Historia pochodzenia owczarka Mioritic
Historia rumuńskiego owczarka Mioritic sięga setek lat wstecz i jest nierozerwalnie związana z tradycjami pasterskimi w Karpatach. Nazwa „Mioritic” pochodzi od rumuńskiego słowa „miorița”, które oznacza „owieczka”, i nawiązuje do słynnej rumuńskiej ballady ludowej „Miorița”. Ballada ta opowiada o głębokiej więzi między pasterzem a jego stadem, co doskonale symbolizuje przeznaczenie tej rasy.
Przez wiele pokoleń psy te selekcjonowano nie ze względu na wygląd, ale na cechy użytkowe: wytrzymałość, zdolność do przetrwania w surowych warunkach pogodowych, odwagę w obronie stada przed wilkami i niedźwiedziami oraz, oczywiście, wrodzony instynkt pasterski. Ich gęsta, biała lub jasna sierść służyła jako doskonały kamuflaż wśród owiec, czyniąc psa niemal niewidocznym dla drapieżników.
Ukierunkowane prace nad standaryzacją rasy rozpoczęły się w Rumunii stosunkowo niedawno. Pierwszy wzorzec został opracowany przez Rumuński Związek Kynologiczny w 1981 roku. Po kilku poprawkach i uzupełnieniach, 6 lipca 2005 roku rasa uzyskała tymczasowe uznanie Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI), a pełne uznanie nastąpiło później. Dziś rumuński owczarek Mioritic jest narodową dumą Rumunii i stopniowo zdobywa zwolenników na całym świecie.
Jak wygląda rumuński owczarek Mioritic: wzorzec rasy
Mioritic to duży, ale nie ociężały pies, który sprawia wrażenie siły i energii. Jego ciało jest w całości pokryte długą, gęstą i lekko kudłatą sierścią, która jest wizytówką rasy.
- Wygląd ogólny: Pies dużych rozmiarów, energiczny, o prostokątnej budowie ciała. Długość tułowia jest większa niż wysokość w kłębie.
- Głowa: Masywna, ale nie ciężka. Czaszka szeroka i lekko wypukła. Przejście od czoła do kufy (stop) nie jest zbyt wyraźnie zaznaczone. Kufa mocna, stopniowo zwężająca się w kierunku nosa, ale nie szpiczasta.
- Oczy: Średniej wielkości, osadzone skośnie, o barwie orzechowej, brązowej lub ciemnobrązowej. Wyraz oczu spokojny i inteligentny.
- Uszy: Osadzone stosunkowo wysoko, w kształcie litery V z zaokrąglonymi końcami, zwisające po bokach głowy.
- Tułów: Mocny, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Szyja umięśniona, średniej długości. Grzbiet prosty, klatka piersiowa szeroka i głęboka, sięgająca do łokci.
- Ogon: Osadzony wysoko. W spoczynku opuszczony, sięgający stawu skokowego lub niżej. Gdy pies jest pobudzony lub w ruchu, ogon unosi się powyżej linii grzbietu, lekko zagięty, ale nigdy nie zakręca się nad grzbietem. Kopiowanie ogona jest zabronione.
- Sierść: Bardzo gęsta i długa, o długości co najmniej 10 cm, prosta, szorstka w dotyku. Podszerstek jest gęsty i miękki, jaśniejszego koloru. Sierść obficie pokrywa nie tylko tułów, ale także głowę i łapy. Taka „szuba” niezawodnie chroni psa przed każdą pogodą.
- Umaszczenie: Podstawowe umaszczenie to białe, jasnoszare lub kremowe. Pies może być całkowicie biały, całkowicie szary lub mieć białe tło z wyraźnie zaznaczonymi szarymi lub kremowymi łatami.
