Terier szkocki — Historia i wzorzec

Historia rasy

Historia teriera szkockiego sięga wieków wstecz i jest ściśle związana z surowymi, malowniczymi krajobrazami szkockich wyżyn. Pierwsze wzmianki o niewielkich, szorstkowłosych terierach z tego regionu datowane są na XVI wiek. Psy te, określane wtedy zbiorczo jako „earth dogges” (psy ziemne), były wykorzystywane do polowania na małe zwierzęta żyjące w norach: lisy, borsuki, wydry i gryzonie. Ich kompaktowe rozmiary, silne szczęki i niezwykła odwaga pozwalały im wnikać do podziemnych tuneli i bez strachu walczyć z przeciwnikiem, często większym od nich.

Przez długi czas istniało zamieszanie w klasyfikacji terierów szkockich. Pod wspólną nazwą „scottie” łączono kilka różnych ras, w tym przodków współczesnego teriera skye, cairn teriera oraz west highland white terriera. Wszystkie pochodziły z tego samego regionu i miały podobne przeznaczenie. Dopiero w drugiej połowie XIX wieku kynolodzy zaczęli celowo pracować nad podziałem tych typów na odrębne rasy. Ośrodkiem hodowli „czystego” teriera szkockiego stało się miasto Aberdeen, dlatego przez pewien czas rasę nazywano terierem z Aberdeen.

Kluczową postacią w ukształtowaniu rasy był kapitan Gordon Murray, który w latach 70. XIX wieku zaprezentował swoje psy na wystawie w Anglii. W 1879 roku terier szkocki po raz pierwszy wziął udział w oficjalnej wystawie, a już w 1882 roku powstał pierwszy klub miłośników rasy i opracowano jej oficjalny standard. Był to punkt wyjścia dla wzrostu popularności scottie na całym świecie. Ich unikalny wygląd i wyrazisty charakter przyciągnęły uwagę nie tylko myśliwych, ale i arystokracji oraz bohemy. Szczególną rolę w popularyzacji rasy odegrał 32. prezydent USA, Franklin Delano Roosevelt, którego ulubieniec, scottie o imieniu Fala, stał się prawdziwą narodową celebrytą.

Wygląd teriera szkockiego: wzorzec rasy

Terier szkocki to pies o wyglądzie, którego nie da się pomylić z inną rasą. Sprawia wrażenie dużej postury zamkniętej w małym ciele: krępy, krótkonożny, z nieproporcjonalnie długą głową i wyrazistym spojrzeniem spod gęstych brwi.

• Głowa: Długa, ale proporcjonalna do reszty ciała. Czaszka płaska, przełom czołowo-nosowy ledwo widoczny. Kufa silna, głęboka, dobrze wypełniona pod oczami. Nozdrza duże, obowiązkowo czarne. Charakterystyczną cechą są gęste „wąsy” i „broda”, które nadają kufie surowy i zdecydowany wyraz.
• Oczy: Migdałowe, ciemnobrązowe, niemal czarne. Głęboko osadzone i szeroko rozstawione. Spojrzenie inteligentne, przenikliwe i odważne.
• Uszy: Małe, zgrabne, stojące, spiczaste na końcach. Osadzone wysoko na czaszce. Nadają psu wiecznie czujny wygląd.
• Tułów: Kompaktowy i muskularny. Szyja średniej długości, dobrze umięśniona. Klatka piersiowa szeroka i głęboka, dobrze opuszczona między przednimi kończynami. Grzbiet krótki, prosty i mocny.
• Kończyny: Krótkie, silne i mocne. Przednie łapy są większe od tylnych, co jest przystosowaniem do kopania nor.
• Ogon: Średniej długości (około 18 cm), gruby u nasady i zwężający się ku końcowi. Pies trzyma go pionowo lub z lekkim zakrzywieniem. Ogon nigdy nie jest kopiowany.

Sierść u scottie jest dwuwarstwowa: twardy, druciany i gęsty włos okrywowy oraz krótki, miękki i gęsty podszerstek. Taki „pancerz” niezawodnie chroni psa przed złą pogodą i ugryzieniami zwierząt. Na tułowiu sierść jest krótsza, a na łapach, dolnej części ciała i kufie tworzy długą „spódnicę”, „wąsy” i „brodę”.