Historia pochodzenia rasy Welsh Corgi Cardigan
Welsh Corgi Cardigan to jedna z najstarszych ras pasterskich w Wielkiej Brytanii, której historia sięga ponad tysiąca lat. Uważa się, że przodkowie Cardiganów zostali sprowadzeni do Walii przez plemiona celtyckie około 1200 roku p.n.e. Inna teoria głosi, że ich korzenie sięgają psów przywiezionych przez Wikingów do Walii w IX-X wieku. Psy te należały do grupy Teckel, do której należą również jamniki, co wyjaśnia pewne podobieństwo w budowie ciała – długi tułów i krótkie łapy.
Nazwa „corgi” ma kilka wersji pochodzenia. Najpopularniejsza teoria głosi, że „corgi” pochodzi od walijskich słów: „cor” (karzeł) i „ci” (pies), czyli „pies karłowaty”. Inne źródła wyjaśniają pochodzenie „corgi” od zmienionego słowa „cur” (patrzeć, strzec) i „ci” (pies), czyli „pies stróżujący”. Cardigany nazywano również „ci llathaid” („pies długości jarda”), ponieważ ich długość od czubka nosa do końca ogona wynosiła w przybliżeniu walijski jard (około 102 cm).
Przez wieki Welsh Corgi Cardigany wiernie służyły rolnikom z Cardiganshire – górzystego i odizolowanego regionu Walii. Były używane do pędzenia bydła rogatego, owiec, a nawet kuców. Niski wzrost pozwalał im zręcznie unikać kopnięć, a ich odwaga i wytrzymałość czyniły je niezastąpionymi pomocnikami. Nie tylko pasły bydło, ale także strzegły gospodarstw i były wspaniałymi towarzyszami dla swoich właścicieli.
Przez długi czas Welsh Corgi Cardigan i Welsh Corgi Pembroke były uważane za jedną rasę, chociaż pochodzą z różnych regionów Walii i mają różne korzenie (uważa się, że Pembroke'i pochodzą od psów w typie szpica). Dopiero w 1934 roku Angielski Kennel Club oficjalnie uznał je za dwie odrębne rasy. Cardigany zawsze miały ogon, w przeciwieństwie do Pembroke'ów, którym tradycyjnie kopiowano ogony (chociaż obecnie coraz więcej Pembroke'ów rodzi się z naturalnymi ogonami lub nie są one kopiowane z powodu zakazów w wielu krajach).
Jak wygląda Welsh Corgi Cardigan: szczegółowy opis wyglądu
Welsh Corgi Cardigan to mocny, wytrzymały, ruchliwy pies, długi w stosunku do wysokości, o nisko osadzonym ciele. Mimo swojego wzrostu nie powinien sprawiać wrażenia zbyt krępego czy ociężałego.
Wygląd ogólny i proporcje
Pierwsze, co rzuca się w oczy, to długi tułów i krótkie, ale potężne łapy. Długość ciała od stawu barkowego do guza kulszowego znacznie przewyższa wysokość w kłębie. Idealna wysokość w kłębie wynosi około 30 cm. Waga powinna być proporcjonalna do wzrostu, zazwyczaj od 14 do 17 kg dla psów i od 12 do 15 kg dla suk. Ważne jest, aby pies nie był przekarmiony.
Głowa i kufa
Głowa kształtem i wyglądem przypomina głowę lisa. Czaszka jest szeroka i płaska między uszami, stopniowo zwęża się ku oczom. Przejście od czoła do kufy (stop) jest umiarkowanie zaznaczone. Kufa zwęża się ku trufla nosa, który jest zawsze czarny. Wargi są zwarte, czarne. Szczęki są mocne, z doskonałym, regularnym i pełnym zgryzem nożycowym (górne siekacze ściśle zachodzą na dolne i są osadzone prostopadle do szczęk). Oczy są średniej wielkości, dość szeroko osadzone, o inteligentnym, czujnym, ale życzliwym wyrazie. Kolor oczu zależy od umaszczenia sierści, ale preferowane są ciemne odcienie. U psów o umaszczeniu blue merle dopuszczalne są niebieskie oczy (jedno lub oba, częściowo lub w całości).
Uszy
Uszy Welsh Corgi Cardigana są wyraźnie duże, stojące, z lekko zaokrąglonymi końcami. Są szerokie u nasady, osadzone dość daleko z tyłu czaszki. W stanie czujności uszy są skierowane lekko na zewnątrz i do przodu.
Tułów i kończyny
Szyja jest muskularna, dobrze rozwinięta, proporcjonalna do ogólnej budowy. Linia grzbietu jest prosta. Klatka piersiowa jest umiarkowanie szeroka, z wyraźnym przedpiersiem, głęboka. Żebra są dobrze wysklepione. Kończyny są krótkie, ale o mocnym kośćcu. Przednie łapy są lekko wykręcone na zewnątrz (około 30 stopni w stosunku do osi podłużnej), co zapewnia stabilność i zwrotność. Łokcie ściśle przylegają do boków. Tylne kończyny są silne, muskularne, z dobrze zaznaczonymi kątami stawów skokowych. Łapy są okrągłe, zwarte, z mocnymi opuszkami.
Ogon
Ogon Welsh Corgi Cardigana jest długi, podobny do lisiego, osadzony na jednej linii z tułowiem. W spoczynku opuszczony w dół, podczas ruchu może unosić się nieco powyżej linii grzbietu, ale nigdy nie jest zakręcony nad nią. Jest to jedna z kluczowych różnic w stosunku do Welsh Corgi Pembroke, u którego ogon często jest kopiowany lub naturalnie krótki.
Sierść i umaszczenie
Sierść u Cardigana jest podwójna, średniej długości, z gęstym, miękkim podszerstkiem, który chroni przed niepogodą. Włos okrywowy jest prosty, nieco szorstki w dotyku, nie powinien być zbyt miękki, falisty ani drutowaty. Dopuszczalne umaszczenia Welsh Corgi Cardigana są różnorodne:
- Pręgowane (Brindle): różne odcienie od złotego do ciemnobrązowego z ciemnymi pręgami.
- Rude (Red): wszystkie odcienie rudego, od jasnopłowego do nasyconej czerwieni.
- Śniade (Sable): rude z czarnymi końcówkami włosów (nalotem).
- Trójkolorowe (Tricolour): czarne z rudymi (podpalaniami) i białymi znaczeniami.
- Blue Merle: srebrzysto-niebieskie tło z czarnymi plamami (marmurkowe). U psów tego umaszczenia często występują niebieskie oczy.
Białe znaczenia są dopuszczalne na szyi (w postaci kołnierza), piersi, łapach, dolnej części kufy, końcu ogona oraz w postaci wąskiej strzałki na głowie. Jednak biel nie powinna dominować. Nos i obwódki oczu są zawsze czarne, z wyjątkiem blue merle, gdzie dopuszczalne jest rozjaśnienie pigmentacji.
