Historia pochodzenia rasy kot somalijski
Historia kota somalijskiego jest nierozerwalnie związana z rasą abisyńską. Przez wiele lat w miotach czystorasowych abisyńczyków od czasu do czasu pojawiały się kocięta o nietypowo długiej sierści. Przez długi czas takie kocięta uważano za „wadliwe” i po cichu oddawano jako zwierzęta domowe bez prawa do hodowli, ponieważ standard rasy abisyńskiej wymagał krótkiej sierści. Gen długiej sierści jest recesywny, dlatego mógł być przekazywany z pokolenia na pokolenie, nie ujawniając się, dopóki nie spotkały się dwa nosiciele tego genu.
Sytuacja zaczęła się zmieniać w latach 60. XX wieku w Ameryce Północnej. Kanadyjska hodowczyni Mary Mailing wysłała kilka długowłosych abisyńczyków amerykańskiej hodowczyni Evelyn Mague. To właśnie Evelyn Mague, właścicielka hodowli Lynn-Lee, uważana jest za „matkę” rasy somalijskiej. Była oczarowana pięknem tych „puszystych” abisyńczyków i postanowiła zabiegać o ich uznanie` (відмінок додатка міняється разом із дієсловом) jako odrębnej rasy. Rozpoczęła celowy program hodowlany, wybierając koty o pożądanych cechach długiej sierści i charakterystycznym dla abisyńczyków tickingu.
Nazwa „Somalijski” została wybrana przez Evelyn Mague jako geograficzny sąsiad Etiopii (dawnej Abisynii), co symbolizowało bliski związek nowej rasy z jej przodkami. Początkowo droga do uznania była trudna, ponieważ niektórzy hodowcy kotów abisyńskich sprzeciwiali się, obawiając się, że zaszkodzi to czystości ich rasy. Jednak entuzjazm Evelyn i innych zwolenników długowłosych piękności zwyciężył.
Pierwszy klub miłośników kotów somalijskich (Somali Cat Club of America - SCCA) został założony w USA w 1972 roku. Oficjalne uznanie rasa uzyskała od Cat Fanciers' Association (CFA) w 1979 roku, a następnie od innych dużych organizacji felinologicznych na całym świecie, w tym The International Cat Association (TICA).
Jak wygląda kot somalijski: standard rasy
Kot somalijski to ucieleśnienie gracji i elegancji, o charakterystycznym wyglądzie, który często przynosi mu przydomek „kot-lis”. Jest to kot średniej wielkości, o dobrze rozwiniętej muskulaturze, ale jednocześnie smukły i gibki.
- Ciało: Średniej długości, gibkie, z dobrze rozwiniętą muskulaturą, ale nie masywne. Grzbiet lekko wygięty, sprawia wrażenie, jakby kot był gotowy do skoku. Klatka piersiowa zaokrąglona.
- Głowa: Ma kształt zmodyfikowanego klina o miękkich, zaokrąglonych konturach. Płynne przejście od czoła do nosa. Pyszczek nie jest spiczasty.
- Uszy: Duże, czujne, szerokie u nasady, lekko zaokrąglone na końcach. Osadzone dość szeroko. Pożądane „pędzelki” (kępy sierści) wewnątrz małżowiny usznej oraz „rysie” pędzelki na końcach.
- Oczy: Duże, w kształcie migdałów, wyraziste. Kolor może być intensywnie złoty lub zielony, w zależności od umaszczenia sierści. Oczy podkreślone ciemną linią („eyeliner”), otoczoną jaśniejszym obszarem sierści, co czyni spojrzenie szczególnie przenikliwym.
- Sierść: Półdługa, bardzo miękka w dotyku, gęsta, z dobrze rozwiniętym podszerstkiem. Sierść krótsza na ramionach, ale dłuższa na brzuchu i „portkach” (tylne łapy). Charakterystyczną cechą jest pokaźny kołnierz wokół szyi oraz luksusowy, puszysty ogon, podobny do lisiego. Tekstura sierści jest jedwabista i delikatna.
- Ogon: Gruby u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi. Bardzo dobrze owłosiony, długi, proporcjonalny do ciała.
- Łapy: Proporcjonalne do ciała, owalnego kształtu, zwarte. Sprawia wrażenie, jakby kot stał „na palcach”.
