Historia pochodzenia owczarka ukraińskiego
Historia rasy owczarek ukraiński jest nierozerwalnie związana z rozwojem hodowli owiec na stepowych terenach południowej Ukrainy (wówczas gubernia taurydzka, Imperium Rosyjskie). Uważa się, że formowanie rasy rozpoczęło się pod koniec XVIII - na początku XIX wieku. Podstawą do stworzenia tych psów były lokalne psy pasterskie, a także owczarki sprowadzone wraz z owcami merynosowymi z Hiszpanii i innych krajów europejskich. Istnieje wersja, że jednym z przodków owczarka ukraińskiego mógł być owczarek asturyjski.
Dużą rolę w kształtowaniu rasy odegrał baron Friedrich von Falz-Fein, założyciel słynnego rezerwatu Askania Nowa. To właśnie w jego majątku prowadzono celową pracę hodowlaną. Dzięki surowej selekcji sztucznej pod kątem cech użytkowych - zdolności do samodzielnej ochrony dużych stad owiec przed wilkami i innymi drapieżnikami, a także złodziejami - udało się stworzyć unikalną rasę. Psy musiały być nie tylko silne i odważne, ale także wytrzymałe, zdolne do znoszenia surowych warunków klimatycznych stepu, oraz posiadać gęstą sierść chroniącą przed niepogodą i ugryzieniami.
Przez długi czas psy te z powodzeniem pełniły swoje funkcje pasterskie i stróżujące. W 1931 roku zatwierdzono pierwszy oficjalny wzorzec rasy. Podczas II Wojny Światowej rasa znalazła się na skraju wyginięcia, ponieważ wiele psów zginęło, a praca hodowlana została wstrzymana. Dzięki wysiłkom entuzjastów i państwowych hodowli rasę udało się ocalić i odbudować jej populację. W latach powojennych owczarki ukraińskie wykorzystywano głównie do służby wartowniczej.
Jak wygląda owczarek ukraiński: opis wyglądu i wzorzec
Owczarek ukraiński to duży, powyżej średniego wzrostu pies o mocnej, ale nie topornej budowie, z dobrze rozwiniętą muskulaturą i mocnym kośćcem. Dymorfizm płciowy jest wyraźnie zaznaczony: psy są większe, masywniejsze i bardziej męskie niż suki.
- Głowa: Wydłużona, z umiarkowanie szerokim czołem; guz potyliczny i kości policzkowe dobrze rozwinięte. Przejście od czoła do kufy płynne, ledwo zauważalne. Kufa dobrze wypełniona, nieco zwężająca się, jej długość jest mniej więcej równa długości mózgoczaszki. Wargi suche, ściśle przylegające, o czarnej pigmentacji.
- Zęby: Duże, białe, ściśle przylegające do siebie. Zgryz nożycowy.
- Nos: Trufla nosa duża, czarna.
- Oczy: Owalne, osadzone poziomo, ciemne. Powieki suche, ściśle przylegające, czarne. Wyraz oczu inteligentny, pewny siebie, nieco surowy.
- Uszy: Niewielkie, trójkątne, wiszące, ściśle przylegające do głowy. Osadzone stosunkowo nisko.
- Szyja: Sucha, muskularna, średniej długości, ustawiona pod kątem około 45 stopni do linii grzbietu.
- Tułów: Kłąb dobrze zaznaczony, zwłaszcza u psów. Grzbiet prosty, mocny, szeroki. Lędźwie krótkie, szerokie, lekko wysklepione. Zad szeroki, muskularny, niemal poziomy. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, głęboka, sięgająca łokci lub nieco niżej. Brzuch umiarkowanie podciągnięty.
- Ogon: Długi, w stanie spoczynku opuszczony do stawu skokowego lub niżej, w kształcie szabli. W stanie pobudzenia unosi się do linii grzbietu lub nieco wyżej. Pokryty gęstą sierścią.
- Kończyny: Przednie kończyny proste, równoległe. Łopatki długie, ukośnie ustawione. Ramiona muskularne. Łokcie skierowane prosto do tyłu. Przedramiona proste. Śródręcza krótkie, mocne, lekko nachylone. Tylne kończyny oglądane od tyłu proste i równoległe, z boku - z dobrze zaznaczonymi kątami. Uda długie, szerokie, muskularne. Podudzia długie, ukośnie ustawione. Stawy skokowe suche, dobrze zaznaczone. Śródstopia mocne, pionowe. Łapy owalne, wysklepione, z ciasno zwartymi palcami. Pazury ciemne.
- Sierść: Najbardziej charakterystyczna cecha rasy. Długa (10–15 cm i więcej na całym ciele, na głowie tworzy grzywkę zakrywającą oczy, wąsy i brodę), szorstka, gęsta, lekko falista lub prosta, z dobrze rozwiniętym podszerstkiem. Podszerstek miękki, gęsty. Sierść jednakowej długości na głowie, klatce piersiowej, nogach i ogonie. Dobrze chroni psa przed wszelkimi warunkami pogodowymi. Nawet taka rasa jak komondor ze swoimi unikalnymi dredami, ma inny rodzaj sierści.
- Umaszczenie: Głównie białe, ale spotyka się również: białe z żółtawym odcieniem (płowe), białe z szarymi (dymnymi) plamami lub płowo-łaciate, szaro-łaciate. Rzadziej - czysto szare, płowe w różnych odcieniach. Trufla nosa, powieki i wargi zawsze czarne.
