Historia rasy
Historia Small Swiss Hound (Lucerne Type), zwanego w ojczyźnie Luzerner Niederlaufhund, jest ściśle związana z ewolucją tradycji łowieckich w Szwajcarii na przełomie XIX i XX wieku. W tym okresie wprowadzono znaczące zmiany w przepisach dotyczących polowań. W niektórych kantonach ograniczono użycie wysokich i szybkich gończych, ponieważ łatwo przepędzały zwierzynę na tereny sąsiednich łowisk. Prowadziło to do konfliktów i utrudniało kontrolę nad populacją zwierząt.
Myśliwi potrzebowali psa, który zachowałby wszystkie wybitne cechy szwajcarskiego gończego – doskonały węch, wytrzymałość, donośny głos i pasję do pogoni – ale byłby wolniejszy i bardziej kompaktowy. Tak rozpoczęła się celowa praca hodowlana nad stworzeniem niskiej wersji istniejących gończych. Za podstawę posłużyły psy z kantonu Lucerny, znane z unikalnego „błękitnego” umaszczenia.
W celu obniżenia wzrostu, krzyżowano je z jamnikowatymi gończymi (Dachsbracke), co pozwoliło utrwalić gen krótkonożności. W rezultacie uzyskano psa o potężnym ciele gończego, ale na krótkich, mocnych łapach. Ograniczyło to ich szybkość, ale dało nowe atuty: małe gończe okazały się niezwykle skuteczne w ściganiu zwierzyny w gęstych zaroślach, podszyciu, a nawet w norach, gdzie ich wysocy krewni nie mogli się dostać.
Celowa hodowla doprowadziła do ukształtowania się czterech stabilnych odmian Small Swiss Hound, różniących się głównie umaszczeniem, z których każda wywodzi się od swojego „dużego” krewnego:
- Small Swiss Hound (Lucerne Type) (Luzerner Niederlaufhund)
- Gończy berneński krótkonożny (Berner Niederlaufhund)
- Gończy jurajski krótkonożny (Jura Niederlaufhund)
- Gończy szwycki krótkonożny (Schwyzer Niederlaufhund)
Pierwszy klub rasy „Schweizer Niederlaufhund-Club” został założony w 1905 roku. Dzięki wysiłkom entuzjastów rasa została ustandaryzowana, a w 1954 roku Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) oficjalnie uznała Small Swiss Hound, zatwierdzając dla niego jeden wzorzec nr 60 z czterema wariantami umaszczenia. Dziś małe szwajcarskie gończe, w tym odmiana lucerneńska, pozostają dość rzadkie poza ojczyzną i krajami sąsiednimi, gdzie są bardzo cenione za swoje wyjątkowe walory użytkowe.
Wzorzec rasy i wygląd
Small Swiss Hound (Lucerne Type) to pies o mocnej, choć przysadzistej budowie, z wydłużonym tułowiem i szlachetnymi rysami głowy, świadczącymi o jego gończym pochodzeniu. Sprawia wrażenie wytrzymałego i ruchliwego zwierzęcia, pomimo krótkich kończyn.
Głowa jest sucha, wydłużona, z wąskim, ale nie spiczastym pyskiem. Czaszka jest lekko wypukła, bez wyraźnych zmarszczek. Stop jest umiarkowanie zaznaczony. Wargi przylegają ciasno, tworząc czarny obrys.
Oczy są owalne, średniej wielkości, zazwyczaj ciemnobrązowe lub brązowe, z żywym i przyjaznym wyrazem. Powieki przylegają ściśle, co jest ważne dla ochrony oczu podczas pracy w gęstych zaroślach.
Uszy to jedna z najbardziej charakterystycznych cech rasy. Są bardzo długie, osadzone nisko, poniżej linii oczu. W stanie spoczynku zwisają, elegancko zwijając się w rurkę i tworząc fałdy. W dotyku są miękkie i aksamitne.
Tułów jest wydłużony, o prostokątnym formacie. Szyja muskularna, z niewielkim podgardlem, co jest typowe dla rasy. Klatka piersiowa jest głęboka i pojemna, co zapewnia wystarczająco dużo miejsca dla płuc i serca, co jest niezwykle ważne dla wytrzymałego gończego. Grzbiet jest prosty i mocny. Zad jest lekko skośny, przechodzący płynnie w ogon.
Ogon jest średniej długości, o szablastym kształcie, stanowi przedłużenie linii zadu. W ruchu pies nosi go lekko uniesionego, ale nie zarzuca go na grzbiet.
Kończyny są krótkie, ale bardzo mocne i dobrze umięśnione. Łapy są okrągłe, zwarte, z twardymi poduszkami, co pozwala psu pewnie poruszać się po każdym terenie.
Sierść i umaszczenie – to największa duma Small Swiss Hound (Lucerne Type). Sierść jest krótka, gładka, przylegająca do ciała, z niewielkim podszerstkiem. Umaszczenie jest unikalne: tło jest „błękitne”, co powstaje z mieszanki czarnych i białych włosów. Na tym tle rozsiane są gęste czarne cętki. Dopuszczalne są (i pożądane) duże czarne plamy lub czarny „płaszcz” (czaprak). Obowiązkowe są również jaskrawe, rude (podpalane) znaczenia nad oczami, na policzkach, klatce piersiowej i kończynach. Biała plama na klatce piersiowej jest dopuszczalna, ale niepożądana.
Tabela zgodności ze wzorcem FCI nr 60
Tabela zgodności ze wzorcem FCI nr 60 · 6
| Cecha | Zgodnie ze wzorcem | Wady i wady dyskwalifikujące |
|---|---|---|
| Wygląd ogólny | Kompaktowy, niskonożny gończy, wytrzymały, o szlachetnej głowie | Zbyt wysoki lub niski wzrost, ciężka lub lekka budowa, oznaki degeneracji |
| Głowa | Wąska, długa, sucha, z umiarkowanym stopem | Krótka lub okrągła głowa, wyraźny stop, zmarszczki na czole |
| Oczy | Owalne, brązowe, z ciasno przylegającymi powiekami | Jasne oczy, wyłupiaste lub zapadnięte, opadające powieki (ektropium lub entropium) |
| Uszy | Bardzo długie, nisko osadzone, skręcone | Krótkie, wysoko osadzone, płaskie uszy |
| Umaszczenie | „Błękitne” (czarne cętki na białym tle), czarne plamy/płaszcz, jaskrawe podpalanie | Brak podpalania, umaszczenie trójkolorowe (jak u gończego berneńskiego), jednolity czarny kolor |
| Ogon | Szablasty, niezarzucony na grzbiet | Ogon zawinięty w pierścień, złamany ogon, naturalnie krótki ogon |
