Historia pochodzenia rasy
Historia podengo portugalskiego sięga korzeniami głębokiej starożytności. Uważa się, że psy te są potomkami dawnych egipskich psów myśliwskich, podobnych do psa faraona, które feniccy i rzymscy kupcy przywieźli na Półwysep Iberyjski ponad 2000 lat temu. Izolacja na tym terenie oraz surowe warunki życia sprzyjały ukształtowaniu się niezwykle wytrzymałej, zdrowej i funkcjonalnej rasy. Przez stulecia portugalscy chłopi i myśliwi selekcjonowali psy pod kątem ich cech użytkowych, a nie wyglądu.
Doprowadziło to do powstania trzech odmian wzrostowych, z których każda była przystosowana do określonego rodzaju polowania:
- Podengo portugalski duży - wykorzystywany do polowań na grubą zwierzynę, taką jak jelenie i dziki.
- Podengo portugalski średni - specjalizował się w polowaniu na króliki, pracując w sforze.
- Podengo portugalski miniaturowy - był niezastąpiony przy wypłaszaniu królików z ich nor i innych trudno dostępnych miejsc.
Mały podengo, nazywany „pequeno”, był szczególnie ceniony na pokładach portugalskich karaweli w epoce Wielkich Odkryć Geograficznych (XV-XVI w.). Trzymano je na statkach do walki z gryzoniami, co ratowało zapasy prowiantu i zapobiegało rozprzestrzenianiu się chorób. Ta rola „psa okrętowego” świadczy o ich niesamowitej zdolności adaptacji i niewielkich wymaganiach. Oficjalne uznanie rasy nastąpiło znacznie później, a wzorzec zatwierdzono w XX wieku, co pozwoliło zachować jej unikalne cechy.
Jak wygląda podengo portugalski miniaturowy: wzorzec rasy
Wygląd małego podengo to ucieleśnienie funkcjonalności i naturalnej harmonii. To pies o proporcjonalnej, nieco wydłużonej budowie, z suchą muskulaturą i mocnym kośćcem. Jego sylwetka sprawia wrażenie zwinności i gotowości do działania. Główną cechą wyróżniającą rasę jest istnienie dwóch typów sierści.
Głowa i kufa: Głowa ma kształt czworościennej piramidy z szeroką podstawą i spiczastą kufą. Czaszka jest płaska, przejście od czoła do kufy (stop) słabo zaznaczone. Kufa jest krótsza niż część czaszkowa, prosta. Wargi cienkie, ściśle przylegające.
Oczy i uszy: Oczy niewielkie, migdałowatego kształtu, skośnie osadzone. Kolor - od miodowego do kasztanowego, w zależności od umaszczenia. Spojrzenie bardzo wyraziste, żywe i inteligentne. Uszy to wizytówka rasy. Są osadzone wysoko i nieco skośnie, stojące, trójkątne, bardzo ruchliwe. Pies używa ich jak radarów, obracając w kierunku dźwięku.
Tułów i ogon: Tułów jest nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Grzbiet prosty i długi, lędźwie mocne i umięśnione. Klatka piersiowa niezbyt szeroka, ale głęboka, sięgająca łokci. Brzuch suchy, podciągnięty. Ogon osadzony dość wysoko, gruby u nasady, zwężający się ku końcowi. W spoczynku zwisa, a w ruchu unosi się poziomo lub nieco wyżej, ale nigdy nie zakręca się w pierścień.
Rodzaje sierści i umaszczenie:
- Gładkowłosy (Liso): Sierść krótka, gęsta, gładka, ale niezbyt miękka. Podszerstek nie występuje. Ten typ sierści wymaga minimalnej pielęgnacji.
- Szorstkowłosy (Cerdoso): Sierść średniej długości, szorstka, przypominająca szczecinę dzika. Włos odstaje i jest pozbawiony połysku. Na kufie tworzy charakterystyczną „brodę”. Podszerstek również nie występuje.
Umaszczenie: Dominujące kolory to żółty i płowy (od jasnego do bardzo ciemnego) oraz czarny (rozcieńczony). Możliwe są warianty jednolite, jak i z białymi znaczeniami. Dopuszcza się także umaszczenie białe z łatami we wspomnianych kolorach.
