Historia pochodzenia małego münsterländera
Historia małego münsterländera jest ściśle spleciona z historią tradycji łowieckich Niemiec, w szczególności regionu Münsterland w Westfalii. Przez wieki istniały tu tak zwane „psy-ptaszniki” (Vogelhunde), które wykorzystywano do polowania na ptactwo. Psy te były znane pod różnymi nazwami, w tym „Heidewachtel” (wrzosowy przepiórnik), co wskazywało na ich specjalizację. Były to psy niewielkie, długowłose, inteligentne i zdolne do pracy w gęstych zaroślach.
Pod koniec XIX wieku, wraz ze zmianą przepisów dotyczących polowania w Niemczech i rosnącą popularnością ras angielskich, lokalne rasy znalazły się w zagrożeniu. Jednak entuzjaści podjęli wysiłki, aby zachować te unikalne psy. Kluczową postacią w odrodzeniu i ukształtowaniu rasy stał się Edmund Léns, nauczyciel szkolny z Burgsteinfurtu. Wraz ze swoimi braćmi rozpoczął on ukierunkowaną hodowlę, zbierając ocalałe osobniki starych linii „ptaszników”.
Odkryli, że te psy były niezwykle wszechstronne: nie tylko doskonale wystawiały ptactwo, ale także aportowały z wody i pracowały po krwawym śladzie. W przeciwieństwie do dużego münsterländera, który wywodzi się z niemieckich wyżłów długowłosych (Deutsch-Langhaar), mały münsterländer ma w swoich żyłach krew starożytnych hiszpańskich i francuskich spanieli, co czyni go krewnym takich ras jak kooikerhondje i bretoński spaniel. To wyjaśnia jego nieco odmienny styl pracy i eksterier. W 1912 roku założono „Stowarzyszenie Małych Münsterländerów”, a w 1921 roku oficjalnie zatwierdzono standard rasy.
Standard rasy i jak wygląda mały münsterländer
Mały münsterländer to pies średniej wielkości, o mocnej i harmonijnej budowie, łączący w sobie szlachetność i siłę bez żadnej ociężałości. Jego wygląd świadczy o inteligencji, żywiołowości i gotowości do pracy. Ogólne wrażenie - elegancki i atletyczny myśliwy.
- Głowa: Sucha, szlachetna, lekko wypukła. Kufa długa, mocna, z prostym grzbietem nosa. Stop nie jest gwałtowny, ale zauważalny.
- Oczy: Średniej wielkości, pożądany jak najciemniejszy kolor brązowy. Spojrzenie inteligentne, żywe i przyjazne. Powieki ściśle przylegające.
- Uszy: Wysoko osadzone, szerokie u nasady, zwężające się ku zaokrąglonym końcom. Ściśle przylegające do głowy, pokryte długą sierścią.
- Tułów: Lekko wydłużony, z mocnym, prostym grzbietem i umięśnionym odcinkiem lędźwiowym. Klatka piersiowa głęboka, ale nie za szeroka, co zapewnia wytrzymałość.
- Ogon: Osadzony wysoko, średniej długości. Stanowi przedłużenie linii grzbietu. W spoczynku opuszczony, w ruchu trzymany poziomo. Pokryty długą sierścią, tworzącą piękną „flagę”.
- Sierść: Gęsta, gładka lub lekko falista, średniej długości. Dobrze chroni przed złą pogodą i cierniami. Na uszach, tylnej stronie kończyn i ogonie tworzy pióra i frędzle.
- Umaszczenie: Podstawowe umaszczenie - brązowo-białe lub brązowo-dereszowate (cętkowane). Dopuszczalne są duże brązowe plamy, cętki lub ich połączenie. Głowa przeważnie brązowa, może mieć białą strzałkę.
