Historia pochodzenia śnieżnego lwa
Historia mastifa tybetańskiego to jedna z największych zagadek świata kynologii. Uważa się, że jest to jedna z najstarszych ras pracujących, będąca praprzodkiem całej grupy molosów. Ich przodkowie służyli koczowniczym plemionom Himalajów i strzegli tybetańskich klasztorów tysiące lat temu. Izolacja Płaskowyżu Tybetańskiego przyczyniła się do zachowania rasy w jej pierwotnej formie przez wieki.
Pierwsze pisemne wzmianki o gigantycznych psach w Tybecie pochodzą już z 1100 roku p.n.e. Nawet Arystoteles i Marco Polo w swoich zapiskach opisywali potężne, podobne do lwów psy, które imponowały swoimi rozmiarami i siłą. Marco Polo, podróżując po Azji w 1271 roku, pisał, że widział psy „wysokie jak osioł i potężne jak lew”.
W Tybecie psy te pełniły dwie główne funkcje: ochronę wiosek i bydła przed drapieżnikami (wilkami, panterami śnieżnymi) oraz ochronę klasztorów. Psy żyjące w wioskach nazywano „Do-Khyi” (Do-Khyi), co oznacza „pies trzymany na uwięzi”. Były one przywiązywane przy wejściu do domostwa w ciągu dnia i wypuszczane na noc do patrolowania terenu. Psy klasztorne, „Tsang-Khyi” (Tsang-Khyi), były jeszcze większe i ceniono je za ich wyjątkowe zdolności stróżujące.
Wydarzenia polityczne z połowy XX wieku, w szczególności chińska okupacja Tybetu, postawiły rasę na skraju wyginięcia. Utrzymanie tak dużego psa w warunkach głodu stało się niemożliwe dla miejscowej ludności. Na szczęście kilka osobników zostało wywiezionych do sąsiedniego Nepalu, gdzie pod patronatem króla Mahendry rozpoczęto program ich hodowli. Również entuzjaści z USA i Europy, którzy zdążyli wywieźć szczenięta przed latami 50. XX wieku, pomogli zachować pulę genową. Dzięki ich wysiłkom rasa nie zniknęła i z czasem zaczęła zyskiwać popularność na całym świecie. W samych Chinach zezwolenie na posiadanie tych olbrzymów pojawiło się dopiero na początku XXI wieku, co wywołało prawdziwy boom i spekulacyjny wzrost cen szczeniąt.
Jak wygląda mastif tybetański: wzorzec i opis wyglądu
Mastif tybetański to pies-olbrzym, emanujący siłą, mocą i spokojną pewnością siebie. Jego wygląd jest harmonijny i proporcjonalny, mimo imponujących rozmiarów. To ciężki, kościsty pies z dobrze rozwiniętą muskulaturą.
- Głowa: Szeroka, ciężka i mocna. Czaszka masywna, z wyraźnym guzem potylicznym. Kufa kwadratowa, szeroka i dobrze wypełniona. Wargi grube, lekko obwisłe, zakrywają dolną szczękę.
- Oczy: Średniej wielkości, głęboko osadzone, owalnego kształtu. Kolor brązowy, im ciemniejszy, tym lepiej. Spojrzenie spokojne, mądre i nieco czujne.
- Uszy: Średniej wielkości, trójkątne, wiszące. W spoczynku zwisają wzdłuż głowy, a gdy pies jest czujny — lekko się unoszą.
- Szyja: Bardzo silna, muskularna, z niewielkim podgardlem. Ozdobiona gęstą, długą sierścią, tworzącą charakterystyczną „grzywę”, szczególnie wyraźną u samców.
- Tułów: Potężny, nieco dłuższy niż wysokość w kłębie. Grzbiet prosty i mocny. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, zapewniająca dużą objętość płuc.
- Ogon: Średniej długości, wysoko osadzony. Pies nosi go zarzuconego na grzbiet w luźnym pierścieniu. Ogon obficie pokryty długą sierścią, tworzącą bujny pióropusz.
- Sierść: Główna ozdoba rasy. Sierść podwójna: twardy, prosty i długi włos okrywowy oraz bardzo gęsty, miękki, niemal watowaty podszerstek. Taka „futrzana kurtka” niezawodnie chroni psa przed każdą niepogodą. Na szyi i barkach sierść tworzy bujną grzywę.
- Umaszczenie: Wzorzec dopuszcza kilka wariantów umaszczenia: nasycony czarny (z podpaleniami lub bez), niebieski/szary (z podpaleniami lub bez), złocisty (od nasyconego rudego do jasnopłowego), sobolowy. Podpalenia mogą być od jasnopłowego do nasyconego kasztanowego koloru. Niewielkie białe znaczenia na piersi i końcówkach łap są dopuszczalne.
