Kot seszelski — Historia i wzorzec

Historia powstania rasy Kot seszelski

Historia rasy kotów seszelskich jest dość niezwykła i romantyczna, choć nie jest bezpośrednio związana z importem kotów z samych Seszeli. Rasa została stworzona w Wielkiej Brytanii w latach 80. XX wieku dzięki entuzjazmowi i wyobraźni hodowczyni Pat Turner. Inspiracją dla niej był artykuł o kotach zamieszkujących Seszele na Oceanie Indyjskim. W artykule opisywano lokalne koty o charakterystycznym umaszczeniu: przeważnie białe z kolorowymi plamami na głowie, ogonie i czasami na łapach – klasyczny wzór van lub seszelski.

Zafascynowana tym opisem, Pat Turner postanowiła odtworzyć taki typ kota, opierając się jednak na eleganckiej budowie i charakterze kotów z grupy syjamsko-orientalnej. Jej celem było uzyskanie kota, który łączyłby finezję i grację kotów syjamskich oraz ich bliskich krewnych, kotów orientalnych krótkowłosych, z unikalnym dwukolorowym (bicolor) umaszczeniem typu point.

Aby zrealizować swój program hodowlany, Pat Turner skrzyżowała koty syjamskie z dwukolorowymi kotami perskimi, a także wykorzystała koty orientalne do utrwalenia pożądanego typu ciała i głowy. Głównym zadaniem było wprowadzenie genu białych plam (S) do puli genowej grupy syjamsko-orientalnej i uzyskanie zwierząt z charakterystycznym rozmieszczeniem kolorowych plam na białym tle.

Rezultatem były koty o typowej dla syjamów i orientalów budowie – długie, smukłe ciało, klinowata głowa, duże uszy i niebieskie oczy – ale z białą sierścią i kolorowymi znaczeniami na „skrajnych” punktach (głowa, ogon, czasami łapy). Rasa otrzymała nazwę „seszelska” na cześć źródła inspiracji.

Początkowo koty seszelskie nie były uznawane za odrębną rasę przez wiele organizacji felinologicznych. Często traktowano je po prostu jako odmianę umaszczenia kotów syjamskich lub orientalnych (bicolor point). Jednak dzięki uporowi hodowców, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii i Europie, rasa zaczęła zdobywać uznanie.

Międzynarodowa Federacja Felinologiczna (FIFe) uznała koty seszelskie w 2005 roku, klasyfikując je jako odrębną rasę w ramach grupy syjamsko-orientalnej. FIFe wyróżnia dwie odmiany: seszelską krótkowłosą (Seychellois Shorthair - SYL) oraz seszelską długowłosą/półdługowłosą (Seychellois Longhair - SYS). Warto zaznaczyć, że kot seszelski długowłosy według standardu FIFe odpowiada w rzeczywistości kotu balijskiemu (długowłosemu syjamowi) o umaszczeniu seszelskim, a krótkowłosy – kotu syjamskiemu/orientalnemu z tym samym umaszczeniem. Inne duże organizacje, takie jak GCCF (Wielka Brytania) czy CFA (USA), mogą mieć inne podejście, często rejestrując takie koty jako syjamskie lub orientalne o odpowiednim umaszczeniu.

Obecnie koty seszelskie pozostają dość rzadką rasą, cenioną za elegancki wygląd, żywy charakter i unikalne umaszczenie.

Jak wygląda Kot seszelski: standard i odmiany umaszczenia

Wygląd kota seszelskiego w pełni odpowiada standardom grupy syjamsko-orientalnej, z wyjątkiem unikalnego umaszczenia. Jest to kot średniej wielkości, ale o długim, smukłym, giętkim i muskularnym ciele, które wygląda bardzo elegancko i z gracją. Nie powinno być żadnych oznak masywności czy krępej budowy.

1. Ciało: Długie, tubularne, z dobrze rozwiniętą, ale niegrubą muskulaturą. Barki i biodra kontynuują linie ciała, nie wystając. Linia brzucha podciągnięta.
2. Głowa: Klinowata, średniej wielkości, proporcjonalna do ciała. Klin zaczyna się od czubka nosa i prosto rozchodzi się do końcówek uszu, tworząc trójkąt. Profil prosty („rzymski”), bez „stopu” czy załamania. Czaszka lekko wypukła. Pyszczek wąski, delikatny, broda mocna, tworzy pionową linię z czubkiem nosa.
3. Uszy: Bardzo duże, szerokie u nasady, spiczaste na końcach, kontynuują linie klina głowy. Są jakby przedłużeniem bocznych stron trójkąta głowy.
4. Oczy: Migdałowatego kształtu, średniej wielkości, osadzone lekko skośnie („orientalny” wyraz), harmonizują z liniami klina głowy. Kolor oczu – intensywny, jaskrawoniebieski. Im bardziej nasycony kolor, tym lepiej.
5. Szyja: Długa, cienka, elegancka.
6. Kończyny: Długie, smukłe, proporcjonalne do ciała. Tylne kończyny nieco dłuższe od przednich. Łapy małe, owalne.
7. Ogon: Bardzo długi, cienki u nasady, stopniowo zwężający się ku ostremu końcowi (biczykowaty). U odmiany długowłosej (SYS) ogon pokryty jest długą, opadającą sierścią, tworzącą „pióropusz”.
8. Sierść:
   • Krótkowłosa (SYL): Bardzo krótka, cienka, błyszcząca, ściśle przylegająca do ciała. Prawie bez podszerstka. W dotyku jedwabista.
   • Długowłosa/Półdługowłosa (SYS): Cienka, jedwabista, opadająca, średniej długości na ciele, dłuższa na szyi (tworzy niewielki kołnierz) i na ogonie (puszysty pióropusz). Również praktycznie bez podszerstka, dlatego nie ma tendencji do kołtunienia się tak mocno, jak u innych ras długowłosych.
9. Umaszczenie: To kluczowa cecha rasy. Kot seszelski to biały kot z kolorowymi znaczeniami typu point. Kolor dozwolony jest tylko na określonych obszarach: masce na głowie (niezlewającej się z uszami), uszach, ogonie i czasami niewielkich plamach na łapach czy ciele. Główne ciało powinno być czysto białe. Kolory znaczeń mogą być różne, jak u kotów syjamskich:
   • Seal point - ciemnobrązowy
   • Blue point - niebiesko-szary
   • Chocolate point - mleczno-czekoladowy
   • Lilac point - różowawo-szary
   • Red point - rudy
   • Cream point - kremowy
   • Cinnamon point - ciepły brązowy (kolor cynamonu)
   • Fawn point - ciepły jasnobeżowy
   Również te kolory mogą występować w odmianach tabby (pręgowane znaczenia - tabby point) lub szylkretowych (tortie point).

Odmiany Wzoru Seszelskiego:

Według standardu FIFe istnieją trzy kody umaszczenia dla kotów seszelskich, wskazujące na ilość bieli i rozmieszczenie plam (choć wizualnie różnica może nie zawsze być wyraźna):

Niezależnie od odmiany, oczy zawsze muszą być jaskrawoniebieskie.