Historia pochodzenia rasy Rhodesian Ridgeback
Historia Rhodesian Ridgebacka jest równie wyjątkowa, jak jego wygląd. Ta jedyna oficjalnie uznana rasa z Afryki Południowej ma głębokie korzenie, sięgające aborygeńskich psów plemienia Khoikhoi (Hotentotów). Te półdzikie psy posiadały charakterystyczny grzbiet na plecach i były wykorzystywane do polowań oraz stróżowania. Kiedy europejscy koloniści (Burowie) przybyli na Przylądek Dobrej Nadziei w XVI-XVII wieku, przywieźli ze sobą swoje psy - mastify, dogi, bloodhoundy i różne teriery.
Osadnicy szybko docenili niezwykłą wytrzymałość i zdolność miejscowych psów do adaptacji w surowym afrykańskim klimacie. Zaczęli krzyżować swoje europejskie psy z aborygeńskimi „ridge'ami”, dążąc do stworzenia uniwersalnego psa: doskonałego myśliwego, zdolnego do pracy w upale, wytrzymałego stróża i wiernego towarzysza. Szczególny wkład w kształtowanie rasy, jaką znamy dzisiaj, wniósł myśliwy na dużą zwierzynę, Cornelius van Rooyen w Rodezji (dzisiejsze Zimbabwe). Celowo hodował te psy, selekcjonując najlepsze pod względem cech użytkowych do polowań na lwy. Warto zaznaczyć, że ridgebacki nie zabijały lwów, lecz pracowały w grupie, odciągając, osaczając i utrzymując zwierzę w miejscu do przybycia myśliwego.
Pierwszy wzorzec rasy został opracowany przez Francisa Barnesa w 1922 roku w Bulawayo, Rodezja. Za podstawę wzięto wzorzec dalmatyńczyka, co podkreśla ich elegancję i siłę. W 1927 roku rasa została oficjalnie uznana przez Związek Kynologiczny Afryki Południowej. Od tego czasu Rhodesian Ridgeback zyskał popularność na całym świecie, ale zachował swoją afrykańską duszę i pierwotną moc.
Jak wygląda Rhodesian Ridgeback: wzorzec i opis wyglądu
Rhodesian Ridgeback to harmonijnie zbudowany, silny, umięśniony i aktywny pies. Jest symetryczny w swoich konturach i zdolny do dużej wytrzymałości oraz znacznej szybkości. Jego wygląd pozbawiony jest pierwotnej ociężałości - udało się ją przezwyciężyć dzięki domieszce krwi ras europejskich.
- Głowa: Czaszka płaska i szeroka między uszami, wolna od zmarszczek w spoczynku. Stop dobrze zaznaczony. Kufa długa, głęboka i mocna. Wargi suche i ściśle przylegające.
- Oczy: Okrągłe, osadzone dość szeroko. Kolor harmonizuje z kolorem sierści. Spojrzenie inteligentne i spokojne.
- Uszy: Osadzone stosunkowo wysoko, średniej wielkości, szerokie u nasady, stopniowo zwężające się ku zaokrąglonym końcówkom. Przylegają do głowy.
- Tułów: Grzbiet mocny, lędźwie silne, umięśnione i lekko wypukłe. Klatka piersiowa nie za szeroka, ale bardzo głęboka i pojemna, opada do łokci. Brzuch podciągnięty.
- Ogon: Gruba u nasady, zwęża się ku końcowi. Noszona z lekkim wygięciem ku górze, ale nigdy nie jest zakręcona.
- Sierść: Krótka, gęsta, gładka i błyszcząca. Nie powinna być ani jedwabista, ani szorstka.
- Kolor: Od jasno-pszenicznego do czerwono-pszenicznego. Niewielka biała plama na klatce piersiowej i na palcach jest dopuszczalna, ale niepożądana.
Najbardziej charakterystyczną cechą rasy jest ridge - pas sierści na grzbiecie, który rośnie w przeciwnym kierunku do reszty okrywy włosowej. To nie tylko ozdoba, ale genetyczna cecha, która została odziedziczona po afrykańskich przodkach. Ridge powinien być wyraźnie zarysowany, symetryczny, zwężać się ku zadowi. Zaczyna się tuż za kłębiem i trwa aż do guzów biodrowych. Ridge powinien mieć tylko dwa identyczne i symetryczne zawijasy („korony”) naprzeciwko siebie. Brak ridge'a jest wadą dyskwalifikującą na wystawach, choć taki pies w niczym nie jest gorszy jako towarzysz. Ta cecha czyni ridgebacka wyjątkowym, choć podobny grzebień ma również tajski ridgeback.
