Kot tajski — Historia i wzorzec

Historia pochodzenia rasy tajskiej

Historia kota tajskiego jest ściśle spleciona z historią jego bliskiego krewnego – współczesnego kota syjamskiego. Obie rasy wywodzą się od rodzimych kotów typu colorpoint ze starożytnego Syjamu (obecnie Tajlandia). Koty te, znane w Tajlandii pod nazwą „Wichienmaat”, co oznacza „księżycowy diament”, były wysoko cenione przez wieki. Wzmianki o nich można znaleźć w starożytnym tajskim rękopisie „Tamra Maew” („Księga wierszy o kotach”), datowanym na XIV-XVIII wiek. Koty te często mieszkały w świątyniach i pałacach królewskich, uważane za symbol szczęścia i bogactwa.

Pierwsze koty syjamskie trafiły do Europy i Ameryki pod koniec XIX wieku i szybko zdobyły popularność dzięki swojemu niezwykłemu wyglądowi i inteligencji. Jednak w połowie XX wieku zachodni hodowcy zaczęli aktywnie zmieniać wygląd rasy, dążąc do bardziej ekstremalnego typu: bardzo smukłego, wydłużonego ciała, klinowatej głowy z ogromnymi uszami oraz długich, zgrabnych kończyn. Tak pojawił się nowoczesny kot syjamski wystawowy.

Jednocześnie w ojczyźnie rasy, w Tajlandii, a także wśród niektórych entuzjastów na Zachodzie, zachował się pierwotny, bardziej krępy typ kota syjamskiego. Koty te miały bardziej zaokrągloną, „jabłkowatą” głowę, mocniejsze ciało i mniejsze uszy. To właśnie ten tradycyjny typ zaczęto nazywać „kotem tajskim”, aby odróżnić go od nowej, zmodernizowanej wersji.

W latach 80. XX wieku miłośnicy kotów syjamskich starego typu zaczęli się zrzeszać, aby zachować i popularyzować ten klasyczny typ. W 1990 roku Światowa Federacja Kotów (WCF) oficjalnie uznała rasę pod nazwą „Tajska”. Następnie rasę uznały także inne organizacje, w tym TICA (The International Cat Association) w 2007 roku. Dziś kot tajski ceniony jest właśnie za swój historyczny wygląd, przypominający pierwsze koty syjamskie przybyłe do Europy, oraz za swój wspaniały charakter.

Jak wygląda kot tajski: standard i opis wyglądu

Kot tajski to zwierzę średniej lub dużej wielkości, łączące mocną, muskularną sylwetkę z elegancją i harmonijnymi proporcjami. W przeciwieństwie do ekstremalnie smukłego współczesnego syjama, taj wygląda bardziej naturalnie i proporcjonalnie.

• Głowa: Ma kształt zmodyfikowanego klina z miękkimi, zaokrąglonymi konturami. W profilu widoczne jest lekkie wgłębienie na poziomie oczu. Pysk jest zaokrąglony, dobrze rozwinięty, bez szpiczastości. Podbródek mocny. W porównaniu do współczesnego syjama, głowę często opisuje się jako „jabłkowatą”, chociaż nie jest całkowicie okrągła.
• Uszy: Średniej wielkości, szerokie u nasady, z zaokrąglonymi końcówkami. Osadzone dość szeroko, kontynuując linie klina głowy, ale nie tak ogromne i nisko osadzone jak u współczesnych syjamów.
• Oczy: Duże, wyraziste, w kształcie migdałów, osadzone lekko skośnie. Kolor – zawsze nasycony, jasnoniebieski lub szafirowy. Głębokość i intensywność koloru są ważną cechą rasy. Lekki zez (strabizm), który był charakterystyczny dla starych linii syjamskich, obecnie uważany jest za wadę, choć niedyskwalifikującą dla domowego pupila.
• Ciało: Średniej długości, muskularne, ale nie przesadnie masywne. Klatka piersiowa zaokrąglona, grzbiet mocny. Kościec dobrze rozwinięty. Ogólne wrażenie – siła i atletyzm bez toporności.
• Kończyny i łapy: Nogi średniej długości, proporcjonalne do ciała, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Łapy owalne, średniej wielkości.
• Ogon: Średniej długości, gruby u nasady i lekko zwężający się ku zaokrąglonemu końcowi. Proporcjonalny do ciała. Załamania ogona, charakterystyczne dla niektórych starych linii, uważane są za wadę.
• Sierść: Krótka, cienka, jedwabista w dotyku, ściśle przylegająca do ciała. Praktycznie bez podszerstka, co czyni ją łatwą w pielęgnacji.
• Umaszczenie: Koty tajskie mają wyłącznie umaszczenie typu colorpoint. Oznacza to, że podstawowy kolor ciała jest jasny (od białego przez kremowy do jasnobeżowego), a ciemniejsze znaczenia (pointy) znajdują się na chłodniejszych częściach ciała: pysku (maska), uszach, łapach i ogonie. Kontrast między jasnym ciałem a ciemnymi pointami powinien być wyraźny. Dopuszczalne warianty pointów obejmują:
  • Seal-point (foczy): Klasyczny wariant. Bardzo ciemnobrązowe, prawie czarne pointy na jasnobeżowym ciele.
  • Blue-point (niebieski): Szaroniebieskie pointy na lodowato białym lub jasnoszarym ciele.
  • Chocolate-point (czekoladowy): Ciepłe, mleczno-czekoladowe pointy na ciele w kolorze kości słoniowej.
  • Lilac-point (liliowy): Jasne, różowawo-szare (liliowe) pointy na bardzo jasnym, prawie białym ciele (magnolia).
  • Możliwe są również inne, rzadsze warianty, takie jak red-point, cream-point, tortie-point (szylkretowy) oraz lynx-point (tabby-point), w zależności od standardów konkretnej organizacji felinologicznej.

Warto zaznaczyć, że kocięta rasy tajskiej rodzą się całkowicie białe. Pointy zaczynają pojawiać się w ciągu pierwszych kilku tygodni życia i w pełni rozwijają się do roku lub nawet później. Kolor ciała również może ciemnieć z wiekiem.

Kot tajski vs Współczesny syjamski: Główne różnice