Historia rasy: od średniowiecza do współczesności
Historia gończych szwajcarskich, a w szczególności typu berneńskiego, sięga głębokiej starożytności. Ich przodkowie prawdopodobnie dotarli na tereny dzisiejszej Szwajcarii (wówczas Helwecji) wraz z rzymskimi legionistami. Mozaika znaleziona w Aventicum, stolicy rzymskiej Helwecji, przedstawia gończe psy, które są bardzo podobne do współczesnych odmian gończych szwajcarskich. Świadczy to o tym, że psy tego typu były wysoko cenione w regionie już ponad dwa tysiące lat temu.
W średniowieczu te psy były już dobrze znane i popularne wśród włoskiej arystokracji. Włoscy kynolodzy z XV wieku bardzo wysoko cenili Swiss Hound (Bernese type) za ich wyjątkowe walory myśliwskie, zwłaszcza za umiejętność pracy na tropie zająca. Ich popularność rosła, a do XVIII wieku francuscy myśliwi również starali się o gończe szwajcarskie, aby ulepszyć swoje watahy. Ceniono je za zdolność do pokonywania trudnego, górskiego terenu Alp, wytrzymałość i niesamowity węch.
Z czasem w różnych regionach Szwajcarii zaczęły kształtować się własne, lokalne typy gończych, które najlepiej odpowiadały miejscowym warunkom polowań. Tak powstały cztery główne odmiany, różniące się głównie umaszczeniem:
- Swiss Hound (Bernese type) – trójkolorowy, z kantonu Berno.
- Ogar jurajski (Bruno de Jura) – czarno-podpalany, z masywu górskiego Jura.
- Ogar luzerneński (Luzerner Laufhund) – marmurkowo-niebieski z czarnymi łatami, z kantonu Lucerna.
- Ogar szwycki (Schwyzer Laufhund) – biały z rudymi łatami, z kantonu Schwyz.
Początkowo każdy z tych typów był uznawany za odrębną rasę. Jednak 22 stycznia 1933 roku podjęto decyzję o połączeniu ich w jeden wzorzec FCI nr 59 pod wspólną nazwą „Ogar szwajcarski”, uznając cztery warianty umaszczenia. Ważnym momentem w historii rasy było stworzenie pod koniec XIX wieku mniejszej wersji — małego Swiss Hound (Bernese type) (Berner Niederlaufhund). Zostało to zrobione z powodu zmian w przepisach łowieckich, gdy do polowania na ograniczonych terenach (rewirach) potrzebny był mniejszy, ale równie pracowity pies.
Wzorzec rasy i wygląd Swiss Hound (Bernese type)
Swiss Hound (Bernese type) to pies średniej wielkości, który łączy w sobie siłę, wytrzymałość i szlachetność. Jego wygląd świadczy o zdolności do długotrwałej i intensywnej pracy w trudnych warunkach. Budowa ciała jest mocna, ale nie masywna, z dobrze rozwiniętymi mięśniami i suchymi, eleganckimi liniami.
- Głowa: Długa, wąska, sucha, o szlachetnym wyrazie. Czaszka lekko wypukła, bez zmarszczek na czole. Przejście od czoła do kufy (stop) umiarkowanie zaznaczone.
- Kufa: Długa, mocna, nigdy nie spiczasta. Grzbiet nosa prosty lub z ledwo widocznym garbem.
- Oczy: Ciemnobrązowe, owalne, o łagodnym wyrazie. Główna cecha wyróżniająca – powieki ściśle przylegają i mają intensywną czarną pigmentację, co daje wrażenie „podkreślonych” oczu.
- Uszy: Bardzo długie, osadzone nisko, poniżej linii oczu. Są ciężkie, zwisające, zwinięte w elegancką rurkę i zaokrąglone na końcach. Pokryte cienką, miękką sierścią.
- Tułów: Lekko wydłużony. Szyja długa, muskularna, z niewielkim fałdem skóry. Grzbiet mocny i prosty. Lędźwie giętkie. Zad długi, harmonijnie opadający do nasady ogona.
- Klatka piersiowa: Głęboka, ale niezbyt szeroka, z dobrze rozwiniętymi żebrami, co zapewnia dużą pojemność płuc.
- Ogon: Szablasty, średniej długości, stanowiący przedłużenie linii zadu. W spoczynku opuszczony, w ruchu może być podniesiony nieco powyżej linii grzbietu, ale nigdy nie jest zawinięty na niego.
- Sierść i umaszczenie: Sierść krótka, gładka, gęsta i ściśle przylegająca. Umaszczenie zawsze trójkolorowe: podstawowy kolor biały z dużymi czarnymi łatami lub jednolitym czarnym „siodłem” (czaprakiem). Nad oczami, na policzkach, po wewnętrznej stronie uszu i u nasady ogona znajdują się jaskrawo rude (podpalane) znaczenia. Dopuszczalne są niewielkie czarne lub rude kropki na białym tle, ale nie powinny sprawiać wrażenia psa „marmurkowego”.
