Poligar Hound (Rajapalayam Dog) — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy

Nazwa rasy pochodzi od małego miasteczka Rajapalayam w dystrykcie Virudhunagar w stanie Tamilnadu. To właśnie tam, za czasów panowania dynastii Nayak, kształtowała się ta unikalna linia chartów. Psy należały głównie do klasy poligarów - feudalnych wodzów i właścicieli ziemskich, którzy wykorzystywali je nie tylko do polowań, ale także jako psy bojowe podczas wojen w Karnatiku oraz walk przeciwko brytyjskim kolonizatorom.

Istnieje legenda, że cztery psy rasy Rajapalayam potrafiły uratować życie swojemu panu, odpierając atak tygrysa. Choć brzmi to jak mit, fizyczna siła i nieustraszoność tej rasy nie budzą wątpliwości. W przeciwieństwie do wielu innych chartów, które polegają wyłącznie na wzroku, Rajapalayam aktywnie wykorzystuje również węch, co upodabnia go do niektórych psów gończych. Porównując cechy użytkowe, pod względem wytrwałości w pościgu za zdobyczą można go postawić w jednym rzędzie z takimi rasami jak Plott Hound, chociaż ich styl polowania jest odmienny.

Wygląd i wzorzec rasy Rajapalayam

Poligar Hound to ucieleśnienie siły i elegancji. Jest to duży pies, którego wysokość w kłębie może osiągać 65–75 cm. Budowa ciała jest umięśniona, ale sucha, co jest charakterystyczne dla wszystkich przedstawicieli grupy chartów. Najbardziej rozpoznawalną cechą jest mlecznobiała sierść, chociaż historycznie spotykano również inne umaszczenia, które obecnie są uważane za mniej pożądane lub są eliminowane z hodowli.

Kluczowe cechy eksterieru

• Głowa: Kopułowata, z umiarkowanym przejściem od czoła do kufy. Szczęki są niezwykle potężne, co przypomina o ich myśliwskiej przeszłości i polowaniach na grubą zwierzynę.
• Oczy: Zazwyczaj w kolorze złotym lub bursztynowym. Spojrzenie uważne, przenikliwe, nieco nieufne wobec obcych. Białawe oczy są uznawane za wadę.
• Nos: Wyłącznie w kolorze różowym (cielistym). To jedna z wizytówek rasy. Czarny nos jest cechą dyskwalifikującą.
• Uszy: Wiszące, miękkie w dotyku, osadzone dość wysoko. W stanie pobudzenia mogą się lekko unosić u nasady.
• Tułów: Głęboka klatka piersiowa, która pozwala pomieścić duże płuca niezbędne do długiego biegu. Brzuch mocno podciągnięty, jak u klasycznego Greyhounda, co zapewnia doskonałą aerodynamikę.
• Ogon: Długi, cienki, zwężający się ku końcowi. W spoczynku opuszczony, a podczas ruchu może się unosić, ale nigdy nie zakręca się w pierścień.

Sierść u Poligar Hound jest krótka i cienka. W gorącym klimacie Indii to zaleta, ponieważ nie zatrzymuje ciepła i chroni przed pasożytami, które łatwiej zauważyć na białym tle.