogarów polskich, zaczęto je krzyżować z angielskimi foxhoundami. Nieco to zmieniło ich wygląd, ale nie wpłynęło na kluczowe cechy użytkowe. Podobna praktyka krzyżowania w celu ulepszenia cech nie jest unikalna — na przykład, przy hodowli foksteriera krótkowłosego również wykorzystywano krew innych ras, aby osiągnąć pożądane rezultaty.
Po II wojnie światowej rasa znalazła się na skraju wyginięcia. Entuzjaści włożyli ogromny wysiłek w jej odbudowę. Kluczową rolę odegrał w tym pułkownik Piotr Kartawik, który w 1959 roku sprowadził z terenów dzisiejszej Białorusi trzy ogary (dwie suki i jednego psa) i założył hodowlę „z Kresów”. Jednak za prawdziwego „ojca” współczesnej rasy uważa się pułkownika Józefa Pawłusiewicza, który w 1964 roku opracował pierwszy oficjalny wzorzec rasy. Dzięki jego pracy i hodowli „z Karpat” rasa została oficjalnie uznana przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI) w 1966 roku.
Jak wygląda ogar polski: szczegółowy opis wzorca
Ogar polski to pies o mocnej, ale nie ciężkiej budowie, co świadczy o jego sile i wytrzymałości, a nie o szybkości. Jego wygląd jest harmonijny i wzbudza szacunek.
- Głowa: Dość ciężka, w kształcie klina, z wyraźnymi łukami brwiowymi. Na czole występują charakterystyczne zmarszczki, które nadają psu mądry, nieco smutny wygląd. Przełom czołowo-nosowy jest wyraźnie zaznaczony.
- Oczy: Migdałowe, niezbyt głęboko osadzone, w kolorze ciemnobrązowym. Spojrzenie jest spokojne, łagodne i inteligentne. Charakterystyczną cechą są lekko opadające dolne powieki, które mogą odsłaniać część spojówki, zwłaszcza u dorosłych psów.
- Uszy: Długie, wiszące, nisko osadzone. Są miękkie w dotyku, zaokrąglone na końcach i przylegają do policzków. Taka budowa uszu pomaga koncentrować zapachy, ale wymaga też starannej pielęgnacji, podobnie jak u innych ras o podobnej budowie, np. u basset houndów.
- Tułów: Prostokątny, z głęboką i szeroką klatką piersiową. Grzbiet jest długi, szeroki i muskularny. Zad nie powinien być spadzisty.
- Ogon: Dość gruby, szablasty, nisko osadzony. W spoczynku jest opuszczony w dół, a podczas ruchu unosi się nie wyżej niż linia grzbietu.
- Sierść: Gęsta, twarda, z dobrze rozwiniętym podszerstkiem, co czyni ją odporną na złą pogodę. Na tułowiu sierść jest średniej długości, na głowie i uszach — krótka i gładka.
- Umaszczenie: Najczęściej występuje podpalane (czarny lub ciemnoszary „płaszcz” na grzbiecie na rudym lub płowym tle). Podpalania zazwyczaj znajdują się na głowie, piersi, kończynach. Dopuszczalne jest również czarne umaszczenie z rudymi podpaleniami. Niewielkie białe znaczenia na piersi, końcach łap i ogona, a także „gwiazdka” na głowie, są akceptowane.